ANNOUNCEMENT

Kamusta po? ^_^ Atin pong i-welcome ang ating mga new authors sa blog!! ^_^ Andyan po si Sean Christopher Bautista, patryckjr, iamDaRKDreaMeR, Giefe Carvajal, Steffano, Andrey, Jace ofcards, Caleb Uriel Tan, at si Lawfer. Para po sa mga interesado maging author din po. Pls email me po sa kenji.ohya@yahoo.com. Maraming salamat po! ^_^


Nilipat ko na po ang chatbox sa "Kamustahan ^_^" tab po. :)


Guys!! Let us all welcome our newest Admin!! Welcome Admin Tommy Cassanova!! ^_^

Monday, May 12, 2014

LOVE AGAIN: Chapter 8






JARED'S POV


I was so relieved to know na hindi lang iisa ang kwarto sa bahay. In fact, there were four rooms. tatlo sa itaas at isa sa ibaba. 


Rindel so conveniently took the Master's bedroom while I on the other hand took the room adjacent to his. Pero kahit na nasa kanya ang master's bedroom ay mas malaki ang kwarto na nakuha ko. 

At least marami akong mailalagay na gamit. Naisip ko.


So we went shopping for furnitures. Habang naghahanap kami ay hinayaan nya akong pumili kung ano ang gusto ko and he just went along with it. Ipinagtaka ko ito pero hindi ko na rin tinanong kung bakit.


We had the furnitures delivered sa address ng bahay. Hindi naman natagalan ang delivery at nakarating agad ang mga ito. We had sofas, throwpillows, pillows, beds and beddings, and cooking materials. While on our way, namili na rin kami ng mga makakain. We bought ingredients for food. We also bought toiletries. Frankly, it made me feel as though bagong kasal kaming dalawa and we're getting ready for our housewarming. 



We arranged everything in the house without realizing that it was already getting late.



"It's already nine-thirty, are you hungry? Do you want to grab a late snack?", tanong nito sa akin habang nakatingin sa kanyang wristwatch.



I checked my own wristwatch and agreed.



"Sige. Maliligo muna ako. Medyo nanlalagkit na kasi ako sa pawis eh.",sabi ko rito.



"Sure. Maliligo na rin ako.", sagot nito.



Tumango lang ako saka tinungo ang kwarto ko para kumuha ng towel. He got the room with the personal bathroom. He said something about taking a bath at night. I guess habit niya yun kaya hinayaan ko nalang. After all, wala naman kaso sa akin and this is still his house.



I quickly showered and ran straight to my room. I figured if I was going to have dinner with him, then I might as well pretend that it's a date.



Napangiti ako dun.



Matapos ko magbihis ay lumabas ako ng kwarto. Laking gulat ko nang makitang nakatapis lang ng tuwalya si Rindel na palabas sa kanyang kwarto. Pakiramdam ko tumulo ang laway ko.



He smirked.



"Like what you see?", tanong nito.



Ramdam ko ang biglang pag-init ng mga pisngi ko but I retorted.



"No. I thought someone broke in. Mukha ka kasing tambay.", sabi ko sabay talikod at bumaba.



Yeah, heart attack nga ang magiging rason ng kamatayan ko. Naisip ko nalang.



RINDEL'S POV



It took everything in me not to blush. I mean, hindi naman ako ang tipo ng tao na mahiyain. In fact, i'm proud of my body. It's not well built, but it's taken care of. Hindi ko lang trip magmukhang the Hulk. 


It was the first time in a long time that I was kind of insecure. What if he didn't like my physique? 



Shut up. Did you see the way he blushed?, sabi ng isang parte ng utak ko.



This thought made me smile. I was affecting him.



Nagpatuloy nalang ako sa pagbibihis.




----------------------


"Where are we going?", tanong nito sa akin nang nasa kotse na kami.


"Hillary's.", maikli kong sagot.


"You always do that. I mean giving me short answers. Would it hurt kung hahabaan mo ang mga sagot mo?", iritadong sabi nito.


"I don't see the point."


"Well I do. If I'm going to live with you, we might as well establish some kind of relationship. Ikaw na rin ang nagsabing gusto mong maging magkaibigan tayo hindi ba? The night at my restaurant. Tapos ngayon, you're building up walls around you."


He's right. I was building up my walls. But what he don't understand is why I'm building them again. Kailangan kong makasigurong may gusto nga siya sa akin dahil sigurado akong hindi lang basta pagkakaibigan ang gusto kong mamuo sa aming dalawa.


I was liking him and it's getting deeper the more time I spend with him.


"Sorry. Alright. I'll keep them in mind."


He smiled and looked ahead on the road. A smile of content knowing that he's won this argument.


I smiled to myself and continued driving.


Nang makarating kami sa Hillary's ay puno pa ito. I looked at him and saw that he fell in love with the place. Pero sino ba ang hindi? It has an amazing ambience. Dagdagan pa ng acoustic band, and it's perfect.


"I wonder why I've never been here before.", sabi nito.


"That's because you're too busy. Come on. May reservation ako sa isang private room dito."


"Ha? Room? Bakit?", takang tanong nito.


"They have these rooms for people who wants to have a bit of a privacy."


"Oh, okay. Sayang, maganda pa naman sana makinig dun sa banda."


