Chapter Eleven: Tragedy- II

XI

Tragedy – ll

         

          The night was soberly still and cold, ngunit sa kabila ng matiwasay at matahimik na gabing iyon ay ramdam parin ang maalon na karagatan.

 Kahit saang sulok ka man lumingon sa barko ay masisilayan ang mga pasaherong kanya-kanyang pwesto ng matutulogan habang pinapahanginan din ang mga sarili gamit ang pamaypay nilang gawa sa tinuping karton. Ang iba naman ay nakahiga sa sahig o di ka’y tinitiis ang mamaluktot sa mga benches na nagsisilbi nilang higaan. Maririnig rin sa loob ng passenger’s cabin ang mga iyak ng mga sanggol dahil sa init at sobrang sikip sa loob. Hirap ring makatulog rito sapagkat gugulantang sayo ang amoy na nagmumula sa mga katawang pawisan ng mga pasahero roon.

Ang grupo nina Enrico ay nakapuwesto sa dalawang double deck na higaan na sinadyang pina-reserved para sa kanila ng crew dahil kasama ito sa  binayad ni Enrico sa kanya. Tama nga't ito ay NAKA-RESERVED PARA LANG kay Enrico at sa mga kasamahan nito dahil ang mga bata ay nagtitiis lang sa sahig matulog.

Hindi kasama ng mga bata sina Abrahim at Jolina.

“Ayos lang kaya ang mga bata doon?” tanong ng matabang kasamahan ni Enrico.

“Wala akong pakialam.” Sagot niyang walang bahid na pag-aalala.

“Baka naman napano na ‘yung dal’wa? Mas lalo tayong malalagot niyan.” Dagdag niya.

“Kanina pa tayo lagot hindi pa man tayo nakasakay sa barko..” ani niya. “Bwisit!” sambit niyang may gigil at inis.

“grabe pare, biruin mo naisahan ka ng dalawang bata..” Pabirong sambit ng isa pa nilang kasamahan na si Lucio, nakahiga sa itaas at halatang pinipigilan  ang sariling hindi matawa.

“Wag mo kong palalain Lucio..” sumbat ni Enrico’ng naiinis na. “Papuntahin mo si Mauro sa baba para tingnan ang mga bata ‘dun baka may gagawin na namang kalokohan ang dalawa..” matigas na tugon ni Enrico.

Tumango lang ang matabang kausap niya. Pano naman makakagawa ng kalokohan ‘yun eh naka-kandado ang mga ‘to. Bulong nito.

Tumingin lang si Enrico sa kanya.

Habang nakikinig sa kanila si Joaquin na sa oras na ‘yon ay gising pa.

******************

          “Masakit parin ba?” tanong ni Jolina na ramdam ang pag-aalala sa kaibigan.

          “S-sabi ni Inang at Amang ko kailangan kong maging matapang kahit anong m-mangyari…” sagot naman ni Abrahim na pinipilit ang sarili na hindi umiyak kahit pakiramdam niya ay naninikip na ang kanyang dibdib at halata sa boses nito na aalon-alon.  Marahan niyang hinimas ang pasang natamo sa gilid ng bibig niya na likha ng sampal ni Enrico n’ong malaman niyang iniwan niya ang sanggol. Sa tindi ng poot ni Enrico ay halos mapatay na niya ang bata sa ginawa niyang paggulpi dito. Mabuti nalang pinigilan siya ng kanyang mga kasamahan at pinaalahanan tungkol sa bilin sa kanila ni Bossing. Kung kaya’t imbes na suntok ay kinuha niya ang lampin na ginamit ng dalawa kanina at pinaghahampas niya ito sa dalawang bata. Nahabag ang ibang mga pasahero sa ginawa niya sa bata at sinubukang pigilan siya pero sinusumbatan niya lang ang mga ito na hindi makialam. Nang mapagod na ang walang pusong si Enrico ay dinala niya ang dalawang bata sa lower deck at ikinulong niya ang dalawa sa loob ng room na ang laman ay mga basahan, at walis. Mabaho, mainit, marumi at madilim ang maliit na kwartong iyon na tanging maliliit na butas sa pinto lamang ang nagbibigay ng mapanglaw na liwanag na mula sa labas at kaunting hangin upang hindi sila malunod dun sa masangsang na amoy. Hindi makalabas ang mga bata dahil kinandado ito ni Enrico.

          Napagod na ang dalawa sa pagsisigaw ng tulong dahil wala namang nakakarinig sa kanila roon sapagkat wala naman sigurong pasahero na kakayaning magtambay ‘dun kahit na gaano kasikip na ang ibang parte ng barko bukod sa mabaho at marumi dito ay malapit rin dito nakalagay ang septic tank ng barko nakung saan dito napupunta ang rumi ng mga tao mula sa mga "heads"(toilets) ng barko..

          At tinitiis ito ng dalawang bata, bagkus ay nagkwentuhan na lamang ang mga ito.

          “Ayos lang kaya si master ngayon?” alalang wika ni Abrahim para sa sanggol.

          “Siguro.. mukha namang mabait si Lola eh, aalagaan naman siguro niya kapatid mo..”

          “H-hindi ko siya kapatid Jolie..?”

          “Ahmmm?, eh ano mo pala?”

          “Master ko…” pagmamayabang sagot niya rito.

          Napabuntong hininga lang si Jolina at namayani ang katahimikan.

          “Babalikan ko si Master…” basag niya.

          “Eh pano yan? Hindi mo naman kilala si lola..”

          “Hahanapin ko ang sila…” mariing sagot ni Abrahim. “M-may palatandaan ako sa matandang ale..”

          “Yung malaking nunal niya sa noo?” dugtong ng kaibigan.

Tumango lang si Abrahim, “..at malalaman ko din iyon dahil may iniwan ako kay master para kung suot niya ito malalaman ko na siya si Master..”

          Hindi na kumibo si Jolina.

          “Iniwan ko din sa bag ang libro…” dagdag ni Abrahim.

          At muling namayani ang katahimikan.

          Nainagan ni Jolina na marahang lumuhod si Abrahim sa basang sahig. “A-ano ginagawa mo..?” basag niya.

          Patuloy paring nanahimik si Abrahim at pagkakuan ay “Magdadasal” wika niya.

          “Ganun..?”.

          “Oo..” simple niyang sagot na sinabayan ng pagtango sa ulo.

          “bakit?”

          “Para tulongan tayo ni Bathala..”

          “Maririnig ka kaya ni God?”

          “Oo naman, kasi isa akong anghel..”

          Bahagyang natawa si Jolina sa sinabi ni Abrahim. “Eh wala ka namang pakpak ahh?” paninigurado niya.

          “Eh kasi sabi ni Amang nasa lupa ako…at pagdating ko dun sa langit tutubo ito..”

          “ At bak-“

          “Ssshh…” putol niya kay Jolina sa sasabihin pa sana nito.

