Minahal ni Bestfriend (part 20)

            Sa lahat ng readers at followers ng blog na ito, ako po sana ay may konting favor sa inyo. At sana pagbigyan nyo po ako dito.


            Kasali po ang ating minamahal na writer na si MICHAEL JUHA, sa dinadaos na PEBA (Pinoy Expat Blog Awards), kaya gusto ko po sana hingiin ang inyong supporta. Si MICHAEL JUHA po ang may akda ng "Ang Kuya Kong Crush ng Bayan", at maraming pang storya na ating minahal at sinubaybayan. Sana po ay supportahan natin sya. I will give out instructions kung pano nyo po kami matutulungan. :)


            Una, BASAHIN AT MAGCOMMENT: (This is a great story indeed! MUST READ!!)
             PEBA ENTRY - PANTALAN
             http://michaelsshadesofblue.blogspot.com/2010/05/pantalan.html
           
             Pangalawa, BUMOTO sa POLL: (#24 Entry. Michael's Shades of Blue.)
             POLL VOTING

             Sana po ay pagbigyan nyo ang aking munting hiling. Ito po ay pakiusap ko sa inyo. Na sana ay pagbigyan nyo din po. Maraming salamat po. :)

             Muli ay gusto ko pong magpasalamat kaila Sir Mike, Mama Dalisay, Rovi Yuno, ang utol kong si dhenxo, Jeffrey Paloma, Erwin Fernandez, yamiverde, MM, zekie, Archie, Jojie(Pare ko!!), at sa hubby nyang c chack!! J , Emray08, Rich, ace.vince.raven(BUNSOOOOO!!! J), 07, iNNOH, Jayzon13, flashbomb, jazzmotus, blue, RGEE, Coffee Prince, Free Movie Downloads, Andrei, jesome colagong,  JhayCie, Jaro, John, Arl, Rue, Jack, Roan, o_0mack^2, psalm, sesylu, maakujon, bluecho13, Neon, nick.aclinen, Jhay L, rheinne, jesome, Uri_KiDo, dada, Cyrus Perez, Mars, wastedpup, mico, wisdom, jex, -SLUSHE_LOVE-, pisceskid06, Ernes aka Jun, ZILDJIAN, Dave17, Ako si 3rd, Steffano, Ross Magno, M.V, JC, roman (roohmen), kokey, Brian_stephens, pink 5ive, ram,  alex tecala, J.C, , Jay, Erion, DM, Ace, russ, Jay, Jayfinpa, X, JV, my fb friends na naghihintay din..  at lalo na po kay “JEH”, sa bago kong kumapre na si “yos” (pare ko!! Apir!!!!),  “Jayfinpa”, “Brent Lex” na lageng naghihintay at walang sawang nagcocomment ng ilang beses sa bawat chapter.. At sa mga Anonymous at silent readers ng story thanks po talga sa inyo.. Maraming maraming salamat po talaga.

            Gusto ko din po magpasalamat sa aking “bembem” na walang sawang sumusuporta at nagbibigay pagmamahal sa akin. Salamat sa lahat ng tiwala na binigay mo sa akin. Alam ko andyan ka for me plagi.. And for that, I;m very very thankful. J Love lots!! J

             COMMENTS AND VIOLENT REACTIONS HIGHLY APPRECIATED!!!!

>>>> Sya nga po pala, tulad ng ipinangako ko sa lahat, na magpapakilala ko sa inyong lahat. Well.. ito na po ako. :)



>>>>> dark_ken





Si Jerry…..

            Pagpasok na pagpasok ko sa kwarto ay naramdaman ko nlng ang pagbagsak, at pagsalo sakin ng di ko alam kung sino. Nakayakap lang xa at napayakap na din ako ng mahigpit. Hindi ko na tiningnan kung sino pa man yun at nagiiyak na ko. Basta gusto ko lang ng makakapitan sa ngayon. Dahil napakasakit para sakin ng nasaksihan. Nakatakip pa rin ang aking mga kamay sa bibig habang umiiyak. Ramdam na ramdam ko ang sakit. Hindi pala madali. Akala ko pag naamin ko na sa sarili ko ang lahat, okay na. Pero hindi pala. Dahil kahit anong pilit ko di isipin ay paulit ulit ang eksenang nakita ko; Ang paghahalikan ni Art at ng gf nya.

