Dream On Chapter 5

by: Jojimar Abarido

url: http://quinstliner.blogspot.com/

“Renz.” Sabay lahad nito ng kanang kamay at ang kaliwa nama’y kamot ang kanyang ulo.

Inabot ko ang kanyang kamay at nagpasalamat dito.

“Salamat talaga. Kung hindi dahil sa inyo baka kung ano na ginawa sa akin nung mga gagong iyon. Diba dalawa kayong nagligtas sa akin? Asan na yung isa?”sabi ko dito at inumpisahan nang lantakan ang pagkaing dala niya. Halos mabulunan naman ako sa sabay-sabay na pagsubo ko dito.

“Ahh. Si kuya? May aasikasuhin daw sila ni Madam na importanteng papeles kaya maagang silang umalis kanina.”saad niya sa akin na animo’y natatawa sa aking hitsura habang tinitingnan ako.

“Ako nagluto niyan para sayo. Masarap ba? hehe”dagdag pa niya.

“Oo. Masarap, sobra.!” saad ko naman dito pagkatapos lumulon ng subo kong pagkain at nag thumbs up. Ewan ko kung masarap nga ba talaga ang niluto niya o hindi. O dahil siguro ay talagang gutom lang ako. Itlog at hotdog lang kasi iyon at wala naman kasing pinagkaiba kung ako ang magluluto pero nakakahiya naman kung barahin ko siya sa lahat ng ginawa niya at ng kuya niya sa akin.

Dream On Chapter 4

Nagising na lang ako na dinidilaan na ng isang aso. Panaghinip lang pala ang lahat nang iyon. Pero masarap sa pakiramdam. Kahit sa panaghinip lang naramdaman ko pa rin ang pagmamahal. Pero bakit sa dinami dami ng taong pwede kong mapanaghinipan ng ganon, bakit si Rolly pa?

Kinapa ko ang aking dibdib at naghanap ng kasagutan dito. “Haist! Sana nga!”sabi ko sa aking sarili.  Ngumiti ako’t nagsimula ng umuwi.

Pagdating ko ng bahay ay sermon na naman ang inabot ko. Saan daw ako natulog. Keso daw natututo na akong gumala at sumuway sa kanilang mga utos. Mga ganoong paratang na wala namang katotohanan. At gaya ng nakagawian ko na, labas masok lang sa aking tenga ang kanyang mga sinasabi. Ayaw kong masira ang ganda ng araw ko ngayon.

Masigla akong naglinis ng bahay at nagluto. Pagkatapos ay naghanda na ako para makapasok na.

“Mr. Matienzo, I would like to tell you that you’re one of the candidate for Cum laude. Congratulations.” Balita sa akin ng aking guro pagkatapos ng Orientaion para sa Graduation day.

At dahil sa sobrang tuwa at kabiglaan, bigla ko na lang niyakap ang aking guro nang sobrang higpit. “Thank you sir. Thank you.” Sabi ko dito nang di pa pinipigtas ang pagkakayakap ko sa kanya.

Isang araw, bago ang deadline ng bayaran ay sobrang gaan ng aking pakiramdam dahil pinahiram din ako ng aking guro nang pandagdag para sa aking graduation fee na hiniram ko kay Aling Lita at galing sa aking konteng ipon.

Habang naglalakad pauwi sa bahay ng aking tiyahin, napakaraming positibong bagay ang nagsalimbayan sa aking utak. Ngayong matatapos na ako sa aking pag-aaral, tiyak na magbabago na ang takbo ng aking buhay. Makakakain na rin ako ng masasarap na pagkain. Makakasuot ng mga pinapangarap kong suoting mga damit dahil malakas ang aking paniniwalang makakahanap agad ako ng magandang trabaho dahil matatapos ako ng may karangalan. And speaking of karangalan, iniisip ko pa na maiiahon ko din sa kahirapan ang aking tiyahin na kahit na ganun ka kuripot at ganun na lamang ang trato sakin ehh di ko pa rin maiwasan na bahagian ko sila kung ano man ang mayroon ako. Hindi man sila sa akin naging mabait, atleast bilang pagtanaw man lang ng utang na loob. At siguro din naman ay magbabago na ang kanilang pakikitungo sa akin kung magkaganon.

Pagdating ko sa bahay ay dire diretso ako sa aking kwarto. Tinungo ko ang aking damitan upang kunin ang pambayad na aking inutang at inipon para sa aking graduation fee. Laking gulat ko na lamang na di ko makita duon ang isang libo’t dalwang daan na aking inipon at inutang para sa aking graduation fee. Iwinagwag ko na ang lahat ng damit. Wala. Hinanap ko na rin sa sisidlan ng aking silid. Wala rin. Sa ilalim ng unan, ng kama, sa kahon ng mga libro. Wala rin! Talagang wala.

“Ano bang hinahanap mo dyan?”tanong sa akin ng aking tiya na kanina pa pala nakatanghod sa akin sa may pinto ng aking silid.

Bigla akong naharap dito. “Ti-tiyang,.. yung ano ko po… yung pambayad ko sa graduation fee..nawawala”. kanda-utal-utal at mangiyak ngiyak kong sabi dala ng sobrang kalituhan at pag-aalala.

“Talagang hindi mo makikita yun diyan dahil kinuha ko muna. Due date ngayon sa kuryente. Pinambayad ko muna para hindi tayo maputulan.”

Iyon na lamang at biglang nagdilim ang aking paningin. Nilamon na ako ng kadiliman, poot at galit ang aking pagkatao. Dinampot ko ang nagkalat na bolpen sa sahig. Bigla naman nagtatakbo sa labas ang aking tiyahin sa nakitang kademonyohan na umalipin sa aking katauhan. Hagad ko siya at nakitang humihingi ng tulong sa aking tiyuhin.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig noong pigilan ako ng aking tiyuhin sa balak ko sanang gawin sa aking tiyahin. Pero nagpupuyos pa rin ako sa galit habang umiiyak.

“Ikaw bakla ka! Ano yang ginagawa mo? Balak mong patayin ang tiya mo..ha? Wala ka na ngang silbi dito yan pa ang ginagawa mo kapalit ng pagpapatira namin sayo dito? Wala kang hiya. Lumayas ka dito.!” Nagpupuyos din sa galit na sa sambit sa akin ng aking tiyuhin pagtapos niya akong sapakin.

“Wow naman!.. alam nyo ang hirap ko bago ako makaipon ng ganung halaga. Tapos kukunin lang ninyo ng ganun ganun na lang? Para yun sa graduation fee ko! At isang bakla? Ibubulyaw mo ngayon ang kabaklaan ko? Bakit tiyo? Hindi nyo ba naaalala ang mga pinaggagagawa mo sa akin noong bata pa ako? Diba ikaw ang nagturo sa akin ng kabaklaang ito. Kung hindi mo lang sana ako ginanon eh magiging bakla ba ako?” pagpupuyos sag alit kong sambit dito.

Umalis noon si tiya upang magtinda sa palengke. Nagtitinda kasi ito ng mga gulay doon. Ang tiyuhin ko at ako na lang ang laging naiiwan sa bahay.

Dahil sa bata pa nga ako ay sa tiyuhin ko iniiwan ang mga gawaing bahay na mabibigat gaya ng pagiigib ng tubig at sa akin naman ang paglilinis ng bahay tuwing siya ay aalis.

Dahil sa tamad ang aking tiyuhin ay sinisuhulan lang ako niyan ng limang piso para ako na lang daw ang mag-igib. At sya, ayun sa kabilang kanto nakikipag-inuman.