"Meron namang LCD screen sa loob, so you will still see and hear the band perform but if you wanna stay out here, then I'll ask the waiter."


"No. Wag na.", mabilis nitong sabi. "Nakakahiya naman. Dun nalang."


"Are you sure?"


"Yes. Tara na. Medyo nagugutom na talaga ako eh."


I moved towards the room. He followed closely.


Mabilis namang nai-prepare ang pagkain namin. So we were eating in no time.




------------------------------
JARED'S POV

Hindi kami masyado nag-usap habang kumakain. Sure we talk now and then but it was all small talk. 


We got home after a while and decided to call it a night.


I tried to get some sleep pero nangangalahating oras na ay hindi pa rin ako makatulog. Nagpaikot-ikot ako sa kama. Still nothing.


I decided to get up and go downstairs. Pagbaba ko ay nakita kong nanonood ng TV si Rindel. He looked up when he noticed me.


"Can't sleep either?", tanong ko rito.


He just shrugged.


"What are you watching?", I asked again.


"Just flipping through some channels.", sagot nito.


"Puwede bang makinood?"


"Sure. I don't see why not."


Lumapit ako rito at naupo sa kabilang dulo ng sofa.


"I don't bite you know."


"Well I'm not taking that risk.", sagot ko rito saka nagkibit-balikat.


He laughed.


"Oh my sweet mother of pine trees! You laughed!"


"Uhh. Yeah? Last I checked I am human."


"I know but it's just rare. Parang ang suplado mo kasi. Always putting up your guard and all that. Parang ang hirap mong kilalanin."


He looked thoughtful for a moment. Then he smiled. Tumingin ito sa akin.


"Then tonight, I'll throw away all my defenses. Maaari kang magtanong, any question. I'll answer with the truth. Well, most of them at least."


I rolled my eyes.


"Comforting. I guess I'll take you up on that. Walang bawian.", sabi ko rito.


"Fire away."


"Ilan kayong magkakapatid?"


"Apat."


"Panganay ka?"


"Yup."


"Why are you not living with your parents?"


"They don't like the fact that I'm gay."


"Sorry."


"No worries. I've had enough time to adjust."


"Yeah. I know the feeling.", sabi ko rito.


He just smiled.


"Why do you want to help me get away from Luke?"


He looked at me before answering.


"Because I like you."


"What do you mean?"


"I mean I like you."


"Pero we've only been interacting professionally before last week."


"I know."


Nanatili akong tahimik. Muli naman itong nagsalita.


"Look, since we're being completely honest here, I wanna say something. Asking you to live with me, hindi ko itatangging wala akong hidden agenda. I like you and I want to get to know you more."


"But if you like me why did you still have sex with someone?"


"Look. I'm not a saint. I have needs. I would have preferred you pero ayokong gamitin ka for sex. I want you to be with me. Not just a casual one. So yeah, I had sex with someone but that was just it."


"Well you have a funny way of proving that you like me."


"That's why I'm telling you now. Para malaman ko ang terms mo. If you don't want me to have sex with anyone on the process of getting to know each other, I won't do it."



"Pero hindi ba unfair yun sa part mo?"



"All's fair in love and war daw diba? I just want to know, if I have a shot at proving myself worthy for you. Kasi after I saw you cry because of that guy, I promised myself that I wouldn't let you cry like that again."


I thought about it a little.


Then I closed that gap between him and me and kissed him. Nothing big. Just a peck on the lips.


"Does that answer your question?"


He looked shocked. Then he quickly regained his composure.


"I think I need a little convincing.", sabi nito saka muli akong hinalikan. Only this time, it's a real kiss.


Oh my freaking leprechaun! I'm kissing Rindel! And damn, it feels so good.



TO BE CONTINUED....



Author's Note:


No excuses. I fucked up. But like I said. I'm going to finish this. Here's to make up for it. 

Monday, April 14, 2014

Letting Go




What do you do when you feel like you've been holding on to something for so long? Do you let go? But what if the moment you let go, you realize it was a mistake? Can you go back?


A friend once told me that if I've been holding on to something for so long and it starts to hurt, then it's time to let go.



So I decided.


"Bakit ganon ang mga status mo? Is there something wrong?"

Nanatili akong tahimik sa tanong ni Phillip.


"Styx?"



This time I gathered every ounce of courage I had left and told him what I felt. I didn't even care if my voice cracked.



"I think it's time to let each other go.", I started.



He looked shocked.



"You're breaking up with me? Why?", he asked. Hurt evident in his voice.



"Kasi nasasaktan na ako."

"Ano namang ibig sabihin nun?"



"Just like that. Nasasaktan ako."



"Bakit? May nagawa ba ako?"



"Yun na nga Phil. You didn't do anything. I felt like I was waiting for something that was never gonna happen. Feeling ko kailangan lagi ko hingin ang atensyon mo. You were so busy with other things and you barely had time for me."



"Pero nag-uusap naman tayo ah."



"Yes. Nag-uusap. But is that enough? Kung para sa'yo oo, sa akin, hindi. It's not enough na mag-uusap tayo pag-gising and then ang next na pag-uusap na 'tin is kapag matutulog na."



He stayed silent.



"Nakakapagod na eh.", pagpapatuloy ko.