          Natahimik si Jolina, at wala na din itong magawa kundi sabayan si Abrahim sa pagdadasal.

         

          Naputol lang ang taimtim nilang pagdarasal ng biglang may sumipa sa pintuan.

          “Hoy! Kayong dalawa…humihinga pa ba kayo diyan!!?” bulalas nito. “Ayos din kayo noh, at naisahan niyo si Enrico..uhm” sarkastikong sambit nito sa mga bata. Sumilip ito sa isang butas upang tingnan ang mga bata sa loob at pagkatapos ay tusong iwinagayway ang dalang susi na parang nagpapainggit.

          “Sir! palabasin niyo na po kami dito maawa na po kayo sa amin…”pakiusap ni Jolina.

          “S-senor….h-hindi po ba kayo nahahabag saamin…” wika naman ni Abrahim na napatingin naman sa kanya si Jolina dahil sa kaiba itong magsalita na parang nasa sinaunang panahon.

          Tumawa lang ang lalaki. “Bukas na kayo makakalabas dito…pahamak kasi kayo!”. Pagkatapos ay lumayo na ito sa pintuan at pansamantalang tumayo sa unahan walong metro mula sa kinaroroonan ng mga bata at dumungaw sa bilog na butas na kasya lamang ang ulo upang tingnan ang labas. Madilim at tanging ingay lang ng karagatan ang maririnig na humahampas sa barko.

********************

         

          Halos tulog na ang lahat ng mga pasahero sa barko at pati narin ang grupo nina Enrico.

Mahigit isang oras na rin ang lumipas mula nung pinuntahan ni Mauro ang mga bata.

          Hindi na namalayan ni Mauro na nakatulog pala siya, at nagising na lamang na niyuyugyogng isang paa. “ Anak ng demonyo…. Mauro! Gising! Gising!” bulalas ng lalaking gumigising sa kanya.

          “Ah- E-Enrico….” Tarantang sagot nito habang mabils na tumayo.

          Kumawala ang malalim na hininga ni Enrico, “kahit kelan wala ka talgang silbi…. Kung hindi pa ako nagising baka may nangyari pa dito….Kumusta ang dalawa?”

          “S-sinong dalawa?” sagot ni Mauro na naalimpungatan.

          “Bwisit! Sino pa eh di ang mga bata! Bobo!” galit niyang sigaw sabay batok sa kanya.

          “T-ta-tama…ang mga bata… n-nandoon pa sila sa loob…” nagkukumahog na sagot niya sabay turo sa silid kung saan nandoon ang mga bata.

          Tinungo nilang dalawa ang kuwarto, habang papalapit sila rito ay sumasalubong naman sa kanila ang masangsang na amoy.

          “Sa-saglit lang …” kinapa niya ang kanyang bulsa upang hanapin ang susi.

          “Punyeta!!!!! Susi ba hinahanap mo?….ba’t nakabukas na ‘to!!!” biglang sigaw ni Enrico sabay hawak sa kandadong nakabukas na namumula at nanglilisik ang mata at kulang nalang ay bubugahan na siya nito ng apoy.

          Natigilan si Mauro ng makita niyang nakabukas na nga ito pagkatapos ay mabilis niya uli kinapa-kapa ang mga bulsa niya subalit wala na ang susi.

          “Pa-paano nangyaring….”

          “Anak ng….”, susuntukin na sana niya si Mauro ng biglang may sumigaw sa kanilang likuran.

          “Enrico! Nawawala si Joaquin!!!!”

          Pakiramdam niya ay umakyat ang lahat ng dugo niya sa kanyang ulo na parang sasabog ito at nanigas ang panga niya sa narinig. Lumipat ang tingin niya kay Mauro at itinulak na lang ito ng malakas.

          “Hanapin niyo!! Mga mangmang!!!” umalingawngaw ang galit niya sa silid.

******************

          “Salamat kaibigan..” nakangiting wika ni Abrahim.

          “Oo nga waki… salamat!” segundang tugon din ni Jolina.

          Gumuhit ang ngiti sa mga labi ni Joaquin na siya ring ikinatwa din ng dalawa niyang kaibigan na muli nilang nasilayang ang ngiti nito.

          “W-walang ano man…” mahinang sambit ni Joaquin.

          “Teka lang…” biglang hawak ni Jolina sa braso ni Joaquin na siyang muling ikinagulat nito at iniwaksi ang kamay ng batang babae.

          “P-pa-pasensya-“ uutal-utal na wika ni Joaquin.

          “Ayos lang iyon wak, pa-paano mo pala nalaman na nakakulong kami dun..” ani ni Jolie.

          “N-narinig ko sila habang nag-uusap..n-nang makatulog sila ay hinanap ko kayo, at nakita ko ang k-kasamahan ni…” paliwanag niya ngunit hindi mabigkas ang pangalan ni Enrico.

          Tumango lang ang dalawa.

          “Saan ngayon tayo pupunta…?” wika ni Abrahim na natatakot na rin baka mahuli sila uli ni Enrico.

          “Magtatago muna tayo,…” suhestyon ni Jolina. “At bukas pagdating natin sa Manila..tatakas tayo..”

          Muli silang tumakbo at nagpalundag-lundag sa mga natutulog na mga pasahero sa sahig at naghahanap ng matataguan.

          Ano ba ‘yan! Tumingin kayo sa dinaanan niyo mga bata! suway ng babae na naapakan ang paa.

          Narinig ito ni Enrico at napalingon sa bahagi kung saan narinig niya ang umangal na babae at binanggit ang salitang mga bata. Agad niya itong tinungo.

          “Misis, may nakita ba kayong napadaan na tatlong bata”

          “Yung tatlong disturbong bata….dun….dun..pumunta ang tatlo..kainis! diturbo kayo!”  Taray niyang turo gamit ang maputlang nguso nito kung saan pumunta ang mga bata.

          Hindi na nakaantay si Enrico at dagli itong umalis. Lagot kayo sakin mga bwisit kayo! Sumpa niya sa sarili.

          Nag-abot si Mauro at Enrico. “Oh Ano?! Nakita niyo na ang mga bata?!...” dagliang bungad niya.

          Umiling lang si Mauro.

          “BWISIT! BWISIT!” gigil niya. “Wag kayo titigil hanggat hindi nyo Makita ang tatlo! Mga mangmang!”.

“hanapin niyo sa bawat sulok ng barko…hindi yun makakalis sa barko!”

          Mabilis na umalis ang dalawa upang hanapin uli ang mga bata.

          “Wala na ba sila?” tanong ni Jolina.

          “Naka-alis na..” sagot naman ni Joaquin.

          “A-anong ginagawa niyo dito? Sino kayong mga bata kayo?” wika ng matandang mama na nagising sabay buklat sa kumot niya kung saan sa ilalim ng kumot nito nakatago ang mga bata.

          “P-pasensya po sa inyo señor…” pagpapaumanhin ni Abrahim at pagkatapos ay mabilis na tumayo ang mga bata at tumakbo habang nakatulala lamang ang matanda.