Isang araw, katatapos ko lang mag linis ng bahay ay tinawag ako ng aking tiyuhin. “Hilutin mo nga ako.”utos sa akin nito. Di ko man alam ang gagawin dahil hindi ko alam manghilot ay sumunod pa rin ako dito.

Naka hubad siya ng pangitaas at pambasketball na shorts ang gamit nya pambaba. Nakadapa ito. Sumampa ako sa kanyang pwetan at inisil-pisil ko ang kanyang likod.”Diinan mo pa”saad nya sa akin. Agad naman akong suminod dito. Baby oil noon ang gamit ko para mas madali ko siyang mahilot dahil madulas ito.

“Ahh. A-ang sarap naman. S-sing pa-aahh!” impit na ungol na narinig ko sa aking tiyuhin noong nakukuha ko na ang pagmamasahe at ginagalingan ito. Diniinan ko pa lalo at lalo ko pang ginalingan ang paghihilot. Buong likod at kamay nahilot ko na.

“Sa may bandang pwetan naman Ramil. Dyan sa ilalim ng balakang, hilutin mo dyan. Masakit kasi yang parting yan eh.”sabi sa akin ng aking tiyuhin at sumunod naman ako dito.Mula likod pababa ng kanyang balakang ay hinilot ko ito. Naging sunodsunuran lang ako sa pinag-uutos sa akin ng aking tiyuhin.

Akala ko ay tapos na akong maghilot sa kanya pagkatapos kong mahilot ang kanyang buong likod at kamay. Tumihaya ito sabay sabing “dito naman sa dibdib”. Sumunod naman ako dito at hinilot siya nang naka pwesto sa gilid ng kama. Nilagyan ko muna ang aking palad ng langis at nag umpisang hilutin ang aking tiyuhin.

Hinawakan niya ang aking kamay at sinabing “dito ka pumuwesto” turo niya sa inupuan ko kanina, yun nga lang nakatihaya siya kaya ang kanyang bukol ang aking uupuan. Hindi ako umimik at nagsalita. Tumalima na lang ako dito. Nanginginig ako’t nagsisimula nang pawisan.

Hilot hilot ko siya at nakakaramdam ako ng paninigas ng kayang alaga sa aking pwetan. Hindi ko ito inintindi at minamadali na ang aking ginagawa para matapos na ito.

“Baba mo pa ng konti”sabi sa akin ng aking tiyuhin. Nanginginig talaga ako at alam kong dama din niya ang panginginig ng aking mga kamay. ibinaba ko pa sa parte ng pusod. “Ahhhhhh!..” biglang ungol ng aking tiyuhin noong madapo ako dito.

“Baba mo pa! Dali!..” utos niya sa akin. Pinaalis muna niya ako sa aking kinauupuan. Kala ko ay tapos na. Pero nakita ko itong naghubad ng kanyang pambaba at agad na bumalik sa pagkakatihaya sa kama. Kita ko ang kanyang naghuhuminding alaga. Mala sawa ito kalaki at ang tigas. Tayong tayo. Pumikit na lang ako sa kaba.

“Bakit ka nakapikit dyan? Ngayon ka lang ba nakakita nito?” sabi niya sa akin sabay kuha ng aking kaliwang kamay at pinahawak sa matigas niyang sandata. Ang init nito. Tumitibok tibok pa ito.

“Yan naman ang hilutin mo. Pinupulikat ata ehh”dagdag pa niya sa akin.

“H-ha?”ang aking tanging nasambit dahil sa kalituan at pangamba.

Nahihiya ako. Nanginginig. Nagsimula na akong pisil-pisilin ito dahil hindi ko naman alam ang gagawin. “Itaas baba mo lang. Aaahhhh..”sabi niya sa akin sabay ungol. Tinaas baba ko nga ito. Kita ko sa mga mata ng aking tiyuhin na nasasarapan siya dahil sa kanyang mga halinghing at pikit mata pa ito habang paminsan minsan ay kinakagat ang pang ibabang labi nito.

Mga ilang minuto din ang nagdaan. Nangangalay na ako at huminto.

“Tiyo, tama na po.Nangangalay nap o ako ehh” pakisuyo ko dito.

“Sige.” Mabilis niyang pagtugon sa akin. Agad akong tumayo at nang akmang lalabas na sana ako ng silid ay pinigil ako nito.

“Subo mo na lang”dugtong pa niya sa akin habang hawak ang aking mga kamay.

“Ha? Diba po masama po yan? Di po ako marunong.”sabi ko dito ng naginginig ang tuhod at boses.

“Nakakain ka naba ng lollipop?”tanong niya sa akin na di ko makuha ang kanyang pinupunto.

“Oho nakakain na po ako.”sabi ko sa kanya na naguguluhan pa rin.

“Ganun lang ang gawin mo”

“Ayaw ko po.”sabi ko sa kanya na naginginig pa rin ang boses. Di ko alam ang gagawin. Nanlalamig ako.

“Sa ayaw mo man at sa gusto. Isusubo mo to!  At wag na wag kang magtatangkang magsumbong sa tiya mo kundi lagot ka sa akin.”saad niya sa akin ng mataas ang boses.

Tumalima na lang ako dahil ayoko masaktan. Hinawakan ako sa aking batok ng aking tiyuhin at isinubsob sa kanyang pagkalalaki.  Hindi pa man ako nangangalahati sa pagkakasubo, nabibilaukan na ako sa laki ng kanyang sandata.Magkahalong sipon, luha at laway na ang naghalo-halo na tumutulo sa ari ng aking tiyuhin. Sarap na sarap ang aking tiyuhin sa aking ginagawa. Nakita ko siyang lumiliyad liyad pa habang humahalinghing. “Ahhhh.. sige paahhh”.

“Dilaan mo nang parang lollipop. Wag mong ilapat ngipin mo” sabi niya sa akin. Habang tinitingnan siya, itinaas baba ko muna ang kanyang malaking sandata dahil ngawit na ang panga ko.

Dinilaan ko nga ito at sinupsop na parang lollipop. “Ahhhh. A-ang ssaaarraaaappp. S-sigeh paahh” sabi nito sa akin. “Bilisan mooohh!”dagdag pa nito na aminoy nagdidiliryo na sabay hawak naman sa aking ulo upang isubsub pa ako sa kanyang malaking sandata. Pinipilit kong ilayo ang ulo ko dahil nabibilaukan na ako. Yung mga muscles niya sa dibdib naka flex at yung kanyang mga hita medyo iniipit na ang ulo ko ulo ko. Hindi na ako makahinga… sabay sabi niya “eto naaaa… lalabas naaaaa”. Nasa bunganga ko ang kanyang kaselanan kaya wala ako’ng choice kundi lunukin na lang ang tamod niya noong labasan ito. Ayaw tumigil hanggang tumutulo na sa gilid ng bibig ko kasi ang dami talaga. AHHHHHH, uhhhhhhhmmmm, uuuuhhggghhhh nangingisay-ngisay pa siya sa sarap.

“Ang sarap! Sa susunod ulit. Hilutin mo ulit ako” sabi niya sa akin matapos na manlambot ang kanyang pagkalalaki sa aking bunganga.

At iyon nga ang nangyari. Halos lingo lingo naming ito gigawa kapag nasa palengke ang aking tiyahin. Hindi daw kasi siya pinapascore ni tiya kaya’t kesa daw mambabae pa sya eh ako na daw lang pagtatyagaan niya.  Noong una ayaw ko talaga pero hinahanap ko na ito kinalaunan.Kaya ginagawa naming ito ng aking tiyo kapag may pagkakataon kami.