"What do you mean?"

"Nakakapagod mag-expect. Nakakapagod maghintay ng text mo, ng message mo sa facebook. I'm tired. Nakakapagod mag-effort. Mag-reach out sa'yo. Minsan makakalimang text message pa ako bago ka mag-reply. And at times, makikita ko, online ka naman sa Facebook, pero hindi ka nag-memessage. I know mahirap ang long distance relationship pero hindi lang naman ikaw nag nasa relasyong ito. I'm also in this."



Hindi ko na pinigilan ang mga luha ko.



It's really hard for me saying all those things. Mahal na mahal ko si Phil. He was my everything. That's why breaking up with him was hell. But I had to do it. Because I have to be happy. I want to be happy.



"Pero mahal kita.", this time, he was also crying.



"I know."



Pinunasan ko ang mga luha nito.



"It's just that maybe we need more time to ourselves. Mahalin muna natin ang sarili natin. Tapos kapag handa natayo ulit, if at that time we're both free, then maybe, just maybe, tayo talaga.", sabi ko rito.



"Can't we just try again Sty?", he asked, tears still falling from his eyes.



For a moment nag-isip ako. I wanted so badly to say yes. To hug him and to take it all back. But I knew that we had to do this. For ourselves.



"No. Not right now Phil.", I said. Voice cracking.



This time humagulgol siya.



"Please don't cry Phil. Alam mong hindi ko kayang makita kang ganyan."



"Then don't break-up with me please.", he asked again.



"We have to."

"Hindi na ba talaga magbabago ang desisyon mo? I'll do better, I promise.", he asked looking me straight in the eye.



I smiled. A sad one. Naalala ko why I fell in love with him in the first place.
It was his eyes. He had the most beautiful eyes I have ever seen. It was a light brown which he got from his mom being  half-Australian.



I shook my head.



"I've made up my mind before I even got here."

I wiped his tears again.



"Malay mo naman di ba? Makakita ka ng taong paglalaanan mo ng atensyon mo. Undivided. Kagaya ng atensyong binibigay ko sayo."



He stayed silent.



I stood up, picked up my bags and turned around. Letting my tears fall. Habang nakatalikod ako I heard him cry again.



"I love you.", sabi ko. "I will always love you. If someday, our paths crossed again and you feel the same, don't hesitate to tell me."



I walked through the door. Isinara ko ito. And there, outside the door, I cried my heart out. I broke down.


Monday, February 17, 2014

LOVE AGAIN : Chapter 7





RINDEL’S POV

Kumakain kami sa isang fastfood chain noon. Napansin kong hindi pa rin nagbabago ang mood ni Jared.


“Alright, I said I was gonna let it slide but I can’t take it anymore. What’s bothering you?”, tanong ko sa kanya.


“Ah, wala po.”, sabi nito saka nagyuko ng ulo.


“Well obviously that’s a lie since you’ve been moping around all day, kahit noong nasa department store pa tayo. And you’ve barely even touched your food.”


“Sorry po kung pati ang araw nyo ay nasisira ng mood ko. I’ll just go.”, sabi nito saka walang anumang tumayo at nagsimulang maglakad palayo.


“Damnit!”


Agad naman akong tumayo at sinundan ito.


“Jared, hold up!”, pagtawag ko rito ngunit hindi ito tumigil sa paglalakad. Kaya naman hinabol ko nalang ito.


I reached for his right arm and turned him to face me.


“Look, I’m sorry I’m getting into your business but I just want to help. Isn’t that what friends are supposed to do? Ang tulungan ang isa’t-isa?”


“It’s not that I don’t want to be friends with you. I do. Believe me, I do. But I don’t think you can help me with my problem.”


“How would you know kung hindi mo pa sinasabi sa akin?”


“Alright, you wanna know my problem? My ex-boyfriend is back and I don’t know how to get him off my case!”, pasigaw nitong sabi.


I was stunned for a while. Hindi ko inaakalang masisigawan ako nito.


“Well then, how will you help me with that?”, dagdag pa nito.




“Be my boyfriend.”, sabi ko.


He looked shocked.


“What?”


“You heard me, I said be my boyfriend.”


“You can’t expect me to just take that offer, I take my relationships seriously, so there is no way that I’m going to take you on that offer.”


“I’m just saying that we should pretend like we’re together. Para tantanan ka na ng ex mo. 


Then we’ll call it off after we’ve convinced him na hindi mo na sya mahal.”


“And what makes you think na mahal ko pa siya?”, sagot nito sa akin.


“Please, hindi ka naman magkakaganyan kung wala ka nang nararamdaman sa kanya di ba? 

So what do you say?”


Natahimik ito.


“I’ll have to think about it.”, sagot nito matapos ang ilang segundo.


“Think fast cause the offer only stands within the next minute.”


“What?!”


“Take it or leave it.”


“Fine! I’ll be your boyfriend.”


“There’s a good boy, now, let’s go back inside at hindi pa ako nabubusog at hindi ka pa nakakakain.”, sabi ko rito.



JARED’S POV


He just took my hand and intertwined our fingers. Not a care in the world. He just did it and pulled me into the restaurant. Nang pumasok kami ay hindi nakaligtas ang magkahawak naming mga kamay sa mga taong nasa loob ng kainan.