            “Tama na.. Tahan na..”, sabi ng sumalo sakin. Dun ko napagtanto na di ko kilala ang taong sumalo sakin. Nang maisip ko ito ay agad akong tumingin sa mukha ng taong nakayakap sakin. Ngunit nabigla ako at napaatras ng makita ko kung sino pala ang nakayakap sakin.

            “Philip…..?!”, nagulat ako ng makita na sya pala ang sumalo sakin.

           “Jerry…..”

            “Anong ginagawa mo pa dito?!”

            “Kasi Jerry gust..”

            “Anong gusto mo? Na makita kong ganto? Masaya na kayo? Ikaw?! Masaya ka na?! Masaya ka na, na ako na ngayon ang nasasaktan? Na ako na ang kawawa? Na ako na ang magisa at napagiwanan?”

            “Jerry, no.. let me explain..”

            “Explain?! Sige! Alam mo, yan ang matagal ko ng hinihintay marinig sayo! Ang paliwanag mo!! Bakit ba kailangan pa humantong sa ganto?! Di ka ba naawa sakin?!”

            Natahimik lang si Philip.

            “BAKIT DI KA MAGSALI…!!”, pagtataas ko ng boses. Na bigla naman nyang cinut. Naramdaman ko nalang na hinalikan nya ko. Nilapat nya ang mga labi nya sa labi ko. Hanggang sa naramdaman ko din ang pag agos ng luha nya. Tinulak ko sya ng papalayo ng buong lakas. Pagod na pagod na ko. Puro nalang ba halik ang sagot nila sakin?! Gusto ko marinig ang sasabihin nila!!

            “Would you guys stop kissing me without permission!!! Ngayon, magpaliwanag ka!”

            “Jerry, bago ang lahat, pwede buksan mo muna ang regalo ko sayo?”, pagmamakaawa nyang sinabi sakin. Nagisip ako kung pagbibigyan nga ba sya o hindi. Pero ano pa bang mawawala?! Ito rin naman ang gusto ko. Kaya kinuha ko sa bulsa ang reglaong ibinigay nya at binuksan ito.

            Nang mabuksan ko ito ay mas lalo akong naiyak. Humahagulgol na ko dahil sa laman ng regalo nya.

            “This was the same exact bracelet I gave you ng birthday mo diba..”, umiiyak kong sinabi. Nanginginig ang mga tuhod ko at kalmnan ko. Napahalik ako sa bracelet na binigay nya sakin. Hanggang sa napasabunot sa sarili at napasandal na nakaupo. Hiniga ko ang ulo sa aking mga binti habang umiiyak. Tandang tanda ko ang mga tagpo nung binigyan ko sya ng ganto nung kaarawan din nya. Naalala ko ang tingin ko saknya at ang mga malamang tingin nya sa akin habang sinusuot ko ang bracelet sakanya.

            “Jerry, binili ko yan matagal na. Binili ko yan nung panahong nagkita tayo sa mall bago mag prom. Uuwi na sana ako ng gutumin ako at nagkita tayo sa Mcdo. I was also about to talk to you ng magkita tayo sa cr ng hotel nung prom..”, sabay may nahulog sa likod ni Philip na parang isang papel.

            “Philip! Hindi yan ang gusto kong marinig! Ang gusto kong malaman ay ang lahat ng paratang mo sakin! Kung bakit ganun ang mga salitang binitawan mo sakin?! Kung bakit nakuha mo kong ipahiya sa lahat!! Kung paano mo ko nagawang saktan ng ganto!”