-----------

Taking-taka naman na rumihistro sa mukha ng aking tiyahin ang isiniwalat kong balulastugan ng aking tiyuhin. Ngunit pilit pa rin na tinatanggi ng aking tiyuhin ang kanyang ginawa.

Pinaghahampas ng aking tiyahin ang aking tiyuhin sa nalaman niya. Kasabay ko ay pinalayas din niya ito. Ngunit nagmaka awa naman ang aking tiyuhin at pinabalik sya rito. At ako? Hindi alam kung saan pupunta noong mga panahong iyon. Sinubukan ko na rin kay Aling Lita at nagmakaawang kung pwede sana ako makituloy duon ngunit hindi na daw niya kaya pang magpalamon ng isa pang tao at masikip din daw ang kanilang tahanan para ako ay makidagdag pa.

Tuliro. Umiiyak. Nagpatangay na lang ako kung saan man ako dalhin ng aking mga paa hanggang sa nabungaran ko na lang na nasa waiting shed na ako kung saan ko dati dinadalhan ng pagkain si Lola Alissa.

Ilang linggo ang nagdaan at nagpalaboy laboy na lang ako at namalimos dahil wala talaga akong mapuntahan. Hindi na rin ako pinagtinda pa ni Aling Lita dahil sa udyo ng aking tiyahin dito. Hindi na din ako naka akyat sa entablado kung saan ay magtatapos sana ako ng may karangalan. Sayang lang lahat nang aking mga pinaghirapan upang makatapos lang. Ngunit sa kahuli-hulihan ay dito ako bumagsak. Wala na. Wala nang bukas na naghihintay para sa akin. Patapon na ang buhay ko’t gusto ko na itong wakasan. Hindi ko na kaya ang lahat ng ito. Minsan nagpupunta ako sa simbahan upang magdasal ng taimtim at sa mga panahong hindi ko na alam ang aking gagawin ay nagpupunta ako dito. Nananalangin pa rin at umaasa na sa kabila ng hirap at pagdurudsa na tinatamasa ko ngayon ay may pagbabagong darating. Ipinasawalang bahala ko na lang sa itaas kung ano man lahat ng kanyang plano para sa akin.

Isang gabi, katatapos ko lang magpunta sa simbahan upang manalangin. Namalimos ako sa labas ng simbahan at nakitang papasok ang dati kong kaklase. Sa pagkakataong iyon ay hindi ko alam ang aking nararamdaman. Nagtago ako sa likod ng simbahan upang hindi nila ako makita dahil sa sobrang kahihiyan at awa para sa sarili. Hindi ko inaasahan na sa ganitong kalagayan ko nila ako makikita.

Sa pagtatago kong iyon ay hindi ko nalaman na may mga tao pala sa aking likuran. Mga rugby boy na kasalukuyang humihithit ng rugby na nakalagay sa isang supot ng plastik. Agad naman nila akong kinorner. Inusisa mula ulo hanggang paa. Parang kumikilatis lang ng magandang manok na panabong. Hindi ako makapagsalita o makagalaw sa aking kinatatayuan. Nanatili akong estatwa. Narinig ko na lang ang isa sa kanila na nagsabing “Pwede!.” Hindi ko malaman ang kanyang pinupunto ng kanyang sinabi. Kinakabahan ako’t di alam ang gagawin. Kung kakaripas ng takbo o manlalaban.

Lumapit sa akin ang isang lalaki. Matangkad ito, maitim, puro tigidig ang mukha at mapula ang mga mata. Bakas sa kanyang mga balat ang madaming peklat. Sa pagkakaalam ko ay siya ang pinuno ng kanilang grupo kung ano mang grupo ang may roon sila. Mangisingisi naman ang lalaki sa pagkakalapit habang ako ay tinititigan. Hinimas nito ang aking pwetan kaya ako ay napaigtad at sinampal ko siya ng malakas.

“Hmmn. Palaban ahh”sabi nito sa akin sabay bitaw ng malakas na suntok sa aking sikmura. Namilipit ako sa sakit. Napaupo. “Wag ka na kasing pumalag”dagdag pa niya sa akin. Habang ako ay namimilipit ay bigla namang nagkagulo. May dalawang lalaking tumulong sa akin. Hindi ko na pinansin kong sino man iyon. Nagrambulan sila. At nang ako ay makabawi ay tumulong na rin upang ipagtanggol din ang aking sarili at tulungan sila sa laban n asana ay ako lang. Napuruhan ako nung isa sa may panga dahilan ng pagkawala ng aking malay-tao.

Pungas pungas ang aking mga mata at inaaninag kung nasaan ako. Hindi ako makatayo o makagalaw ng maayos dahil sa sakit ng katawan. Nasa isang silid ako nakahiga. Alam ko kung anong klaseng silid iyon. Silid pangmayaman. Kulay puti ang lahat ng pintura ng silid na iyon at ang mga kagamitan naman, pwera sa higaan na puti din, ay halos lahat ay kulay itim. Ang gara tingnan.

“Sino kaya ang nagdala sa akin dito? Sino kaya yung dalwang lalaking tumulong sa akin? Nasaan ako? Bakit ako nandito? Kalian pa kaya ako nandito?” Mga katanungan na gumugulo sa isip ko.

Habang nasa ganon akong pag-iisip, nakita ko namang bumukas ang pinto. Iniluwa nito ang isang lalaki.

“Okay ka na? Dinalhan kita ng makakain. Alam kong gutom ka. Uminom ka na rin ng gamot pagkatapos mong kumain at magpahinga para manumbalik ang lakas mo.” Sabi sa akin ng isang lalaki habang papalapit sa hingaan kung saan ako naroon.

“Nasaan ako? Sino ka? Anong ginagawa ko dito? Bakit ako nandito?” sunod sunod na tanong ko dito. Sa halip na sumagot at ngumiti lang ito. “Di ka ba muna magpapasalamat”balik na tanong niya sa akin habang sapo niya ang kanyang baba at ininat ang kanyang katawan na para bang nasasaktan.

Ngayon ko lang napansin na gwapo itong taong to. Matangkad, balbon na nagpadagdag appeal naman sa makinis at maputi niyang balat. Pantay din ang kanyang mapuputing mga ngipin na makikita mo kung ngingiti ito ng napakatamis gaya ng ginawa niya kanina. Singkit ang mga mata nito. Na tinakpan naman ng black eye pero gwapo pa rin. “Teka! Blackeye? Bakit sya may blackeye? Siya ba ang tumulong sa akin kanina noong minamanyak na ako nung mga rugby boy? Siya nga!”sabi ng aking isip.

“Salamat”matipid kong sagot. Napayuko na lang ako sa hiya.

“Wala yun.”sabi niya sa akin habang masuyo akong tinitingnan. “A-ako nga pala si…s-si..”Nauutal na parang nahihiya at di sigurado kung magpapakilala ito.

Itutuloy…

Dream On Chapter 3

Nag aalangan ako kaninang lapitan ang matanda dahil may napansin akong isang lalaki na kanina pa siya pinagmamasdan sa di kalayuan. “Ahh, baka isa lang siyang mabait na taong nag-aaalala sa kalagayan” sabi ng isip ko. “Baka naman isang adik na may gustong gawing masama sa matanda.” saad naman ng kabilang isip ko. Di ko maaninag ang kanyang itsura ngunit sa tingin ko ay parang binabantayan niya ang matanda. Hindi ko tuloy maiwasang mag-isip kung bakit naman nya binabantayan ito? Para kanino? Para saan?  O kung binabantayan nga ba ito o may masamang binabalak. Pero bakit sa pulubing matanda pa siya magbabalak ng masama ganung wala naman itong makukuha sa kanya.