“Rindel, pinagtitinginan tayo.”, mahina kong sabi rito.


“Let them. If we’re going to pretend that we’re together, we’ve got to convince everyone around us. So we might as well get rid of the awkwardness between us.”


“O-okay.”, nasabi ko nalang.


Nakita ko itong ngumiti.


Nang maupo kami sa aming pwesto kanina ay muli itong nagsalita.


“So I guess we have to know a little bit of each other’s lives para maging makatotohanan to. 

Baka mamaya ay magkasalungat ang mga sinasabi natin sa mga taong nakapaligid sa ating, and that’s not good.”


“I guess. Okay, what do you want to know?”


He smirked.


“What?”, tanong ko rito.


“You didn’t really expect me to play 20 questions with you here right? I mean, I want to know more about you but I want it to be in private. Not in a fastfood chain.”, sagot nito.


“So paano mo malalaman? It’s not like we live under the same roof.”


Napansin kong mas lalong lumawak ang ngiti nito.


“Oh no.”, nasabi ko nalang.


“Oh yes.”


“I can’t live with you!”, pabulong kong isinigaw rito. “I don’t even know you.”


“I’m your boss for so long. You know me.”


“Not well enough to live with you. At isa pa, nakakahiya. Ano nalang sasabihin ng ibang tao? Ng mga kasama natin sa trabaho. We have to think this through.”


“Look, if we’re going to make everyone believe that we’re going out, then we have to make it convincing. We’re both single so I don’t think anything’s wrong if we’re living together.”



**********************************************


JARED’S POV

I lied there in my bed for hours thinking about what happened two days ago.


“Look, I’m not going to impose this on you. Gusto ko lang pag-isipan mo muna. I’ll give you two days. Wag ka muna pumasok sa office. Take your mind off of stuff and think through it clearly.


Nagpabali-baliktad na ako at nagpaikot-ikot sa kama pero kahit anong gawin ko ay maganda ang plano ni Rindel.


“I guess I just have to go through with it.”


Agad kong tinawagan ang number ni Rindel. After a few rings ay sumagot ito.


“Hello?”, sabi nito sa kabilang linya.


“Kagigising mo lang?”, tanong ko rito. “Sorry. It’s not really my business. I just called to tell you na…”


“Marky, sino yan?”, another voice said from the other line.


“Just someone. Could you please get up, get dressed and leave?”, narinig kong sabi ni Rindel dito saka bumaling sa akin. “Sorry about that. You were saying?”


I just shook my head and ignored that tightening inside my chest.


“I said I’m gonna take you up on that offer. But I just thought of a rule. You’re not allowed to see anyone else while we pretend that we’re together.


“Deal. Now give me 30 minutes, I’ll be there. Ihanda mo na ang mga gamit mo dahil lilipat ka na rito.”


Iyon lang at agad nitong tinapos ang tawag.


Napa-buntunghininga nalang ako. He always does what he wants. I better not fall in love with that person. Whatever I feel for him right now, it has to stop. He will never change. He’s only doing this to help me out.





“Welcome to my house.”, sabi ni Rindel nang makapasok kami sa bahay nito.


“Wait, akala ko ba sa apartment ka nakatira?”


“Well, I bought a house yesterday.”


“So that explains the lack of furnitures?”, tanong ko nang makitang wala pa halos laman ang bahay.


“Yup. And the reason kung bakit hindi pa ako bumibili ng mga furnitures ay dahil gusto kong kasama kita pag ginawa ko yun. After all, I’m not the only one who’s going to live here. Might as well count your opinion for something.”


“Wow. I feel so special.”, sarkastiko kong tugon rito.


He just grinned.


“Alright so, we’ll leave it there for now. Since it’s lunchtime, I want to you out for lunch and then bibili tayo ng furnitures. Think of this as our very first date.”


My cheeks instantly burned when he mentioned that we were having a date. Kahit alam ko namang he’s just doing this for show. But still, I can’t help it.



“Okay, so san ako matutulog?”, I asked him.


“In the bedroom. With me.”, sabi lang nito saka lumabas ng bahay.


And with that, I decided that I have to control my feelings dahil kung hindi, I will die from too much excitement.



TO BE CONTINUED....................


AUTHOR'S NOTE

OMFG!! I am so sorry. I got too lazy to write. But Hell-O! I am back and so is Rindel and Jared! Pakisampal nalang po ako pag tinamad ako ulit. Mehehehehe! But No worries. I will update regularly na. I know talk is cheap but I will make you pay with gold. I love you guys!!

-PENSandPAPERS

Saturday, February 15, 2014

ISR: Chapter 21 and 22 (Book II; Incomplete)



Chaper 21

-Philip-
Sunday

          My breath?- good!


          My hair?- great!


          Porma?- perfect!


          Flowers?- check!