            Hindi sumagot si Philip at sa halip ay muli itong lumapit at niyakap ako ng mahigpit. Nilock nya ang mga braso ko upang di ako makagalaw sabay hinalikan nya ko sa labi. Umiwas ako at pilit na tumitiwalag sa pagkakayakap nya. Ngunit sadyang malakas sya kaya di ako makawala. At sa twing sisigaw ako ay tinatakpan nya ang labi ko gamit ang labi nya. Naging mapanghangas ang mga halik na yun. Malakas sya at di ako makawala. Hinahalikan pa rin nya ako. Dala ng pagkahilo sa alak, panghihina ng tuhod sa pagiyak ay mas nawalan ako ng lakas kaya di ko tlga magawang kumalas sa yakap nya. Nagulat na lang ako ng makarinig ako ng isang “BLAAAGAAG!”

            Ang sunod na naalala ko nalang ay nakita ko si Art na biglang pumasok at sinuntok si Philip. Di ko na madetalye ang nangyari dahil sa bilis nito. Basta naalala ko na lang na andun din sila Jenny, Ben, Leah, Cherry, James, Erwin, Gab at ako na inaawat silang dalawa sa pagrarambulan.

            Nahawakan ni Ben, Leah, Cherry, at si James si Art at kami naman ni Jenny, Gab at Erwin ang pumigil kay Philip.

            “Tang ina mo pre!”, pasigaw na sabi ni Art kay Philip.

            Tahimik kaming lahat bukod sakanilang dalawa.

            “Ano bang problema mo?!”

            “IKAW!! Ikaw ang problema ko!! Ano ba sa tingin mo ginagawa mo kay Jerry?!”

            Nagulat ako sa sinabing yun ni Art.

            “Wala kang paki! Ano bang paki mo?!”

            “Anong paki ko?!  Eh siraulo ka pala talaga ee!!! Bat mo hinahalikan si Jerry?!! Diba ikaw tong may sabing bakla kami dahil nahuli mo kaming magkayakap ni Jerry!!!!!! Dinala ni Jerry lahat ng pananakit na ginawa mo sakanya!! Tapos ngayon, hahalikan mo sya?! E Gago ka pala ee!!!”

            “Huh!!! Magmalinis ka!! Magmalinis ka na ako lang ang nanakit kay Jerry?!!! E ikaw?!! Diba ikaw din tong nangiwan sakanya?! Wag mong sabihing ako lang ang nanakit sakanya dahil alam mo rin ang ginawa mo!!”

            “Eh gago ka pala tlga ee!!!”, sabay buong lakas na kumawala sa mga pumipigil at sumuntok uli kay Philip. Nabitawan naming si Philip ng sinuntok sya kaya nagsimula nnmn ang rambulan ng dalawa.

            “TAMA NAA!! TAMA NAAAA!!! TAMA NAAAAAAAAAAA!!!!!”, biglang sigaw ko at suntok sa pader. Ramdam ko bigla ang pamamanhid ng kamao at alam kong may sugat ito dahil sa twing natutuluan to ng pawis ko ay kumikirot ito.

            Mukha namang effective ang ginawa ko dahil tumigil ang lahat. Lahat ay nakatingin sakin habang umiiyak ako at nagdurugo ang kamay. “Tama na.. please.. tama naaaaa…. Ayoko na…..”

            “Philip…. Bakit nga ba?”, umiiyak kong tinanong kay Philip.

            Tumahimik ang lahat. Si Philip naman ay nagpunas ng luha at ng dugo na umaagos galing sa ilong nya.

            “Oo! Gago na! Siraulo at tanga na ko!! Ako na lahat!!”

            “Sagutin mo ang tanong ko Philip!!”, sabay lumapit sakin si Philip.

            “OO!! Nasaktan ako!! Nasaktan ako ng mapansin kong iba ang pagkasweet sayo ni Art! Nasaktan ako nung panahong nakikita kong sweet kayo ni Art!! At mas nasaktan ako ng makita kong magkayakap kayo ng hayop na yan!!”

            “Nasaktan…?”, bulong ko.

            “Jerry! Oo!! Hindi ako tanga para hindi isipin na cinocomfort mo lang xa nung mga panahon na yun!! Pero masisisi mo din ba ko na masaktan dahil kita ko na sweet kayo?! At ng mga nagdaang araw ay puro Art nalang ang bukambibig mo! Magkasama man tau, Art pa rin ang laman ng bibig mo! Puro na lang sya! Pano naman ako?!! Hindi ko na din alam ang gagawin ko non. Taena naman Jerry MANHID KA BA?!!!”