Tiningnan ko agad kung saan ko kanina nakita ang lalaki ngunit bigong mahagilap ng aking mga mata ang lalaki na kanina ay nasa di kalayuan lamang, nagmamatyag at nagbabantay.

Pungas ang mata niya at inaaninag kung sino ang nagsasalita. Masuri niya akong tiningnan at noong makilala na nya ako ay ngumiti ito’t nagpasalamat.

“Salamat. Okay lang ako hijo. Ikaw? Anong nangyari sayo bakit ka may pasa?” saad sa akin ng matanda nang may pag-aalala sa kanyang boses.

“A-ahh. Wala po ito. Wag nyo na po akong alalahanin. Okay lang po ako.” Saad ko sa kanya.

“Kalala po ninyo yung lalaking kanina pa po sa inyo nakatingin? Para po kasing may binabalak po na masama sa iyo kaya nilapitan na po kita at upang ibigay na rin po itong konting natira galing sa aking panindang tokneneng at fish ball para po makain ninyo kesa naman mapanis lang. Alam ko po kasing hindi ka pa po kumakain. At simula po ngayon, dadalhan na po kita ng pagkain kapag meron ako.”turan ko dito ng may pagtataka.

“Salamat” saad nya.

Inabot ko sa kanya ang pagkaing dala ko at agad naman niya itong itinabi. Sa kanyang ginawa, hindi ko maiwasang magtaka dahil alam ko namang pulibi sya at sigurado akong gutom sya pero hindi niya ito kinain agad bagkus ay tinabi lang nya ang bigay kong pagkain.

“A-ah. T-tinabi ko muna. Bukas ko na lang kakainin. Binigyan kasi ako ng lalaki na nagdaan dito kanina ng tinapay at tubig kaya busog na ako. Siya yata yung nakita mong parang nagmamasid sa akin.” garalgal na boses ng matanda na para bang kinakabahan at di sugurado sa kanyang mga sinasabi noong makita niyang pinagtakhan ko ang kanyang ginawa.

“A-ahh kaya pala.” Sabi ko na lang dito.

“Ano nga po ulit ang pangalan nyo?” dagdag ko pa dito. Dahil hanggang sa ngayon ay hindi ko pa rin kilala ang matanda at kung makaasta naman ako ay parang close na close na ako dito. Sa totoo lang kasi naaawa talaga ako dito simula pa lang noong makita ko itong tumawid sa kalsada at nahimatay nang wala man lang ni isang tumulong sa kanya. Awa dahil alam ko ang pakiramdam ng nag-iisa at walang malalapitan sa ganoong kalagayan. Kahit na sabihing may tiyahin, tiyuhin at tirahan ako, hindi ko pa rin mahanap ang pagmamahal na matagal ko nang kinauulilaan. Alam kong hindi lang tirahan at pagkain ang gusto ng matanda kundi ang mabahagian din ng pagmamahal gaya ko.

“Hijo, tawagin mo na lang akong Alissa. Lola Alissa”saad naman sa akin nito.

“Salamat din hijo sa pag-aalala mo sa akin. Di ko akalain na may tao pang katulad mo na handang tumulong sa katulad kong matanda na at pulubi nang walang hinihinging kapalit. Alam ko pagpapalain ka balang araw sa mga ginagawa mo. Masipag ka, matulungin, maalalahanin at mapagmahal na bata. Mahirap man ang kalagayan mo, nakuha mo pa ring tumulong sa gaya ko. Naalala mo rin ako sa kabila ng mga dinadala mo sa buhay. At kahit na pagod na pagod ka, hindi ka nanginimbing magreklamo sa kabila nang dalahin mo sa buhay. Salamat” dagdag nito ng sa akin na nagpakurot naman ng aking puso. Wala naman talaga akong hinihinging kapalit sa pagtulong ko sa matanda.

Bigla na lang niya akong niyakap nang makita niyang may namumuong luha na sa aking mga mata dahil sa mga sinabi niya sa akin. Hagod sa aking dibdib ang kayang mga sinabi. Niyakap niya ako ng mahigpit. Dama ko ang init ng kanyang mga balat sa pagkakayakap sa akin. Hindi din naman ako nangiming yakapin din sya pabalik dahil dama ko ang pagmamahal sa kanyang mga yakap.  Pagmamahal ng isang magulang na hinahanap ko matagal na.

“Anak, pagpatuloy mo lang ang kung ano mang hangarin ang meron ka. Alam ko pagpapalain ka ng maykapal dahil busilak ang iyong kalooban.” Bigkas sa akin ng matanda habang hinahagod ang aking likod.

“S-salamat. Hayaan mo lola lagi na akong pupunta dito para dalhan ka ng makakain. Pagpasensyahan nyo na po kasi hindi naman po ako mayaman kaya sana po mapagtiisan na po ninyo kung ano mang maiabot ko.”sabi ko dito ng may pag-aatubili. Pagaatubili dahil alam ko din sa sarili ko na wala akong pera para sa pagpapakain ng matanda pero heto ako’t nangako pa na dadalhan siya araw-araw. Naisip ko din kung paano ko siya aabutan ganung wala din naman ako. Pero alam ko na kahit ganun, kahit konti man, may maiaabot pa rin ako dito.

“Salamat ng marami hijo.”sabi sa akin ng matanda.

“Oh sya uuwi na po ako ng bahay at gabing gabi na po. May pasok pa po ako bukas at kelangan ko pang mag-aral.”sabi ko sa kanya.

Pagkatapos kong magpaalam sa matanda ay tumayo na ako at tinulak ang stroller ng aking paninda papunta sa bahay ni Aling Lita. Nasa akin ang susi ng kanilang garahean. Ibinigay sa akin ito ni Aling Lita dahil kelangan ko pa itong ipasok sa loob dahil baka mawala kung sa labas ko lang ito ilalagay. Pagkapasok ko ng stroller ng aking mga paninda ay agad naman akong naglakad.  Mag-aala una na din noon ng madaling araw kayat binilisan ko na ang paglalakad pauwi.

“Naku, tatanghaliin na naman ako nito bukas at tiyak raratratin na naman ako ng mala armalite na bunganga ng aking tiyahin” singhal ng aking isip.

Pagkadating ko ng bahay ay agad kong itinabi sa ilalim ng aking damitan ang naging benta ko sa gabing iyon at ang iba naman na renta na inuupahan ko ay itinabi ko na rin upang idaan bukas kay aling Lita bago pumasok sa eskwela. Agad akong sumampa sa aking higaan at nagbasa ng aking aralin. Di ko na namalayan na nakatulog na pala ako.

Alas singko na naman ng umaga at gaya ng dati, ang bunganga ng aking tiyahin ang nagsilbi kong alarm clock sa paggising. Inaantok pa man at bumangon na ako sa aking higaan at nagsimulang gawin ang mga gawain na nakatoka na sa akin.

Pagkatapos kumain ay palihim naman akong naglagay ng kanin at tuyo na natira kanina sa aming agahan para ibigay sa matanda mamaya pagdaan ko papasok ng klase.