          Tinawagan ko uli ang restaurant na kakainan namin mamaya ni Maribeth……………… and everything’s set!
          Now I’m ready. Susunduin ko si Maribeth sa kanilang bahay dahil para masiguradong sabay kami pupunta doon sa restaurant. Akala ko talaga hindi matutuloy ngayon ang dinner date namin ni Maribeth dahil simula kaninang umaga ay hindi siya sumasagot sa mga tawag at text ko. Mabuti nalang at kakareply niya lang ng okay sa kin. Hindi ko alam bakit parang kakaiba ngayon si Maribeth, baka marahil iniisip na naman nito na hindi na kami magkikita uli pagkatapos ng gabing ito dahil sa susunod na araw na ang alis naming papuntang Mindanao.
          Damnit! 9:30 na pala. Mabilis akong umalis ng bahay at dumiretso sa sasakyan. “Mabuti naman at nalinisan ito ni budz kanina.” Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa at umalis na ako agad.

          25 minutes after ay tamang nakarating ako sa bahay nila Maribeth at may 5 minutes pa ako, buti hindi masyadong traffic. Pinindut ko ang doorbell ng dalawang beses. Mahigit isang minuto akong nag-antay bago nagbukas ang gate at inluwa ang isang napakagandang anghel ng buhay ko si Maribeth suot ang simpleng casual dress na kulay abo na pinalimutian ng mga maliliit na bato sa neckline nito at konting burdang bulaklak sa dibdib. Bagay na bagay sa kanya ngayon ang kanyang suot at mas lalong naghulma ang balingkinitan niyang katawan. 
            Teka…akala ko ba yung pulang dress na binili ko sa kanya dati ang susuotin niya ngayon, nakapagtataka.

         Pero ayos lang kahit ano pa susuotin niya maganda parin si Maribeth. Pak! Habang nakatitig ako sa kanya ay hindi maiwasan ng alaga ko ang magalit…behave! Inayos ko ang aking suot na pantalon para hindi masyadong halata ang marka nang pagkalalake ko.

          “Mylavz! Ang ganda mo ngayon!” bungad ko sa kanya. Ngumiti lang sa akin si Maribeth. Binigay ko sa kanya ang boquet ng bulaklak sa kanya na talagang sobrang pinaghandaan ko at pagkatapos ay ngiti niya naman itong tinanggap, pero kaiba ngayon ang reaction niya parang hindi walang excitement sandali lang niyang inamoy ang mga bulaklak. Sasalubungin ko rin sana siya ng halik, pero nagulat ako na parang sinadya niyang iilag ang kanyang mga labi. Para akong napahiya, ngunit binalewala ko nalang ito kung bakit parang hindi siya masaya na nakita ako. Siguro naman okay lang ngayon na hahawakan ko ang kamay niya, Shit! bakit bigla nalang siyang lumakad at nauna ng pumasok sa sasakyan. There must be something behind kung bakit ganito ang kanyang kinikilos ngayon.

Naiwan sa mukha ko ang pagtataka.

       Habang nilalakbay namin ang kalsada, pakiramdam ko’y parang mag-isa lang ako sa loob ng sasakyan dahil simula pa kanina ay hindi nagsasalita sa akin si Maribeth.
       
          “Are you okay?” hindi na ako makatiis kaya nagtanong na ako. "Masama ba pakiramdam mo ngayon? baka gusto mo na..."

          “..I-I’m Fine..okay lang ako” tipid niyang sagot at nagpakita ng pilit na ngiti.

          “Parang ang tahimik mo kasi ngayon, kung masama pakiramdam mo ayos lang sa akin na itake out nalang natin pagkain na pinahanda ko dun sa restaurant at sa bahay niyo nalang natin kakainin.”

          “I-I said I’m okay!”

          Nabigla ako sa sinagot niya sa akin, first kong nakitang sumigaw sa akin si Maribeth ng ganito. “s-sorry…” paumanhin ko dahil baka naoffend ko siya.

          “I-I’m sorry hindi ko sinsadya. May iniisip lang, but ayos lang naman ako kaya wag mo na ako aalahanin.”

          “It’s okay, I understand.”



          Nasa harap na kami ngayon sa pinareserved kong table, everything has been prepared according sa mga nirequest kong mga bulaklak at klase ng mga pagkaing ihahanda sa namin. Perfect! Isip ko. Kaaya-aya ang liwanag ng mga kandila na bumagay naman sa kulay ng ilaw mula sa crystal chandelier na nakabitin sa tapat mismo ng table namin, so exquisite...splendid! Nasa isang exclusive room kami sa loob parin ng restaurant kung saan kami lang dalawa. Mejo may kamahalan nga ang ginastos ko sa gabing ito pero sulit at balewala lamang ito kung para naman ito sa taong pinakamamahal ko.

          “bakit hindi ko talaga naisip na sa ganitong lugar mo ako dadalhin at hindi…”

          “W-why? Hindi mo ba nagustuhan dito?”

          “O-of course, nagustuhan ko…” nagulat ako ng makita kong tumakas ang isang luha sa mata ni Maribeth.

          “Mahal na mahal kita kaya I’ll do everything para mapasaya ka Mylavz!”

          “I love you..” mahinang sagot niya sa akin at niyakap niya ako ng mahigpit na mahigpit. “I’m sorry…”

          “Sorry saan…?..I love you okay and lahat ng ito ay para sayo.”

          “Maiintindihan mo kaya ako lagi..mapapatawad mo pa kaya ako kahit may malaki akong nagawang kasalanan sayo?..”