          Hanggang sa di naglao’y napadpad sila sa dulo ng barko.

          Tsk.tsk.tsk… “Checkmate….”

          Napalingon ang mga bata at bumulaga sa kanila ang dalawang lalaki na kasamahan ni Enrico na sina Lucio at Mauro na may mala-demonyong ngiti.

          Akmang tatakas sana ang mga bata, ngunit mabilis silang hinarangan ng mga ito.

          “Anong gagawin natin?” takot na sambit ni Jolina na nanginginig ang boses.

          “Hindi ko alam….h-hindi ko a-alam…hindi..hindi!” nanginginig na sigaw ni Joaquin habang mahigpit na tinatakpan ang mga tenga ng kanyang mga palad.

          “Wag kayo mag-alala…lalaban tayo?” matapang na wika ni Abrahim kahit nanginginig na din ang tuhod nito.

          “Shonga ka ba eh..mga bata lang tayo, paano tayo lalaban?!” Sumbat ni Jolina.

          “Basta..” tipid na sagot niya.

          Paano nila matatakasan ang dalawang barumbado? Na sa katutanayan ay wala silang laban sapagkat mga bata lamang sila- sa edad, sa sukat ng katawan at kahit sa isipan. Malabong malalabanan nila sina Lucio at Mauro.

          Sinugod ng dalawa ang mga bata.

          Nahuli ni Mauro si Abrahim at binuhat niya ito sa balikat at habang mahigpit na hinawakan niya sa braso si Joaquin. Habang si Jolina naman ay nakagapos sa kamay ni Lucio.

          “Bitiwan mo ako! Bitiwan mo ako!” pagpupumiglas ni Jolina.

          “Tumahimik ka! Kung ayaw mong ipakain kita sa pating!” sumbat ni Lucio sa kanya. “Pahamak kayo!”

          Dahil sa katigasan ni Jolina, sinipa niya ang pagkalalaki ni Lucio at dahil sa lakas ng pagkasipa ay napmaluktot it sa sakit, sanhi upang mabitawan niya si Jolina.

          “Takbo Jolie..takbo!” sigaw ni Abrahim sa kaibigan na kumaripas rin ng takbo.

          Subalit hindi pa man ito nakakalayo, ay may biglang humampas sa kanya sa mukha at humandusay sa sahig. Bahagyang nahilo ang bata at dumugo ang labi nito

          “E-Ehn.rico..” hirap na bigkas ni Lucio sa pangalan ng pinuno nila habang hawak-hawak ang bahaging sinipa ni Jolina.

          Tahimik parin si Enrico, lumapit ito kay Jolina at dumura. Pagkatapos ay tahimik itong tinanggal ang suot niyang sinturon. Nang tuloyan na nitong matanggal ang sinturon ay hinagupit niya ng latigo ang bata gamit ito. Di masukat ang sakit na nararamdaman ni Jolina dulot ng sinturon sa tuwing dumadampi ito sa manipis niyangbalat. Di maimpit ang iyak ng batang babae hanggang sa ito ay manghina ng lubusan.

          Maya-maya pa ay tumingin siya kay Mauro. Nagpapahiwatig na ibaba ang dalawang bata mula sa pagkakabuhat nito sa balikat. Marahan at tahimik itong lumapit sa dalawang bata, nakikita niyang nangingnig ang mga ito imbes na maawa ay ngumiti ito sa kanila at sa kaloob-looban ni Enrico ay naramdaman niyang tumigas ang kanyang pag-aari, nakaramdam siya ng init sa katawan habang pinagmamasdan ang dalawang batang lalaking mangiyak-ngiyak na sa takot.

          Marahan nitong inangat ang kamay niyang may hawak na sinturon upang simulan ang paglatigo. Huminga ito ng malalim at inipon ang lakas sa kanang braso nito na ang pinupuntirya ay si Abrahim. Akma na sana itong hahampas ng biglang yumanig ng malakas ang barko at nagkaroon ng malaking pagsabog. Tumilapon ang dalawang kasamahan ni Enrico sa sahig, habang siya ay humandusay sa dalawang bata.

          Sumunod nito ay umalingawngaw ang ingay ng mga pasaherong halos magkandarapa sa pagtakbo. Marahang bumangon si Enrico at tumingin sa likuran niya. Nasilayan niya na nagliliyab ang kabilang dulo ng barko habang nakadikit pa ang isang barkong bumangga sa kanila na may kargang daan-daang tolenadang langis at gas.

          “K-kaibi-gan….ba-bangon…” gising ni Abrahim kay Joaquin.

          “A-anong nangyari…bakit may apoy? A-ang mga tao?” takot na wika ni Joaquin habang pinagmamasdan ang paligid na nagkakagulo na sa oras na ‘yon.

          “Hi-hindi ko alam…”

          Narinig sila ni Enrico at lumapit sa kanila. Tila nawawala sa isip ito. Hinalbot niya ang dalawang bata.

          “Bitiwan mo kami…bitiwan mo kami..!”  iyak ni Joaquin.

          “Enrico…!” tawag sa kanya ni Lucio at hindi siya pinakinggan.

          “Enrico…iwan mo na ang mga iyan…kailangan nating makaalis dito...nasusunog na ang barko!”

          “Walang aalis! tumabi ka diyan sa dinadaanan ko… kailangan nating madala ito sa manila!”

          “Nababaliw ka na ba?! Nasusunog na ang barko!”

          “Umalis ka!” pagmamatigas niya.

          Hindi na pinigilan ni Lucio si Enrico at dagli itong umalis, pupuntahan pa sana niya si Mauro pero pansin niyang lumalala na ang nangyayaring sunog. Dahil sa taranta at takot ay tumalon ito sa dagat, pero kumalat ang langis sa tubig at nagliyab ito kasama siya.

          Hawak-hawak parin ni Enrico ang mga bata. “Hinding-hindi ko hahayaang makatakas kayo uli! Mga anak kayo ng puta!” paninigurado niya sa mga bata na puno ang sarili ng matinding poot.

          Pilit paring nagpupumiglas ang mga bata. Hanggang sa napasigaw na lang si Enrico ng bigla nalang siyang kinagat sa braso ni Joaquin at dahil buhat niya sa balikat si Abrahim ay kinagat din siya nito sa tenga. Sa tindi ng pagkakagat ni Abrahim sa tenga bumaon ang mga ngipin nito at dumugo. Nabitawan niya si Joaquin at itinapon si Abrahim sa sahig. Mabilis na nilapitan ni Joaquin ang kaibigan habang naguumaray pa si Enrico sa sakit ng kagat ni Abrahim. Sanhi nito ay tumindi ang kanyang galit, at nilapitan ang dalawa na puno ng dugo ang pisngi at balikat nito. Hinila niya ang damit ng mga bata, pero maya pa’y biglang may malakas na humampas sa kanyang mukha at napasigaw ito sa sakit.