Dinaan ko na din kay Aling Lita ang napagkasunduan naming renta sa pagtitinda. Kanya lahat ng gamit at ititinda ko at sya din ang namumuhunan pero hati kami sa magiging tubo ng aking paninda at ibabawas naman sa kita ang puhunan niya rito.

Pumasok na ako sa eskwelahan.

Hindi ko nakita si Rolly sa aming eskwelahan. “Sabagay, lagi naman yun sa second class na pumapasok ehh.” sabi ng isip ko. “ Minsan nga hindi talaga pumapasok.” Sabi naman ng kabilang isip ko.

Napabuntong hininga na lang ako sabay sabing “ Haaay. Salamat”. Baka kung anon a naman kasi ang pumasok sa kokoti nun at masapak na naman ako. Buti na lang at hindi pumasok.

“Class, this coming Friday I want you to settle your account for graduation fee.” pasimula ng aming Class Adviser.

“Ah..ahh” pikit-matang naibulalas ko. Bayaran na naman. Buti na lang at may ipon ako pero kulang na kulang pa rin iyon pangbayad sa graduation fee.

Natapos ang dalwa pang sumunod na klase. Oras na ng pananghalian. Nag kanya-kanya naman ang iba kong mga kaklase. May pumunta sa Jolibbe, Max’s at ang iba naman ay sa kalapit na kinagigiliwang restaurant. Di ko alam kung saan ko palilipasin ang dumadagundong kong bituka. Di ako kumain dahil iniipon ko ang pera ko pangbayad sa graduation fee.

Napagdisisyunan ko na lang na pumunta sa library upang palipasin ang nangangasim kong sikmura.

Naglakad ako papuntang library. Nakayuko at para bang tamlay na tamlay. Hindi ko alam ang nararamdaman ko noong mga panahong iyon. Masakit ang ulo sa bayarin. Masakit ang tiyan sa gutom. Hilo.

Papasok na ako sa library at nagkataon naman na palabas pala si Rolly galing doon. Hindi ko sya napansin. Nabundol ko sya. “Patay” naibubulas ng aking isip. Ngayon hindi lang sakit ng ulo at tyan ang abot ko dito kundi pati sakit ng katawan. Kinakabahan ako. Patay na naman ako dito. “Tatanga-tanga kasi ehh. Hindi ka na nadala. Hindi mo tinitingnan ang dinadaanan mo!” sisi ko sa aking sarili.

Nanginginig ako at nangangatog ang tuhod. Hindi sa gutom kundi sa kaba.

Laking taka ko na lang na hindi galit ang nakita ako kay Rolly. Parang awa na ewan hindi ko maintindihan. Tumingin ito sa akin at ngumiti na para bang nakakaloko at tuloy na lumabas ng library.

Napabuntong hininga na lang ako at tuloy na pumasok sa library.

Hindi pa rin mawaglit sa aking isipan ang tinuran ni Rolly kanina. “Sya ba yun? Ano kaya ang nakain noon? Buti naman at good mood ata ang loko”. sabi ng ko sa aking sarili.

Pagkatapos ng aming klase ay agad akong umuwi upang magbihis para pumunta naman kay Aling Lita upang kunin ang stroller ng aking paninda.

Habang nakatigil sa gilid ng basketball court samu’t saring mga bagay ang lumalambitin sa aking utak.

Ano kaya ang buhay ko kung buhay pa ang aking mga magulang. Ganito pa rin ba kaya? Kung isa kaya akong mayaman, magiging matatag ba ako, magsasakripisyo, maghihirap at matututong lumaban? Bakit ganito na lang ang nararamdaman ko kay Rolly sa kabila ng mga ginawa nya sa akin? Makakahanap kaya ako ng lalaking magmamahal sa akin ng tapat at tatanggap sa aking pagkatao? Hanggang kalian nga ba ako maghihintay?

Di ko na namalayan na gabi na pala kaya’t umuwi na ako. Dinaanan ko muna ang matanda at binigyan ng makakain at nagpasalamat naman siya rito. Sabi nya sa akin na hindi ko naman daw kailangang gawin ang mga bagay na iyon dahil nakita na daw nya ang kanyang hinahanap at sabing hindi na daw siya magtatagal duon. Hindi na din ako nag-atubiling tanungin kung ano ba ang kanyang hinahanap dahil alam ko naman nab aka isang kamag-anak lang niya iyon na matagal na niyang hinahanap kaya siya nagpalabuylaboy na lang dito. Gumaan naman ang loob ko dahil sa wakas ay magiging maayos na din ang kanyang buhay sa piling ng kanyang kapamilya.

Nagpaalam na ako rito. At tumuloy na sa paglalakad pauwi.

Mabilis akong nakatulog at di ko namalayang umaga na naman.

Pritong itlog, tinapa na may kamatis , sinangag at umuusok na kape ang aking nabungaran sa hapag kainan. “Himala! Masarap ata ang almusal. Ano kaya ang meron?” nagtataang wika ng aking isip. Dati-rati kasi’y tanging mainit na kape lamang ang gumuguhit sa tiyan ko tuwing umaga.

“Kain na Ramil baka maubusan ka kung titingnan mo lang yang almusal” aya ng aking tiyuhin na hindi alam kung paano pagkakasyahin ang pagkain sa namumuwalang bibig.

“Nanalo kasi ang tiya mo sa jueteng kahapon.” Dugtong pa sa akin nito sabay kindat.

Magrereact sana ako ngunit nakita kong simbilis ng kidlat ang ginawang pagtapik sa balikat ng aking tiya sa tiyuhin ko.

“Paano ba yan? Hindi ka yata makakaungot ng pambayad para sa graduation fee mo.Pagkakataon mo n asana pero mukhang mamalasin ka ata sa kakuriputan ng tiya mo. Alalahanin mo, sa isang lingo na ang deadline ng bayaran!” sabi ko sa aking sarili.

Sa School. Hindi ko maiwasang mag-alala kung saan ko pupulutin ang pambayad sa grad fee at iba pang requirements upang maka graduate ako. Tuliro. Paikot-ikot ang mata kasabay ng pag-ikot ng aking sikmura. “Ayan ka na naman Ramil. Tiniis mo na namang hindi mananghalian. Aba hindi ka pa nakaakyat sa entablado, embalido na iyang katawan mo.” Singhal sa akin ng aking utak.

“Mr. Matienza…?”Pukaw sa akin n gaming guro.

“Wala akong pera!” Bigla kong naibullyaw nang wala sa loob.

Gulat na napako ang tingin sa akin ng aking mga kaklase. Hindi malaman kung matutuwa o maiinis. Parang drama lang sa teatro. Naka-freeze ang lahat.

“Anong problema mo Mr. Ramil Matienzo?” sabi sa akin n gaming guro nang makabawi sa kabiglaan.

Hindi ko malaman kung ano ang aking sasabihin at gagawin. Bigla akong tumakbo palabas ng silid at nagpatianod sa pagraragasa ng aking mga paa.

Namalayan ko na lang ang aking sarili na nagmamakaawa kay Aling Lita. Isang bultong sermon at reklamo muna ang pinalamon sa akin ng matanda bago ako pinahiram ng pera.

“Maraming salamat po Aling Lita. Awasin na lamang po ninyo sa upa ko sa pagtitinda ang ibabayad ko.” sabi ko dito nang hindi nawawala ng ngiti sa kaligayahan na aking nadama.