          “What do you mean?….wala ka namang kasalanan…at kung meron at ano pa yan, mapapatawa’t mapapatawad parin kita dahil mahal na mahal kita 'yan ang pagkakatandaan mo mahal ko.”

          Hindi ko alam kung anong dahilan ng biglaang pagtulo ng mga luha ni Maribeth. Naramdaman ko ang bigat na kanyang dinadala. Humarap ako sa kanya at inalis ko ang mga luha sa mga mata niya. “Please don’t cry, I want you to be happy with me tonight. Let’s cherish this evening.” Wika ko sabay yakap sa kanya ng mahigpit. Baka ito na ang huling gabi na makakasama kita mahal ko kaya gusto ko maging memorable ang gabing ito bago ako aalis, pero pipilitin kong bumalik ng buhay para sayo, babalik ako sigurado yun. pagpatuloy ko sa aking isipan.
         


          Ng matapos na kaming magdinner at nakapagkwentuhan ng kaunti.  bumabagabag sa akin hanggang ngayon ang mga kinikilos ni Maribeth dahil sa pag-uusap namin ay masyado itong matipid sa kanyang mga salita, at halos hindi nakakatingin sa aking mga mata at mga topic na parang iniiwasan niya. Naisip ko nalang na umalis na kami at magpasyal muna sa labas upang kahit papaano’y gumaan-gaan ang loob ni Maribeth.

          Hawak-kamay kaming lumabas hanggang sa nakapasok na kami sa sasakyan. Pinili kong manahimik nalang muna at makiramdam kay Maribeth.

          “Gusto ko ng magpahinga.” Mahinang wika ni Maribeth sa akin at diretso parin ang tingin nito.

          “G-gusto mo na bang umuwi sa inyo?” panigurado ko.

          Matagal itong nakasagot. “Hindi sa bahay.”

          Naguluhan ako sa aking narinig. “M-Mylavz? Anong ibig mong sabihin.”

          Sa wakas ay lumingon ito sa akin na nakangiti. “Ayaw ko munang umuwi sa bahay.”

          Weird. “S-saan naman, sa bahay namin..?” biro ko.

          “H-hindi..”

          “Kung hindi sa bahay, eh alangan naman maghohotel tayo.” Sagot na may natatawang tono, dahil I didn’t mean it.

          “Sa hotel…”

          Natigilan ako. “Hotel?”

          “Narinig mo.”

          Nagtaka ako at baka binibiro lang niya ako. “M-mylavz a-alam mo namang-“

          “ Tayo na.”

          Hindi na ako nakapagsalita at pinaandar ko na ang sasakyan patungo sa lugar kung saan gusto niya kami magstay sa gabing ito. Pinagpapawisan ako.

         Nakapagcheck-in kami sa malapit na hotel. Medyo may kamahalan pero napakaganda. Lalo na ngayong nasa loob na kami sa napili naming deluxe room. Hindi ko alam kung bakit kaiba ngayon ang aking nararamdaman. Para akong nananabik, kinakabahan, pinagpapawisan at umiinit ang katawan ko. First time ko kasing makasama si Maribeth na dalawa kami sa loob ng kwarto.

          “Pinagpapawisan ka…” pinahiran niya ng panyo ang pawisan kong noo. “Kinakabahan ka ba?”

          Tonk! Napahiya ako sa sinabi niya. Dahil parang ako pa ngayon ang kinakabahan. “A-ako…? H-hindi ah.. bakit naman ako kakabahan?”

          Ngumiti si Maribeth sa akin. “Okay.” 

          Umupo ako sa napakalambot na kama.

          “Maliligo muna ako bago tayo matulog.”

          “T-tabi ba tayo?”

          “Ha-ha-ha. Hello! Of course, engaged na tayo kaya pwede na.” Pinakita pa niya sa akin ang singsing. “Ayaw mo ba akong makatabi?”

          “Hehe. H-hindi sa ganun.. tinatanong ko lang..” Fu*** ano ba nangyayari sa akin.

          “O sige ako muna mauna maligo”.

          “O-okay”

Pumasok na ito sa banyo.
         


          Halos magkalahating oras ng matapos ito maligo.  “I’m done! Ikaw na.”

          Napatayo ako bigla mula sa kama. Dang! Natulala ako sa aking nakita. Nakabra at panty lang si Maribeth sa oras na ito habang nakaharap sa akin. Fu***! Fu**! Stop it! Stop it! Philip, kailangan mo ng pumasok sa banyo baka magliyab ka jan ngayon sa kinatatayuan mo. Utos ko sa aking sarili, dahil naramdaman kong mas lalong uminit ang katawan at tumigas ang pagkalalake ko.

          “Ligo na.”

          “O-okay.” Mabilis akong umalis sa harap ni Maribeth at agad nako pumasok sa banyo at dagling naghubad. Ohh! Nagagalit na si manoy!

           Tantya ko halos 15 minutes ang tinagal ko sa banyo.
           
          “Oh tapos kana pala..”
          
         “Ahh O-oo.”

          “Relax! Para ka namang papasok sa gyera.”

          Mas malala pa to sa gyera. Bakit ganito, para akong virgin uli! Hindi dapat ako kabahan dahil wala naman mangyayari ngayon sa amin ni Maribeth, dahil pangako ko sa kanya na walang mangyayaring sex hangga’t hindi pa kami ikakasal.  Hinga ng malalim! Relax soldier! Relax!