Nakita ni Abrahim si Jolina na hawak ang sinturon ni Enrico. Mabilis silang tumayo at agad tumakbo palayo sa halimaw, subalit naabutan ang binti ni Jolina at mahigpit na hinila ito ni Enrico. Nataranta ang mga bata, hinila din nila si Jolina mula sa pagkakahawak pero mahigpit ang kamay ng tosong  si Enrico. Pinulot ni Joaquin ang sinturon at malakas na pinaghahampas ito sa kanyang mukha. Sa oras na iyon ay ramdam ni Joaquin ang naguumapaw na poot at ang pagnanais na gumanti, habang pinaghahampas niya ang taong pinagsamantalahan ang kanyang kamusmosan ay puno ng luha naman ang kanyang mga mata. Binaliktad niya ang sinturon ng sa gano’y ang parte nito na may bakal ang tatama sa mukha ni Enrico. Nabitawan ni Enrico ang binti ni Jolina, pero patuloy parin si Joaquiin sa kanyang paglalatigo  kay Enrico.

Lumawak ang pagkadilat sa mata nina Abrahim at Jolina ng napansin nilang umaapoy ang kamay ni Joaquin na siyang ipinagtataka nila na parang hindi man lang nararamdaman ito na nagliliyab na ang kanyang mga kamay.

“Tama na! T-tama na…” pangtitigil ni Abrahi.

Nahinto si Joaquin sa kanyang ginagawa. Na may tila ngiti sa mukha.

“A-ang mga kamay mo…” sambit ni Jolina.

Sa oras na ‘yon parang wala sa sarili si Joaquin, tulalang tinitingnan ang mga kamay niyang nagliliyab na parang balewala sa kanya ito.

Pinagtutulangang patayin ng dalawang bata ang apoy sa mga kamay ni Joaquin at nagawa naman nila ito. Subalit wala na silang oras at kailangan na nilang umalis doon, iniwan nila ang katawan ni Enrico na walang malay at duguan ang mukha.

Pero nakaramdam ng awa si Abrahim, at sinulyap ang walang malay na si Enrico pero huli na ang lahat dahil dahan-dahan ng kinakain ng apoy sa paligid ni Enrico.

Nagkaroon muli ng malakas na pagsabog at niyanig ng malakas ang barko na unti-unti na ring lumulubog. Dahil nga sa dami ng tao na nagpapanic na sa mga sandaling ‘yon at pilit tinatakasan ang peril ng kamatayan dahil sa malakas na pagyanig ay tumilapon ang mga pasahero at halos matabunan ang tatlong bata. Nabitiwan ni Abrahim si Jolina, at tumilapon kasama ng iba na nahulog sa dagat.

“Jolie! Jolie!” sigaw ni Abrahim habang nasa taas siya ng barko at hinahanap ang kaibigan sa dagat na nagliliyab na parang impyerno. Bumaha ang luha sa kanyang mga mata, at namayani ang takot. Pero pilit parin niyang pinapatatag ang sarili habang binabanggit ang katagang Amang….Inang…at pagdadasal kay Bathala sa isipan. Lumingon siya sa kanyang likuran, pero wala na din dun si Joaquin, wala na ang kanyang kaibigan.

Habang siya ay naiwang mag-isa sa gitna ng nag-aapoy na barko.

*******************

          Maaliwalas ang pagsilang ng bagong umaga. Rinig ang huni ng mga ibon na parang binabati ang bawa’t isa. Isa-isang tumitilaok ang manok, at nagsisimula ng mag-ingay ang mga sasakyan.

          At sa isang maliit na bahay na yari sa pinagtatagpi-tagping kawayan at kinakalawang na bubong, ay maririnig rin ang iyak ng isang sanggol habang dinuduyan ng 64 years old na matandang babae na si Lola Paring.

          “Kung kelan pa ako tumanda dun pa ako binigyan ng bata..” wika niya sa kanyang sarili habang dinuyan-duyan ang bata.

          “Paano ka naman kasi napunta sa bag ko..” wika niya na kinakausap ang sanggol. “Mamaya pupunta tayo sa estasyon ng pulis para ipagbigay-alam natin kung saan ang magulang mo..” sabay buhat sa sanggol.

           

          Nasa tabi na ng kalye ang matanda at nag-aantay ng tricycle na masasakyan papuntang police station. Ilang minuto pa ang lumipas ay nakasakay na ito.

          “Saan ang punta mo nay?” tanong ng tricycle driver.

          “Sa estasyon ng pulis tayo..”

          “Ah sige po..”

          Hindi pa man nalalayo ay tinanong siya ng driver.

          “Apo niyo po nay? Parang may ibang lahi po ata, ang gwapo ng sanggol..” puri niya.

          Tumingin si Lola Paring sa sanggol at ngumiti. Masarap sa kanyang pakiramdam ang marinig ang tanong ng drayber.

          “H-hindi hijo…naiwan ito ng magulang niya.”

          “Ahh, ganun po ba nay? Napakairesponsable naman ng magulang ng sanggol na iyan..at iniwan lang ang napakagwapong sanggol na ‘yan.” Bulalas nito. “S-saan mo pala nakita ang sanggol nay?”

          “Sa pyer…kahapon nung paalis ako ng barko.”

          “Ano nay sa barko? Ang Dona Paz ba tinutukoy niyo?”

          “Uu doon, kaya nga kailangan kong pumunta sa istasyon ng pulis para ipag-alam, baka hinahanap na din ito kanyang mga magulang..”

          “Hala, di niyo po ba alam nay ang balita?”

          “A-anong balita?”

          “Sumabog ang barko na ito sanhi ng bumangga ito sa katagpong barko na puno ng langis...”

          “Su-sumabog ang barko? Yung papuntang Manila?”

          “Opo… may binili akong diyaryo jan nay, basahin niyo po jan..”

          Mabilis na kinuha ng matanda ang diyaryong inipit ng goma sa harap ng kinauupuan niya.

          Totoo nga… mahinang bulong nito sa sarili ng mabasa ang dyaryo.

          Nakaramdam ng takot at pagkahabag ang matanda sa sinapit ng mga pasahero dito dahil sa mahigit apat na libung sakay nito ay lampas dalawampu lang ang pinalad na makaligtas.

          Napatingin si Lola Paring sa sanggol at nakaramdam ito ng pagka-awa dahil maaring kasama ang magulang nito sa lumubog na barko.

          Magiging ulila ang bata.

          “H-huminto ka hijo…” mahinang tugon ng matanda.

          “P-po?” pagtataka ng driver. "M-malayo pa po tayo sa istasyon ng pulis nay.."

          Napatahimik ang matanda, at muling sumulyap sa sanggol.

          “Bumalik tayo..”  basag niya sa kanyang sandaling pananahimik.

Chapter Ten: Tragedy- I

Pasensya po sa nakabasa kanina sa C10 nagkamali po ng post hindi ko napansin. Ito po yung part one ng tragedy.maraming salamat po, sana po ay subaybayan niyo ang kwento ng Wingless Genesis.