            Natulala ako sa sagot ni Philip. Hindi ko inaasahan ang mga sagot na yun mula saknya. Mula sa iyak ay tulala at windang ang reaksyon ko.

            “Manhid…..?”

            “Jerry, tanga ka ba?! Bakit sa tingin mo hinahalikan kita noon??!! Bakit sa tingin mo ibang atensyon ang ibinibigay ko sayo kaso sa iba nating mga kaibigan?!  Tinatanong mo ko kung bat ako nasaktan?! KASI NAGSESELOS AKO!!!”

            Natameme ako sa sagot ni Philip. Actually, may ideya naman talaga ako na nagseselos sya. Pero ngayong nakumpirma ko na ay di ako makapaniwala. Hindi ako nakasagot.

            “OO Jerry! Nagpakatanga at nagpakagago ako kasi nagseselos ako!! Nasaktan ako kasi nagseselos ako!! At nagseselos ako KASI MAHAL KITA!!! NOON PA LANG MINAHAL NA KITA!!! Kaya nasasaktan at nagseselos ako kasi mahal kita!! Hindi mo ba makuha yun!!! Jerry, mahal kita!!”

            Sa sinabi nyang yun ay napahawak ako sa bibig at napaluha ako. Sa totoo lang, yun ang mga katagang pinangarap ko sa sarili ko na sabihin nya sakin. Pero humantong na kami sa ganto.

            “Ikaw ang naging rason kung bakit nakalimot ako agad kay Emily!! Ikaw ang naging rason ko kaya bat naging masaya ulit ako!!! Hindi ko man sinasadya pero pagkatapos nun ay ikaw na ang pinangarap ko na makasama palagi. Ayoko aminin sayo noon na mahal na kita dahil di pa rin ako sigurado noon! Pero nung nakita kong magkayakap kayo ni Art, nakumpirma ko na sa sarili kong nagseselos nap ala ako. Bakit?! Kasi mahal nga kita. Pero nung makita kong sobrang sweet nyo ni Art ay akala ko ay wala na akong pag asa sayo. Kaya sinubukan ko palitan lahat ng pagmamahal na nararamdaman ko para sayo ng galit. Alam ko mali Jerry! Alam kong mali!!”

            Tahimik ang lahat. Walang ni sino man ang nagtangkang magsalita. Nakita ko na medyo confused ang girlfriend ni Art sa mga nangyayari. Kita naman kaila Ben, Leah, James at Jenny ang pagka taranta, at si Art naman ay gulat ang reaksyon. Ako? Di ko alam, umiiyak lang ako, pero di ko alam kung ano nga ba nararamdaman ko o ang dapat maramdaman ko. Galit? Dahil eto, gulo nanaman? Masaya, dahil finally, narinig ko na mismo mula kay Philip ang dati ko pang gustong marinig? Lungkot? Pagkagulat? Hindi ko na alam. O sabay sabay ko siguro nararamdaman yun.

            “Jerry, naduwag ako. Naduwag akong sabihin sayo na mahal kita. Pero totoo, noon pa lang minahal na kita!!”

            “Alam mo Philip.. Hindi ako naniniwala sayo. Kahit sa totoo lang, gustong gusto kong maniwala sayo. Gustong gusto kong maniwala na mahal mo nga ako. Pero pagmamahal ba ang tawag dito? Look at us.”

            Lumapit sakin si Philip.

            “Jerry, mahal na mahal kita. All I need to know is kung mahal mo din ba ako.”

            Napaiyak ako sa ginawa nya. Tiningan ko lang sya sa mga mata nya at nagiiyak. This was the scenario Ive been dreaming to myself sa twing nagkakatinginan kami. Sa twing nagtatagpo ang aming mga nangungusap na mata. Ang ipagtapat nya na mahal nya ako. Pero ayan pinagtapat nya na. Pero when things were already at its worst.