          “Tanggalin mo na yan..”

          Namangha ako sa sinabi niya. “Huh??”

          “Sabi ko, tanggalin mo na yang tuwalya mo, matutulog kabang ganyan?”

          “ah..hehe. napatingin ako sa baba ko na binalot ng tuwalya” mali pala pagkakaintindi ko. Dang! Bakit hindi ko pa talaga naisipang mag boxer shorts. Nakabrief lang ako ngayon.

          “Ang tagal, tanggalin mo nayan!” Pak! Hinila niya bigla ang tuwalya sa bewang ko. 

          “Woooh! Sexy!”

          “Sorry, nakabrief lang ako, okay lang ba?”

          “Nakakatawa ka okay lang yan, wag ka na mahiya. Youre so hot and sexy kapag nakaganyan ka nga eh.” Tawa niyang sabi. “Halika na, matulog na tayo.”

          Bakit ganito ngayon ang kinikilos ni Maribeth. Kani-kanina lang halos hindi ito makapagsalita, ngayon parang nang-aakit sa akin.

          Marahan akong humiga sa kama. Ngayon ay magkatabi kami ni Maribeth. Para akong masisiraan ng bait. Paano ako makakatulog nito kung alam ko na katabi ko ngayon ang fiancĂ© ko na bra at panty lang ang saplot at ako ay tanging brief lang ang suot.

          Bang! Halos di ako makahinga ng bigla akong niyakap ni Maribeth. Halleluiah! Para akong sinipsipan ng lakas. Gusto ko ng sumabog, nararamdaman ko ang init na kumalat mula sa katawan ni Maribeth. Umunan siya sa braso ko, habang nakayakap sa dibdib ko.

Ginantihan ko nalang siya ng yakap.

“Phil, do you really love me?”

“Kailangan pa bang itanong yan?”

“Sagutin mo nalang..’

“Of course, I do.”

“Promise?”

“yes.”

“Hindi mo ko iiwan kahit anong mangyari?”

“Naman!”

Tumingin si Maribeth sa akin na nakangiti at halos 1 inch lang ang pagitan ng aming mga labi sa isa’t isa. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga, para akong hinihigop. “Kiss me.” Mapang-akit na utos ni Maribeth sa akin. Ngumiti ako sa kanya at nagbigay ng smacked-kiss. “Yun lang? wala na bang mas malambing at matamis pa dun mylavz?”

Oh God! Heto na! Hinalikan ko siya uli, sa pagkakataong ito ay binigay ko sa kanya ang halik na puno ng pagmamahal, init, at lambing. Isang halik na nagpaliyab sa aming dalawa at hanggang sa tuloyan kaming binalot ng tukso.
Lasap na lasap namin ang sarap ng aming paghahalikan. Hindi na nakatiis ang mga palad ko at marahan nitong nilakbay ang makinis na katawan ni Maribeth, na umabot mula sa braso, sa bewang hanggang sa maputi niyang mga hita. Gusto kong pigilan ang sarili ko dahil naisip ko parin ang pangako ko kay Maribeth, subalit hindi ko magawa dahil nga lampas langit na ang libog na aking nararamdman sa oras na ito at alam kong ganun rin ang nararamdaman ngayon ni Maribeth. Nilakbay ko ng halik ang kanyang leeg at bawat dila ko sa likod ng kanyang tenga ay napapaungol ito, na siya namang nagpapagana sa akin. Hindi pa ako nakontento, bumaba ako at nagpreno sa dalawang biniyayaang bundok. Marahan kong hinubad ang kanyang bra, at pagkatapos ay parang batang pinaglalaruan ang malarosas  na kulay nitong mga utong. Lalong umiinit ang aking pakiramdam at tumataas ng tumataas ang level ng libog ko sa mga ungol ni Maribeth. Ng makontento ako sa dalawang bundok ay bumaba na ako dito. Para akong humahalik sa isang bulaklak dahil sa bango ng katawan ni Maribeth, dinilaan ko muna ang maliit niyang pusod habang marahan na hinuhubad ang panghuling saplot niya sa kanyang katawan. Naging mapangahas ang mga kamay at daliri, hinagod ko ang sensitibong bahagi ng kanyang katawan. Bawat hagod ko dito ay napapaangat ang katawan ni Maribeth na sinasabayan ng nakakalibog nitong ungol. Mas lalo pang bumaba ang dila ko hanggang sa umabot sa bahaging napapagitnaan ng kanyang makinis at maputing mga hita. Mabango parin sa bahaging ito, mas lalong nagliyab ang katawan ko habang nilalaro ng dila ko ang parteng nagpapaungol kay Maribeth. “Phil…I-I love you..Phil…” mahinang wika niya na napapaungol.
“My turn…” nagulat ako ng bigla ako itinulak ni Maribeth at napatihaya ako, siya na ngayon ang nakakandong sa akin. Muli kaming naghalikan. “I love you Mylavz!” bulong ko sa kanya.
 At sa pagkakataong ito, kakaibang Maribeth ang nasisilayan ko. Mas hot! Mas wild! At nakakapang-akit na mga mata.
Pinaglalaruan niya ang utong ko gamit ang kanyang dila. “Fu**!! Ang sarap!” hindi ko mapigilan ang mapamura habang ginagawa niya ito sa akin. Hindi pa siya nakontento, bumaba pa siya ng bumaba hanggang sa nakarating siya sa bahagi ng pagkalalake ko. Tumingin siya sa akin, ngumiti at kunindatan pa ako. Marahan niyang hinubad ang brief ko. “Anong gagawin mo?” taka ko.
“Sssh… relax ka lang diyan.”
Huminga ako ng malalim, at “ahhhhmmm! Oh shit! Holy rice!!! Fu..!!” nabigla ako at napaungol dahil hindi ko inasahang gagawin ito ni Maribeth sa akin. Sinimulan niya sa pagdila at hanggang sa marahan niyang nilamon ng buo ang pagkalalake ko. Ang sarap! I mean, so fucking sarap!
Hindi nako nakatiis…para nakong sasabog sa kanyang ginagawa. Ang pag-angat at pagbaba ng kanyang ulo katumbas ay langit. Bigla kong tinanggal ang pagkalalake ko sa bibig at palad niya. Pinahiga ko siya sa kama. “Papasok ako sayo…magiging marahan ako sayo Mylavz. I love you so much! Mahal na mahal kita!”
“I love you too Phil!” ngiting sagot niya.
Muli kaming naghalikan habang marahan kong dinidiin ang pagkalalake ko sa kanya at nang tuloyang makapasok ay napakapit si Maribeth sa akin ng mahigpit at napapikit sabay ungol ng mahina. Dinahan-dahan ko ang pagtaas baba, at nilambutan ko lang ang pagalaw ng bewang ko, upang masiguradong hindi ko nasasaktan si Maribeth nanatili parin ang pagiging gentleman ko sa kanya sa pagkakataong ito. Naghihintay ng pagkakataong madadala na ni Maribeth ang sakit na may katumbas na sarap, “H-hard…harder…” bulong niya sa akin na namumula ang pisngi, pagkatapos niyang banggitin ang mga katagang ito ay tiyaka ko pa binilisan ang paggalaw ng katawan ko, at halos gumalaw ang ang buong kama. Palakas ng palakas ang mga ungol naming dalawa at nakikisabay rin ang ingay ng kama, soud proof naman ang room kaya okay lang. “Sabayan mo ako..sabayan mo ako..” sambit ni Maribeth. “Malapit narin ako mylavz..malapit na ako…” mas lalo ko pang binilisan ang pagkanyod at ilang sandali pa’y..