Sana po ay makapag-iwan kayo ng komento. maraming salamat po:)

X

Tragedy - 1

         

Lumipas ang gabi at sumibol ang bagong araw, kalakip nito ang bagong kapalaran na naghihitay para sa mga bata pagdating nila sa lugar kung saan nag-aantay rin ang walang kasiguraduhang buhay.

 Limang araw nalang ang aantayin at magpapasko na, kaya naman ganun nalang karami ang pasahero nang naturang barko, ang MV Dona Paz. Ang iba sa kanila ay nagmula pa sa iba’t ibang lugar sa Leyte at sinadyang nakipagsiksikan para lamang makauwi sa kanilang mga kaanak sa Maynila at doon makapagdiwang ng noche Buena kasama ang kanilang buong pamilya. ‘Di mahulugang karayom ang nangyayaring pilahan sa entrance ng barko at kasama sa mga nakipagsiksikan dito ay sina Enrico at mga iba pang kasamahan nito at pati narin ang mga walang kamuwang-muwang na mga bata. Tutungo sila sa Maynila upang hindi doon magdiwang ng pasko kung hindi dahil para ibenta ang mga ito sa bagong kliyente ni Mr. Ortiz doon sa halagang isa’t kalahating milyon.

They always said that Christmas is for children, ngunit masakit malaman ang katotohanan na hindi lahat pala ng mga bata ay nagiging masaya sa pagsapit ng araw na ito at isa sa katotohanang makikita at mararamdaman mo ay ang sinasapit ngayon ng mga bata kasama si Abrahim at ang sanggol. Puno ng takot, pangamba at pangungulila ang mga munting anghel. Nasaan ang mga magulang ng mga batang ito?

Wala,

Hindi alam,

O hindi kilala.

Dahil ang mga batang kasama ngayon ni Abrahim ay ang mga batang dating pakalat-kalat sa lansangan, walang mga tahanan, at ulila sa mga magulang. Tanging kakarampot na limos lamang mula sa ibang tao ang bumubuhay sa kanila, ang pantawid gutom nila at para bukas ay may lakas pa sila uli para ipagpatuloy ang buhay sa lansangan. Kaya naman madali silang nalilinlang ng mga abusadong nilalang.

Ganito ang mundo ng mga tao.

          Kasama dito si Ruben, dating napakabibong bata, at masayahin. Siya ay dating nakatira sa isang bahay kasama ang ina at ama-amahan nito. Pero hindi rin nagtagal sa mundo ang kanyang ina at pitung taong gulang siya ng namatay ito dahil sa sakit sa baga at simula n’on ang ama-amahan na niya ang natira sa kanya. Hindi para buhayin siya, kung hindi para pagsilbihan ang walang hiya. Maghapon sa lansangan para manglimos, magkalkal ng basura at magbenta ng bakal at bote para magkapera at may maibigay sa tamad nyang ama-amahan na laging lasing at maghapong nagsususgal gamit ang kinitang pera ng bata. Pag walang perang maibigay, siya ang bibigyan ng suntok at latigo gamit ang sinturon nitong yari sa balat. Isang taon din niya itong tiniis hanggang sa isang araw ay naisipan niyang maglayas at manirahan sa ilalim ng tulay. Isang gabi ng makita siya ni Enrico, binigyan pa siya ng isang pirasong tinapay nito at hinikayat na sumama sa kanya at doon na manirahan sa bahay nila dahil pinangako niyang maraming pagkain doon. Iyon pala ay isang panlilinlang. Lumipas ang tatlong araw. Sa isang pagkakataong hindi inasahan ng batang si Ruben na mangyayari sa kanya. Alas otso ng gabi yun ng pumasok si Enrico sa kwarto ng mga bata na halatang high ang hayop sa druga. Tinawag niya si Ruben upang magpamasahe kuno, subalit iba ang nangyari, iba sa masaheng kanyang sinasabi. Pinagsamantalahan niya ang kamusmusan ng bata, binaboy at minaliit ang dating maliit nang pagkatao nito. Di niya mawari ang sakit na kanyang naramdaman, na parang mahihimatay siya, at tila pakiramdam niya napupunit ang buo niyang katawan. Puno ang bibig niya ng mga salitang “Tama na po! T-tama na po! Maawa na po kayo… hindi ko na po kaya sir…Ayaw ko na sir..!!” ito ang mga sigaw ng pagmamakaawa niya sa manyakis na si Enrico. Naisip niya sa oras na ‘yun, na ito ang naging kabayaran niya sa pagtanggap sa isang pirasong tinapay o parusa para sa kanya na nilayasan niya ang kanyang amahin. Inisip niyang hindi nalang sana siya naglayas, sapagkat mas matitiis pa niya ang sakit at kalupitan nito kaysa ginawa sa kanya ng walang awang si Enrico.

Mag-aalas dyis na ng nakabalik ito. Lanta, mahina, takot, umiiyak, nanginginig at sensitibo mahawakan ang murang katawan niyang hubo’t hubad sa oras na ‘yun.

Si Jolina o kilala sa tawag na Jolie, ang batang masipag, matulongin, kikay at palangiti. Pinangarap maging pop-singer katulad sa idol niyang si Britney Spears. Kumikita ng pera dahil sa pagbibinta ng supot sa palengke habang kinakantahan ang mga kostumers at sinasayawan, Ginagawa niya ito para makaipon pambili ng gamot sa lola niyang may pneumonia at Alzheimer’s disease. Sila na lamang dalawa ng kanyang lola ang magkasma sa maliit nilang bahay sa harap ng palengke. Isang araw nawala ang kanyang lola, dahil nga sa nagiging isip bata na ito. Tatlong araw niya itong hinanap, maghapo’t magdamag at kahit saan-saan napapadpad. Walang araw na hindi ito umiiyak. Hanggang sa nakita siya ni Enrico palaboy at umiiyak, tinanong siya nito kung anong nangyari, at ng malaman niya ay pinangakuan ang bata na hahanapin ang lola nito habang doon muna sa bahay raw nila titira pansamantala. Ngunit iba ang kinahantungan, sa mansion nga siya dinala upang ikulong at ipagbili. Nawala nalang ang kanyang pag-alala ng makita niya sa tv ang kanyang lola na nahanap ng isang pulis at dinala sa home for the aged, ngunit kapalit naman nito ang habam-buhay niyang pangungulila sa pinakamamahal niyang lola.