Pagdating ko ng bahay ay itinago ko sa ilalim ng aking damitan  ang perang nahiram ko dagdag sa aking ipon. Daragdagan ko na lang iyon upang makompleto ang pambayad sa graduation fee. Bahala na kung saan ko kukunin ang pandagdag. Ang mahalaga ay may inisyal na akong pambayad.

Pumunta  ako sa burol sa likod ng aming bahay at nagpasalamat sa panginoon sa kabila ng lahat habang nanunood ng mga bituin sa kalangitan. Napakaganda ng tanawin na iyon habang nakahiga sa damuhan. Walang problemang naiisip. Puno ng pangarap. Puno ng pasasalamat. Puno ng saya ang aking nararamdaman. Titig sa mga bituin sa langit na para bang nananalangin at nagsusumamo. Kinakausap ang mga tala sa langit. Bakas sa aking mga mata ang pag-asang makakaahon at matanggap ng lipunan. Mahimbing na akong nakatulog na dala-dala ang aking mga pangarap. Pagkakataon sa aking buhay na nararamdaman kong ako ay ligtas, payapa at may kakampi.

“Ramil?” tawag sa akin ng isang lalaki. Di ko maaninag ang kanyang hitsura kung sino sya. Habang papalapit siya sa akin ay pabilis nang pabilis naman ang tibok ng aking puso.

“Bat ka nandito? Anong ginagawa mo dito?tanong ko sa kanya ng makita ko kung sino sya.

Tumakbo ito sa akin at niyakap ako. Ang init ng kanyang mga yakap. “Anong ginagawa mo?”tanong ko dito nang may pagtataka sa kanyang ginawa.

“Sorry sa lahat. Sorry talaga.”sabi niya sa akin na bakas ang pagsusumamo sa kanyang mga mata. Hindi ako umimik o nagsalita. Nanatili akong nakatayo habang niyayakap niya ako. “Hindi ko alam pero ito ang nararamdaman ko. Sana may pag-asa ako sayo. Mahal na mahal kita”usal sa akin nito sabay kabig ng aking mga bibig.

Itutuloy….

Dream On Chapter 2

Dobleng kaba ang naramdaman ko noong sabihin sa akin ni Rolly na kailangan niya akong makausap. Nang mag-isa, malayo at hindi matao, nang kaming dalawa lang.

Hinanda ko na lang ang sarili ko sa kung ano man ang mangyayari mamaya pagkatapos ng aming klase. Balisa ako’t nangangatog ang tuhod. Halos mahimatay ako sa tindi ng kaba kung ano ang pag-uusapan namin. Namumutla at nanginginig sa takot. Takot dahil alam kong wala itong pinapalampas kahit na sa simpleng sagi lang sa kanya. Lagi kasi itong mainitin ang ulo kaya naman sa ibang bagay niya ito binabaling. Ang panggugulpi o di kaya naman ay tumakas sa klase upang mag-inom kasama ang mga basagulero nitong barkada.

Alam ko sa sarili ko na iba siya sa kanyang mga barkada. Ewan ko ba kung ako lang nakakapansin o kung bakit sa kabila ng kanyang pilyo at bruskong ugali ay humahanga pa rin ako dito.

Nag ring na ang bell hudyat ng pagtatapos ng klase. At hudyat din ng pagsisimula ng aming usapan. Usapan na sa tingin ko ay wala akong ligtas at hindi uuwi ng bahay na walang latay sa katawan.

Dali-dali siyang tumayo bitbit ang kanyang bag at lumingon sa kanyang likuran kung saan ako nakaupo. Para naman akong bibitayin sa mga panahong iyon. Kulang na lang ay mawala ako sa aking kinauupuan. Masasabi ko rin kung ang tingin lang ay nakamamatay, paniguradong kanina pa ako sinundo ni San Pedro dahil sa kanyang nanlilisik na tingin. Tingin na alam mong walang papalampasin.

Hablot ang aking kaliwang kamay at lumabas ng silid aralan. Halos maputol na ang aking kamay sa higpit ng pagkakahawak niya dito. Pumunta kami sa likod ng eskwelahan kung saan walang katao-tao dahil walang naglalagi dito.

“Eto na ‘to. Bahala na.” saad ng aking isip at napabuntong hininga na lang sa sobrang kabang nararamdaman.

“Alam mo naman siguro kung ano ang parusang ginagawa ko sa mga tulad mong tatanga-tanga. Kala ko pa naman matalino ka? Bakit hindi mo ginamit iyang kokote mo ha?”may galit na tono sa aking sabi ni Rolly na kala mo ay kakain na ng tao.

“P-pasensya k-ka n-na t-talaga. H-hindi k-ko t-talaga s-sinasadya.” Nauutal at nanginginig kong pakiusap sa kanya.

“Di mo talaga ginagamit ang utak mo no? Alam mo namang hindi ako tumataggap ng sorry diba?” may galit na turan niya sa akin.

Nakita kong tinikom niya ang kanyang palad upang ihanda ang kanyang kamay sa pagsapak sa aking mukha sa mga sandaling iyon. Pumikit na lang ako sa sobrang kaba. Alam ko din naman na kung lalaban ako dito ay wala talaga akong magagawa dahil mas malaki sya sa akin, mas may katawan, at isama mo pa ang mga barkada niyang mga basagolero sa eskwelahan. Kaya wala talaga akong laban. Hinanda ko na lang ang aking mukha at katawan sa matatanggap kong sapak galing  sa kanyang mga kamao . Dahil kung manlalaban lang ako, paniguradong babalikan lang niya ako at baka hindi na ako sikatan ng araw.

Di ko na alam ang nangyari pagkatapos kong pumikit. Dahan dahan kong minulat ang aking mga mata. Nandoon pa rin ako sa lugar kung saan ako kinastigo ni Rolly. Nahimatay pala ako.

“A-aaahh” usal ko na lamang sa sakit ng katawan habang tumatayo.

Magtatakipsilim na iyon at ako’y tiyak na pagagalitan ng aking tiyahin sa aking pag-uwi. Naglakad ako palabas ng eskwelahan at binaktas ko ang daan patungong bahay. Nadaan ako sa isang nakapark na motorsiklo at doon nanalamin. Kitang-kita ko ang pasa sa aking mata at dumudugong gilid ng aking labi. Masakit ang katawan. Tulo ang aking luha sa pag-iisip kung bakit ba sa akin nangyayari ito. Di naman ito ang ginusto kong buhay. Nais ko lang na mamuhay ng tahimik. Wala naman akong ginagawang masama at ayaw na ayaw ko ng gulo pero eto ako ngayon naglalakad ng mag-isa at katatapos lang bugbugin ng walang kalaban-laban. Walang kakampi at walang masasandalan.

Pagdating ko ng bahay ay nabungaran ko ang aking tiyo at tiya na daig pa ang sawa kung makalingkis sa isa’t isa. Nilingon lang nila akong mabilis na pumasok sa aking kwarto para di na ako ratratin ng tanong at magisa sa sermon.

“Ramil. Bakit ka may pasa? Kelan ka pa natutong makipagbasag-ulo ha? Ehh kung namatay ka? Gastos na naman. Buti sana kung itatapon ka lang sa ilog. Halos wala na nga tayong makain ohh nakuha mo pang makipagbasag ulo. Ang mahal mahal na ngayon ng pagpapalibing buti sana kung aabot iyon sa  abuloy sayo kung may mag-abuloy man. Palamunin na nga, wala pang silbi! Buti pa nga ang baboy kapag namatay kikita ka pa, ehh sayo?! Perwisyo! Hala! Bilisan mo na dyan at hinihintay ka na ni Aleng Lita” mahabang lintanya sa akin ng aking tiyahin.