 “AHHHHHH!!!!”. Binalot ng init ng pagmamahal ang buong kwarto. Para kaming lumulutang sa langit. Puno ng liwanag ang aming paligid at tila umuulan ng mga talulot ng rosas. Napakasarap sa pakiramdam. Napakasarap.
 
Nakatulog kami ng mahimbing pagkatapos ng pangyayaring ito.

Subalit hindi lang isang beses nangyari ang kaganapang ito, nasundan pa ng pangalawa at pangatlo sa madaling araw. Walang sinayang na pagkakataon, nangyari na ang nangyari. Uulitin hanggat maaari at kaya.

Ganito namin tinapos ang gabi na puno ng kalibugan na may pagmamahal.





  
 Book II

Chapter 22



0400 hours:


Lulan kami ng navy hellicopter, nilalakbay ang himpapawid patungo sa distinasyon na kung saan tutukoyin namin ang kuta ng mga terorista na tinatawag na ALAS. Isa sa pinakamakapangyarihan ang grupo na sasagupain namin, kompleto sa matataas na uri ng sandata. 

"Relax!" sigaw ni Sargeant Diaz.
"Mukha ba akong kinakabahan Sarg?" sagot ni Ronnie na mukha naman talagang kabadong kabado.
Nagtawanan kami.

Napatingin ako sa bandang kanan ko. Tahimik lang siya kanina pa. gusto ko siyang kausapin pero hindi ko talagang maiwasang hindi uminit ulo ko sa kanya. Gusto kong maging professional pagdating na sa trabaho pero talagang kumukulo dugo ko sa tuwing nakikita ko siya.

"May problema ba?"

At kahit na marinig ko lang boses niya, grabe na inis ko. Hindi ko talaga alam  bakit ako nagkakaganito sa kanya, kapag alam kong kasama ko siya hindi ko maiwasang hindi pumasok ang pangalan niya at mukha niya sa utak ko. Kainis!

"May problema ba?"

Kinakausap ba ako nito? anong problema pinagsasabi nito. 

"A-ano?! a-ako ba?!"

"Magsasampung minuto ka ng nakatitig sa akin, may problema ba?"

Dang! ako pala kinakausap niya. at kanina pa pala ako nakatitig sa kanya... Pak! ang awkward..ano isasagot ko..ano isasagot ko....

"May dumi ka sa mata..." whaaaat??? bakit ito pa nasabi kong dahilan. Damn shit!!!

"Ahh, g-ganun ba salamat." naglinis siya sa kanyang mata. pakshit! baka isipin niya concern ako sa kanya....badtrip!

Inalis ko na agad atensyon ko sa kanya... Sonofabitch! 



Itutuloy...... 

(Comment lang po kayo pag may time :P, salamat po)