At si Joaquin, ang maputi, gwapo at palakaibigan na bata, Kailan may hindi niya na nakilala ang mga magulang niya basta ang alam niya lang namulat na lamang siyang mag-isa sa lansangan at dahil sa likas na palakaibigan, nasasama siya sa barkada na walang alam gawin kung hindi magpakaadict sa rugby, at magnakaw. Nagawa niya ang mga bagay na ito, at narehab na din ng ilang beses mula sa pamamahala ng DSWD sa Regional Rehabilitation Center for Youth sa Sto. Nino subalit lagi lang itong nakakatakas sa institusyon. Pangarap niya ang makapag-aral at maging pulis rin balang araw. Simple lang, gusto niyang hamunin ng barilan ang mga pulis na bumatuta sa kanya sa tuwing nahuhuli siya, at lagi niya itong binibiro sa kaibigan. Tanghaling tapat iyon ng tinawag siya ng isang lalaki na si Enrico, inabutan siya ng supot nito na inakala niyang rugby, pinagsinungalingan siya nito na mas astig ito kesa ginagamit nila, ang walang kamuwang-muwang na bata, hindi nito alam na isa itong soporific drug na nakakapagpawala ng malay pag nasimhot at ganun nga ang nangyari. Nagising na lamang siya na may kasama ng mga bata sa loob ng nakandadong kwarto. Lagi itong nagwawala, kaya laging bugbog ang inaabot niya kay Enrico dahil galit ito sa maingay. Kaya simula nun nanahimik na siya, nakikipagbiruan na lamang sa iba niyang mga kasamahan na bata dun, kasama na rin si Abrahim na nakausap niya lang isang araw bago sila ihahatid sa Maynila. Pero may iba pang nangyari sa araw na iyon, na siyang nangyari din kay Ruben. Ang mulistyahin at pagsamantalahan ang sariwang katawan nito ng walang kaluluwa na si Enrico.

Kasama ang tatlong batang ito sa iba pang mga kasamahan nila na naging biktima rin ng karahasan at malupit na kamay ng kapalaran.

************

“K-kaibigan?” alalang tanong ni Abrahim kay Joaquin sabay hawak sa braso nito.

“W-Wag!!!” Gulat na sumbat ng bata at mabilis na iniwaksi ang kamay ni Abrahim na may takot ang mukha.

“S-sorry…ginulat ba kit? galit ka ba sa akin?” sunud-sunod na tanong ng bata na nagulat rin at nalungkot sa naging reaksyon ng kanyang kaibigan.

Nagkatinginan silang dalawa ni Jolina na karga-karga ang sanggol. 

Nalungkot silang dalawa dahil kahit kay Jolie ay hindi na siya nakikipagusap simula ng nagising sila. Nakita na lamang nila itong tulala at nanginginig.

Hayaan mo na… bulong ni Jolie kay Abrahim.

Tumango na lamang si Abrahim na may lungkot sa mapupungay nitong mga mata.

“Pssst! Sabi ko bawal kayong mag-usap!” suway ni Enrico.

Napalingon si Joaquin kay Enrico, muling nakaramdam ng takot at agad itinakas ang mata niya ng nagkatinginan silang dalawa.

Lumingon si Abrahim kay Ruben na nuoy nakadungo lang at tahimik.

Tiningnan naman siya sandali ni Ruben na walang emosyon sa mukha.

Ilang minute ang lumipas ay biglang umiyak ang sanggol, at mabilis lumapit si Abrahim dito. “sshh… master…master…ano problema, oh, wag na iyak tahan na po master..” wika niya sa bata habang nilalaro niya ito ng kanyang daliri.

“ssshh.. baby… tahan na..momomooy…” paglalaro din ni Jolie sa sanggol para tumahan. Dahil sa kaiba ang tawag ni Abrahim sa sanggol ay mariin itong nagtanong, “Ahmm, b-bakit pala master tawag mo sa kanya…?”.

Ngumiti si Abrahim, “ Dahil sabi ni Amang siya ang magliligtas sa mundo..kaya master tinatawag ko sa kanya..hehe” paliwanag ng bata na nakangiti.

“ano pala pangalan niya? Magiging superhero ba siya?”

Patuloy parin si Abrahim sa paglalaro habang marahan silang naglalakad. “Oo..kaya dapat ko nga daw siyang protektahan sabi ni Amang ko…Tinatawag siya sa amin na Nipilyo..”

“N-nipilyo? Pangalan bay un?” dagdag niya.

Napagmasdan na lamang niya ang mukha ni Abrahim na may ngiti habang nilalaro ang sanggol.

“Saan na ba magulang mo…?”

Biglang nagbago ang ekspresyon sa mukha ng bata at hindi lang siya kinibo. Sapagkat ang totoo’y hindi rin niya alam kung nasaan na ngayon ang mga magulang niya na nangako sa kanya na susunod sa kanya.

Patuloy parin sa pag-iyak ang bata. Nairita na si Enrico kung kaya’t muli niyang sinuway ang dalawa.

“Sabing tahi-“ biglang hinto niya nang biglang nakita niyang may mga pulis na papalapit sa kinatatayuan nila at parang may hinahanap. Hinawakan niya ng mahigpit sina Abrahim at Jolie. Sinenyasan niya ang iba niyang mga kasamahan at kanya-kanya itong hawak ng mahigpit sa mga bata.

Manahimik kayo diyan kung ayaw niyong masaktan…. Bulong niya sa mga bata.

Papalapit ang dalawang pulis sa kinaroroonan nila Enrico.

“Magandang umaga sa inyo sir…” bati ng pulis.

“Magandang araw din po, a-ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo chief?” casual din niyang binati ang mga pulis na may pilit na ngiti sa mga labi.

“Pwede ba kitang matanong?”

“S-sa a-alin po sir?”

“May nakita ba kayong batang lalaki?”

Nagpakuan ng tingin sina Abrahim at Jolina. Magsasalita sana si Abrahim pero bigla siyang hinila ni Enrico at humigpit ang hawak nito sa abaga malapit sa leeg ng bata kung kayat nitigilan ito.

“S-sinong b-bata po sir?” Nakaramdam ng kaba si Enrico.

Pinakita ng isang pulis na nasa likuran nito ang picture ng bata. 

Nahimasmasan lamang siya na wala sa mga bata na dala niya ngayon ang nasa picture.

“Aah, w-wala po sir..hindi ko …po nakita..”

“ahh ganun bah?” lumingon siya sa kanyang kasama na nasa likuran and they nodded each other.

“Sige pare maraming salamat…”

Kumawala ang malalim na buntong hininga ni Enrico ng papaalis na ang mga pulis.

“sa-saglit lang…” hirit ng pulis at muling humarap sa kanila.

“B-bossing- e-este S-sir?” biglang naramdaman ni Enrico na parang nagsitayuan ang buhok niya sa kanyang batok, at namutla. Baka nahalata nila kami.. wika niya sa kanyang isipan.

Nilapitan ng pulis ang bata na si Abrahim at hinawakan ang mukha, “Parang nakita ko na ang batang to huh…hindi ko lang maalala…”

“ahh ano sir? b-bka magkamukha lang..” karantang sagot niya sa pulis at di butil na pawis ang lumitaw sa kanyang leeg at ilong niyang dinaanan ng piklat.