Masakit isipin na sa ganitong kalagayan ko ay hindi ko man lang sa kanila naramdamang isa akong kasapi sa pamilya o kadugo. Na mas iniintindi pa ang pera kesa kung ano ang nararamdaman ko. Mas mabuti pa nga siguro ang katulong. May sweldo na, pinapakain pa ng tama ng kanilang amo. Pero ako, heto’t nagpapakahirap at nakikitungo sa amo kong walang puso.

Binilisan ko na lang ang aking pagbibihis habang parang pinipiga ang aking puso’t pinipigilang umiyak. Hindi ko na makuhang umiyak sa lahat ng nararanasan ko. Sawa na ako. Pagod na ako. Ubos na yata ang luha ko. Nagpapakatatag ako sa lahat ng pagsubok na aking kinakaharap dahil sa tingin ko hindi solusyon ang umiyak.

Pagkatapos ko magbihis ay pumunta na ako kay Aling Lita kung saan ko inuupahan ang stroller ng tokneneng, kikiam, fishball at palamig na aking nilalako sa tabi ng plaza kung saan maraming tao.

Habang naghihintay ng bibili at nanunood sa mga nagdaraan sa plaza ay narinig ko ang isang himig na hindi nakaligtas sa aking pandinig.

----song---

Biglang tumulo ang aking luha at nagbalik ang ala-alang kanina lamang nangyari. Naisip ko kung ganito din kaya ang buhay ko kung buhay pa ang mga magulang ko. Kung hindi lang sana sila namatay, hindi sana ako nagkakandahirap sa pakikitungo sa aking tiyuhin at tiyahin; di sana’y nakakapag-aral ako ng maayos; di sana’y may sumusuporta sa aking pag-aaral at hindi nahihirapan ng ganito; di ko na sana kailangan ang maglako at mamuhunan ng dudo at pawis sa pagtitinda upang tustusan ang aking pag-aaral. Hindi sana ako nahihirapan ng ganito.

Ganito ba talaga ang gusto ng maykapal na pagsubok na ibigay sa akin? O kung pagsubok nga ba itong matatawag o parusa. Alam ko naman na wala akong ginagawang masama kundi ang magsumikap upang makatapos sa pag-aaral at umahon sa buhay ko ngayon. Pero bakit ganito? Alam ko may plano sya para sa akin, upang subukin ako; upang maging matatag; upang magsumikap. Hindi ko na alam ang dahilan Niya kung bakit ganito na lang kahirap ang pagsubok na ibinibigay niya sa akin. Ngunit may tiwala pa rin akong lahat ng ito ay may dahilan. Hindi ko man alam pero Siya na lang ang matatawag kong meron ako. Siya lang ang nasasandalan ko kung may mabigat akong dinadala. Siya lang ang tanging naging sumbungan ko sa lahat ng problema.

Pagkatapos ng kanta, pinunas ko ang aking luha na minsan ko lang ilabas. Nakakagaan pala ng pakiramdam na minsan ilabas mo ang lahat ng pait at bigat na meron ka sa iyong puso. Napabuntong hininga na ako at inayos ang sarili.

“Kuya, limang tokneneng nga..” saad sa akin ng isang babaeng bumili. Bakas sa kanyang mukha ang pagtatakang reaksyon ng makita niya akong may pasa ako’t namumugtong ang mga mata.

Binigay ko sa kanya ang kanyang binili at kasabay nito ang pag-abot ng kanyang bayad.

“O-okay ka lang ba?” tanong niya sa akin. Di ko mapigilan ang aking sarili na manggilid na naman ang luha sa aking mga mata. Buti pa ang hindi ko kakilala, Tinatanong ako kung okay lang ako, kung ano ba ang nararamdaman ko, kung may problema ba ako.

“S-salamat. Okay lang ako.” Sabi ko sa kanyang malat ang boses.

Pagkatapos ilang oras pang pagtitinda sa plaza ay naisipan ko nang umuwi dahil halos wala ng tao sa plaza at gabi na.

Tulak ko ang stoller ng aking mga paninda ng madaan ako sa isang waiting shed. Nakita ko dun ang isang pamilyar na taong nakahiga dito. “Ano kaya ang ginagawa nya ditto? Bakit pa sya nandito?” saad ng aking isip. Nag-aatubi man akong puntahan, nilapitan ko pa rin ito.

“O-kay ka lang?”

Itutuloy…

Dream On Chapter 1

“Ramil!!!!!...”tawag sa akin ng aking tiyahin na kala mo ay nasusunog na ang bahay. Na halos umabot na ang boses sa kabilang kalye kung makasigaw.

“Bumangon ka na dyan. Tanghali na nakahilata ka pa rin. Mag-igib ka na ng tubig at wala na namang laman ang drum. Pagkatapos mo mag-igib, mag luto ka na at ng may malamon naman tayo at maglinis ka na rin ng bahay. Tingnan mo oh para ng basurahan itong bahay natin. Nakakahiya kapag may bisitang dumating. Hindi lang yung puro ka lang tunganga. Walang silbi. Bilis. Bangon na.” mahabang litanya sa akin ng aking tiyahin.

Nakasanayan ko na rin ito. Halos-araw araw kasing ang mala-armalite na bunganga ng aking tiyahin ang nagsilbi kong alarm clock sa aking paggising. Pasok sa kabilang tenga at labas naman sa kabila ang lahat ng kanyang sinasabi dahil alam ko sa sarili ko na wala ring patutunguhan kung didibdibin ko ang kanyang mga sinasabi at sasagot pa dito. Ako lang ang lugi. Kaya ang seste eh sunod na lang at nang hindi mapagalitan.

“Kung di lang sana….”usal ko.

“Ano kamo?”

“A, wala ho”.

Nag-inat-inat ako ng konti at kuskos ng aking mutaing mga mata ang una kong ginawa. Naghilamos at pumunta na sa labas bitbit ang galong kumikintab na sa lumot para makapag-igib.

Matiyaga akong naghihintay sa mahabang pila sa gripo. Tanging ang barangay lang ata namin ang may gripo ng masa kung saan mas mabilis pa ang patak ng ihi ko.  Pero wala akong choice. Kelangan kong hintaying matapos ang lahat ng nakapilang nauna sakin sa pag-igib bago makasahod, dahil kung hindi, tiyak na tatadtarin na naman ako ng bala ng tiyahin ko. Bala ng kanyang bunganga.

Pagdating ko sa bahay saka ko palang narinig ang iyakan ng mga alaga ko sa tiyan. Kaya nagmadali na akong mag-luto at maglinis upang malamnan na ang nag-aalburuto kong alaga sa tiyan at nang makapapag handa na sa pagpasok sa eskwelahan.

 “Sa wakas malalagyan ko na rin ng laman ang nagmumura kong sikmura” takbo ng isip ko habang minamadali ang ginagawa upang matapos na ito.

“Natapos din!” singhal ko.

Pumunta ako sa hapag upang makakain na. Tanging pritong tuyo ang aming ulam na nakahain sa hapag. Minsan, kapag masarap ang ulam, inaasahan ko ng wala na akong maaabutan. Kung may matira man sigurado, nakatago na ito. Kaya kapag ganon, kape na lang ang tanging almusal ko bago pumasok sa eskwela.

Nakakain na ako ng natirang tuyo. (Buti na lang at may tinira pa.) Pumunta ako sa may lababo upang magsipilyo. Hanap ko ang bagong bili pa lang na toothpaste ng aking tiya upang makapagsipilyo. Wala.

“Asa ka pa nga ba ako dun. Tsk”singhal ng aking utak. Alam ko naman na may tago factor ang aking tiyahin kaya tiis na lang ako sa asin upang ipangkuskos sa aking ngipin.

Natapos na din akong maghanda para makapasok ng maaga upang hindi mahuli sa pagpasok. Lakad ko lamang itong tinungo.

Habang binabaktas ang daan papuntang eskwelahan, may napansin akong isang matandang himatay sa paglalakad patawid sa kalsada. Nakakapanglumong makita na sa dami ng dumaraan dito ay wala man lang ni isang tumulong. Kaya, kahit na nagmamadali ako sa aking pagpasok ay inalalayan ko ang ale sa pagtayo at upang itawid na rin siya sa daan kung saan sana tutungo.

Pagkatapos ko siyang itawid sa kalsada ay binigyan ko siya nang makakain galing sa konti kong ipon sa pagtitinda. Magiliw naman niyang tinanggap ang ibinigay ko sa kanya. Pansin ko ilang araw na itong walang kain dahil halos mabilaukan na siya sa sabay-sabay na pagsubo ng pansit at tinapay na aking binili. Napag-alaman ko rin na ang ale ang ilang araw ng hindi kumakain at ni hindi man lang mapupuntahan. May hinahanap daw ang ale. At hindi na rin ako nag-atubiling usisain pa ang kanyang hinahanap dahil sobrang late na ako sa klase ko. Kaya nag-apura na akong magpaalam sa kanya at sinabihang mag-iingat.

 Takbo-lakad-takbo kong tinungo ang aming eskwelahan. Di naman ito masyadong malayo sa aking tinutuluyan kung saan ako pumapasok at wala din naman akong pamasahe upang sumakay pa ng padyak sa ganitong panahon na nagmamadali ako.

“Mr. Matienzo! Anong petsa na? Ano na namang nangyari sayo? Himala atang late ka ngayon?” usal sa akin ng aking guro.

“At ikaw din Mr. Berjuega! Buti naman at naisipan mo pang pumasok?” Di ko namalayan na may tao pala sa aking likuran ng mga panahong iyon dahil sa pagkataranta ko kung ano ang aking gagawin at hinahabol ko pa ang aking hininga dahil sa pagmamadali ko kanina.

Ha? Mr. Berjuega? Nasa likuran ko?isip ko lang. Nadagdagan ang aking kaba nang malaman na ang hinahangaan ng lahat dahil sa katalinuhan, angking kagwapuhan at tikas ng katawan, dagdagan pa ng isa itong varsity player ngunit suplado at tinagurian ding bugoy ng eskwelahan ay nasa likuran ko lang.

Ewan ko ba sa mga panahong iyon kung ano ang nangyayari sa akin. Hindi ko rin alam. Para akong estatwang tuod at nakatayo lamang at hindi gumagalaw.

 “Di dahil pinapayagan ko kayong umabsent at wala nga sa grading system ko ang attendance, hindi nangangahulugan yun na lagi na lang kayong wala sa klase ko. Buti na lang kamo at magagaling kayong dalwa sa klase ko, kung hindi. Naku! Ibabagsak ko talaga kayo!” saad sa amin ng aming guro.

Sanay na si Rolly sa pagtanggap ng mga guro nito sa kanya sa tuwing siya ay papasok dahil lagi nga itong late o kung minsan ay talagang absent pa. Pero kahit na ganun ay may lakas ng loob pa rin siyang lumiban o tumakas sa klase dahil may katalinuhan din naman itong taglay. Nakita ko na lang siyang lumampas sa akin at walang kaabas-abas na tinungo ang kanyang silya at umupo ng nakadekwatro.

“O anong tinatayo tayo mo pa dyan?”

“P-pasensya na po sir. Di na po mauulit.” Paumanhin ko naman habang kamot ang aking ulo na kala mo’y binabalakubak. Buti na lang kamo sadyang mabait ang aking guro kung hindi panigurado akong maaapektuhan ang grades ko pati na ang pinaghirapan kong scholarship.

“Class. This is my grading system. 10% recitation, 40% exams at 50% sa quizzes. Wala akong pakialam sa attendance ninyo at hindi din ako nagchecheck ng notebooks at nagpapagawa ng assignments at project gaya ng ibang mga guro dahil hindi iyon ang aking sukatan kung may natutunan ka sa klase ko o wala. Kaya siguraduhin ninyo na papasa kayo sa lahat ng quizzes at exams na ibibigay ko dahil iyon lang ang tanging batayan ko sa pag compute ng grades. At dahil ito lang ang batayan ko, asahan ninyong hindi magiging madali lahat ng pagsusulit na ibibigay ko sa inyo.” Alala kong sabi niya noong unang klase.

Noong una natakot ako sa kanya dahil sa tingin ko terror siya gaya ng mga matatandang guro sa aming eskwelahan. Pero sadyang iba lang talaga ang gamit niyang strategy sa pagtuturo. Isa pa, walang masyadong gastusin dahil wala itong projects na ibinibigay. Tanging recitation, quizzes at exam lang talaga ang batayan nya sa kanyang pagkocompute ng grades. At ito naman ang nagustuhan ko. Dahil kung nagkataon, mahihirapan na naman ako kung saan ko hahagilapin ang ipanggagastos ko sa aking project.

Nagtuloy na sa pagtuturo ang aming guro.

Habang papalapit ako sa aking silya ay kinakabahan na naman ako dahil dadaanan ko kung saan si Rolly nakaupo. Yumuko na lang ako habang tinutungo ang aking pupuntahan. Hanggang sa natabig ko ang kanyang paa na nakadekwatro.

“S-sorry.”kinakabahan kong turan sa kanya.

Hindi sya umimik o nagalit sa tagpong iyon. At yun naman ang laking pinagtakhan ko. Suplado kasi ito at hindi mo makakausap ng matino kung walang konekta sa laro o babae ang pag-uusapan. Galit din ito sa bakla. Kaya laking kaba ko ng masagi ko ang kanyang paa dahil baka paglabas ko ng aming silid aralan ay balikan ako nito.

“Sorry ulit” sabi ko na halata ang kaba sa aking boses.

Wala man lang akong nakitang reaksyon sa kanyang mga mata. Hindi sya sumagot. Nananatili sa kanyang mukha ang blangkong ekspresyon habang nakikinig sa pagtuturo ng aming guro. At iyon ang dahilan kung bakit ako kinakabahan ng sobra.

May nabalitaan kasi akong binalikan nila ang isang estudyante noong mapagtripan nila itong bugbugin dahil lang sa natabig siya nito. Binugbog nila ng barkada nya ang nasabing estudyante at pinagbantaan. Napagalaman ko din na ang estudyanteng iyon ay lumipat na ng eskwelahan dahil na rin sa nangyari. Kaya naman labis labis ang kaba ko sa nangyari.

Umupo na ako sa aking silya kung saan nasa harapan ko lamang siya. Nakinig na ako sa kung ano man ang aming leksyon sa araw na iyon. Pero walang pumapasok sa kokote ko dahil ang tanging nasaisip ko kung ano ang mangyayari sa akin paglabas ko sa silid na iyon. Kinakabahan ako.

Maya-maya pa ay lumingon sa akin si Rolly.

“Mag-usap tayo mamaya”

Itutuloy…