“Kaano-ano mo pala ang mga batang ito?”

“ Mga pamangkin ko sila sir..i-hahatid ko nga sila sa mama nila doon sa Manila..” wika niya na may pekeng ngiti at mas hinigpitan pa niya ng hawak ang mga bata padikit sa kanyang tiyan.

Hinawakan ng pulis ang ulo at pagkatapos ay wari minasahe ang ulo nito na may makapal at malambot na buhok, “ahh ganun bah… oh sige ingat kayo…” ngumiti siya sa mga bata at humirit ng pisil sa pisngi.

Muling napabuntong hininga si Enrico at natuon ang pansin niya kay Abrahim.. “kaw! Wag na wag kang magkakamali kung ayaw mo masakatan..” galit na paalala nito na may pigil sa boses.

Muli silang nagpatuloy sa pila pero maya-maya pa’y narinig ni Enrico na tinawag siya ng isa niyang kasamahan likuran.

“Enrico!!! Ang bata…!!!”   bulalas ng kasamahan niya.

“P-putang ina! A-Anong tinanga-tanga nyo pa diyan…habulin niyo!! Bwisit!!!” galit niya. Bwisit! Pahamak ka Ruben… bulong niya sa sarili.

“R-ruben…” mahinang bigkas ni Jolie sa pangalan.

“Jolie…Tumakas na din tayo…” mahinang wika ni Abrahim.

“Huh…?” umiling si Jolie.

Narinig sila ni Enrico, “Huwag na wag kayong magkamailing tumakas kung ayaw niyong tuhogin ko ang mga baga niyo..” pabulong wika ni Enrico sa mga bata habang may nakatagong maliit na balaraw sa kamay nito na nakatutok sa likod sa mga bata. 

Natakot ang mga bata at hindi na sila umimik.

“Chief! Ang bata…” turo ng pulis habang pababa palang sa hagdanan mula sa labas ng barko sa entrance nito nang matanaw nilang may tumatakbong bata na nakagulo sa pilahan at hinahabol ng dalawang kalalakihan isang mataba na may suot na pulang jacket at ang isa ay katamtaman lang ang laki ng katawan at dalawa silang nakasuot ng sumbrero. Hinabol din nila ang bata, at ng makita ito ng kasamahan ni Enrico ay dahan-dahan silang huminto at nag-aalanganing humabol pa sa bata.

Maya pa’y hawak na ng mga puls si Ruben, nagpupumiglas, umiiyak, “bitiwan niyo ako…ayaw ko sumama sa kanila…ayaw ko! Ayaw ko! Masasama sila…masasama sila!”

Naguluhan ang pulis. Lumapit sila sa dalawang lalaki na nakita nilang humabol kanina. Babalik sana sila sa kanilang dinaanan pero wala silang nagawa kundi ang salubongin na lang ang mga pulis. Kapag magkaaberya alam mo na ang gagawin…  bulong ng lalaki sa kanyang kasama.

Sinalubong nila ito ng hilaw na ngiti, “Maraming s-salamat po chief..pasensya na po kayo sa abala, anak po kasi iyan ng kapatid ko..” paliwanag ng lalaki habang nagbigay ng isang matulis na tingin sa bata.

“Bakit ano pala ang nangyari...”

Napaisip ang dalawa tapos at napako ang kanilang mga tingin sa isa’t isa  “Takot po kasi ang pamangkin naming sumakay ng barko may phobia din kasi siya sa dagat dati pa..” paliwanag ng matabang lalaki.

“Kung k-kaya sinasanay n-namin k-kasi advised din –yun ng doctor..” dagdag ng isa pa niyang kasama..

“O-Oo O-opo…t-tama po ‘yun..” sang-ayon naman ng mataba.

“Ahh ganun bah… kakilala mo ba sila? Tanong ng pulis kay Ruben.

Tinitigan ng dalawa ang bata na nagpapahiwatig ng babala, natakot si Ruben kung kaya tumango na lang ito.

“O sige ganun naman pala…sige sumama kana sa kanila hindi kadin naman pababayaan ng mga tito mo dun sa barko..” wika ng police at pagkatapos ay marahan niya itong pinalakad papunta sa dalawang lalaki.

“S-salamat po sa inyo chief..sir..” pasalamat ng lalaking katamtaman lang ang katawan.

“walang ano man..ingat kayo sa byahe..” paalam ng pulis tapos ay tumalikod na.

“Sige po sir…s-salamat po…” wika nilang dalawa.

Ilang saglit pa'y bumalik na ang dalawa sa pila kasama si Ruben.

****************

“Ako na ang muna magkarga kay master Jolie..” wika ni Abrahim.

Tumango lang ang kaibigan at inabot din ang bata.

“Mater…mooomooo..waahh” lungay niya sa sanggol at napagiggle naman ito.

Nagtawanan ang dalawa sa narinig nilang tawa sa sanggol.

 Ilang minuto ang lumipas ay nakatulog rin ang sanggol.

At pagkatapos ay bigla nilang narining na nagring ang cellphone ni Enrico sa bulsa nito at agad din niya itong sinagot.

“Bossing…” bigkas niya.

Nagkatingingan ang dalawang bata.

Kumusta ang mga bata?

“Ayos naman anag lahat bossing…medyo nagkaproblema kanina pero naayos naman…”

Good.. siguraduhin nyo lang na hindi kayo papalpak diyan. Malaking halaga ang ibabayad ng client natin. Ingatan niyo ang sanggol dahil intirisado sila dito, magdadagdag sila ng bayad pag nagustuhan nila ang sanggol na nakuha natin..

“Copy bossing...ako na bahala dito. Bakit daw mas interesado sila sanggol?”

Hindi ko alam..Ayaw nilang sabihin.. Basta ang mahalaga madala mo ng maayos ang mga bata doon.

“Sige bossing…ak-“ napatigil siya ng bigla na lang siyang binabaan nito. Bwisit kang matanda ka! Bulong niya. Napatingin siya sa mga bata, “Oh kayong dalawa! Wag na wag nyo akong bigyan ng problema…kung ayaw niyong masaktan!” paalala nito sa mga bata. “At ikaw, ayusin mo iyang kapatid mo dahil mas mahalaga iyan kaysa sa inyong dalawa…” turo niya sa sanggol.

Nakaramdam ng pangamba si Abrahim sa kanyang narinig tungkol sa pinagusapan nina Enrico at Mr. Ortizsa telepono kahit niya ito masyadong naiintindihan pero nararamdaman niya na may gagawin sa bata pagdating nila doon sa Maynila.

“Jolie…” mahinang wika niya sa kaibigang babae.

“Ano iyon?”

“Si Master…baka sasaktan nila si master…”

Hindi sumagot si Jolie dahil wala naman itong magawa.

“Kailangan nating mailayo si Master ko..jolie..” napapaluha na ang kanyang mga mata.

Napatahimik ang dalawa.

“Tanda….ano ba… ingat ka diyan..!!!” sigaw ng ilang pasahero sa unahan.

“Saan ka pa ba pupunta tanda!!!..masyado ng masikip!” bulalas din ng iba.

Nakita ng mga bata ang isang matanang babae na may bitbit na malaking bag at nahihirapang bumababa sa hagdanan dahil sa sikip.

“Nako pasensya na kayo..may nakalimutan lang ako..” wika ng matanda sa mga pasahero.

“Jolie, may mga lampin ba diyan? Damit din ni master sa bag mo..?” tanong ni Abrahim.

“Oo meron..bakit?” takang tanong ni Jolina.

“bigyan mo ako..bilisan mo Jolie..”

“Oo na, Oo na…” sunod ni Jolina. “Oh heto…”

“Oh ano iyan!?” tanong ni Enrico sa kanila.

“Ahh..palitan lang namin ang sanggol po..nakaihi kasi..” sagot ni Abrahim.

Nagtaka si Jolina dahil wala naman.

“O sige ayusin niyo iyan..bilisan niyo..” wika naman ni Enrico habang abala sa kanyang di antenang telepono na pahiram sa kanya ni Mr. Ortiz. 

“O-opo..” mahinang sagot ni Abrahim. 

“Hindi pa naman iyan basa huh?” bulong ni Jolina.

“basta…para ito kay Master.. tupiin mo paikot ang 

isang lampin..” 

“H-huh? Bakit?” pagtataka niya. 

“basta......” at bumulong si Abrahim kay Jolina.

May kausap uli si Enrico sa mga oras na iyon.

At muling narinig ng mga bata ang mga umaangal na pasahero sa may edad na babae na sumiksik pababa ng hagdanan. At hanggang sa tuloyan na nga itong nakalabas at nakababa.

Pansamantalang nahinto ang galaw ng pila sa itaas.

“lola.. O-okay lang po kayo?” alalang tanong ni Jolina.

Ngumiti ang matanda sa kanya.

“Ayos lang ako hija..”

“Bakit po kayo bumaba…”

Ngumiti lang ang matanda at akma n asana itong tatalikod upang kunin ang dala niyang bag.

“B-bakit po kayo bumaba?”

“Kasi may nakalimutan ako munting binibini…”

“Ahh gusto niyo kakanta nalang po ako para sa inyo..”

“hehe, naku ang bait naman ng batang ito… o sige nga..”

At kumanta nga agad si Jolina. Napakaganda ng kanyang boses, at napaindak talaga ang mga pasahero habang hinihintay magresume ang galaw ng pila. Kinanta ni Jolina ang La Bamba na sikat sa panahon na iyon at sinabayan pa niya ito ng nakakaliw na sayaw. Natuwa ang mga tao sa kanya at pati narin ang matanda.

Nagulat si Enrico at nagalit, hinila niya ang braso ni Jolina pero sinuway siya ng mga taong naaaliw sa kanya kung kaya’t walang magawa ito at nagpatuloy nga si Jolina sa pagkanta at pagsayaw.

Naaliw ang mga tao sa kanya pero tinapos niya din ng makita niya si Abrahim na sumenyas na sa kanya.

          “lola okay po ba? Hehe..”

          “S-salamat hija..o sige kailangan ko ng umalis..para makaabot pa ako..” paalam ng matanda sabay kuha sa malaki niyang bag.

          “t-teka parang….”

          Ngumiti si Jolina sa matanda. “Di pa po ba kayo aalis l-lola..?” hirit niya at pagkatapos ay lumapit siya kay Abrahim na nagpapadede sad ala niyang sanggol. “Nagawa mo ba?” alalang tanong niya kay Abrahim na naluluha ang mga mata sa oras na ‘yun at tumango lang ito sa kanya.

          “Ikaw bata ka…. Wag mo na iyong ulitin…!!” Galit na wika ni Enrico sabay batok sa kana.

          “O-oopo…” takot niyang sagot at pagkatapos ay inakbayan si Abrahim at tinulongan itong magpainum ng gatas.

         

*****************

  

          Natapos rin ng mahigit isang oras ang mahaba at siksikang pilahan ng mga pasahero na sumakay sa barko.

Dahil nga sa sobrang dami ng pasahero, ay halos nag-uumapaw na ito, at mahigit apat na libo ang sumakay sa barko na kung tawagin ay MV Doña Paz , ang barkong dapat sana ay hanggang 1,518 lamang ang pwede sumakay rito. Kaya naging sanhi ito ng sobrang sikip, maingay at napakainit. 

          “Ayos lang kaya ‘yun si Master mo?”

          “ Kailangan ko siyang iligtas at protektahan sabi ni Amang..kaya tiyak ko tama iyon..” malalim na wika ni Abrahim.

          “Akin na nga iyang karga-karga mo…nababasa na ata iyan ng gatas..ayusin natin para maging totoo at hindi tayo mahuli ni sir” wika ni Jolina at kinuha ang karga ni Abrahim. “Ang galing mo freyn…” puri niya sa kaibigang lalaki at pagkatapos ay mabilis niya itong hinalikan sa pisngi.

          Nahinto sa pag-iyak si Abrahim, namula ito na parang nahihiya dahil sa ginawa ng kaibigan at pagkatapos ay tumingin ito kay Jolina na nakangiti sa oras na iyon habang inaayos ang lampin. "he-he..kaw din naman magaling kumanta.." pinuri din niya ang kaibigan.

Ngumiti lang si Jolina habang inaayos ang nakabalot sa lampin, pagbuklat nito sa lampin ay nahulog ang isa pang tela  na tinupi-tupi at sinuotan ng damit na kung pagmamasdan ay pormang sanggol ito.

          “Oppss..hehe sorry..”

          Tiningnan nila ang mga telang hinugis sanggol.

          Sumunod ay nagtawanan silang dalawa.

*****************
 

         

          Nasa labas si Enrico abala sa paghigop ng kanyang sigarilyo. Pinagmamasdan ang mga tao na kanya-kanyang pinagwawagayway ang mga kamay tanda ng pamaalam sa mga naiwan nilang kaanak habang papalayo ang barko.

          Ang matanda? Bulong niya sa sarili ng makita niya uli ang matandang ale na bumaba kanina sa barko at nakausap ni Jolina. 

          “Bata!!! May sanggol!! Naiwan!!!! Antay!!!!!” rinig niya ang  mga katagang ito ng matanda sa malayo.

          Nag-iba ang ihip ng hangin. Tila binuhusan ng mainit na tubig ang batok ni Enrico, bumilis ang tibok ng kanyang puso ng mapansin niyang may dala-dalang sanggol ang matanda na sa pagkakaalam niya ay tanging malaking bag lang naman ang dala nito kanina.

          Lumawak ang pagkadilat ng kanyang mata at bigla niyang napagtanto ang isang bagay.

 Ang sanggol!!!  Sigaw ng kanyang isipan.

         

         

 Itutuloy sa Tragedy- II......... :)