            “Philip, kung alam mo lang kung gaano ko gusto sabihin sayo na mahal din kita. Pero pag sinabi ko ba sayong mahal din kita. Happy ending na? Na lahat ng sakit mawawala na? As much as I want to tell you I do too, hindi ko magawa.. Masyado akong nasasaktan ngayon..”

“Jerry, patawad. Im so sorry..”, ito ang tanging nasabi ni Philip habang umiiyak.

“Philip… Sorry? Ganun ba kadali mawala yun pag nagsorry na? Pag naamin na sa mali? Ganun ba un kadali? Dahil ba pag nagsorry na, kailangan ok na ang lahat? Kaya ban g isang sorry tanggalin ang lahat lahat ng sakit na nagawa?”

Nagsimula nanaman ako umiyak.

“Jerry alam kong di ganun kadali mawala ang lahat ng sakit na dinulot ko sayo. Pero hayaan mo kong patunayan sayo na gusto kong bumawi sa lahat. Alam kong kulang ang sorry sa mga nagawa ko sayo.. Pero I think it’s a start..”

“Philip, hindi ko alam kung deserve mo pa ba yun. Tintrato kita ng maayos at wala akong pinakitang mali sayo. Pero kung gusto mo talagang malaman.. Oo. Oo Philip.. Minahal kita at kahit ngayon na sobrang sakit pa rin, minamahal pa rin kita. Pero hindi na rin sapat ang mahal lang kita. You literally shattered me into pieces..”

“Alam ko.. Kaya nga gagawin ko ang lahat para makabawi. I don’t care kung pulutin kita isa isa even if it means cutting myself from the broken pieces of you. Ako ang may gawa, kaya ako din ang aayos.”

“Philip, this is not something na kayak o pagdesisyunan agad. I just want to be alone for now..”

“Naiintindihan ko.. Pero kung para sayo, hindi ka pa makapagdesisyon.. Pwes ako, ngayon pa lang, nagdedesisyon na ko. At yun ay ang bumawi sayo simula ngaun.”

Tiningnan ko lamang sya habang tumutulo pa rin ang mga luha ko. Gusto ko sya yakapin, pero dahil din siguro sa mga sunod sunod na sakit na naranasan ko ay natatakot ako.

“Jerry.. Listen when I say this to you.. Hinding hindi na kita isusuko.. Not anymore..”

Tumungo lamang ako sakanya. Hinila naman sya nila Ben at Leah at pati na rin si James. Lumabas muna silang apat.

Nilapitan ako ni Art. Niyakap nya ako. Pero tumiwalag ako.

“Jerry…..”, mahinang sabi ni Art.

“Jerry what?! Ano?! I’m sorry din?! Gago ka Art!! Iniwan mo ko ng biglaan! OO! Alam ko, that time, ako ang may mali sayo! Nagsinungaling ako, made up excuses para umiwas. Pero enough reason ba yun? Was it enough reason for you to leave me hanging?”, sabay hawak sakin ni Jenny. Nilayo nya ng onti si Art at umiling.

“Jerry? Hanging?”

“What did you expect me to feel after telling me na mahal mo ko, then malalaman ko kinabukasan na paalis ka na ng Amerika? And leaving me with nothing but a gaddamn letter! Hindi mo alam kung gaano kadami ang iniyak ko. Bumaha ng luha nung mga araw nay un and the next days was hell!! Hindi mo alam na araw araw kong pinagdasal na bumalik ka. At ano ngayon?! Nagbalik ka na! Pero ano?! Malalaman ko, may girlfriend ka na! Alam mo, wala naman talagang problema kung may mahal ka ng iba. Pero para iwasan mo ko ng ganito? Knowing na may mahal ka ng iba is too much for me. Pero ang iwasan mo ko ng tuluyan?”

“Jerry, nasaktan ako nung mga panahon na yun. I had to get over my feelings for you. I know mali, pero I assumed na di mo ko kaya mahalin.”

“So now youre speaking in my behalf? Pinangunahan mo ko. Did you know how devastated I was when you left?! Hindi mo alam kung gano ako nasaktan sa ginawa mo.”

Natahimik lang si Art.

“Just so you know Art… Minahal kita..”

Nagulat si Art sa sinabi ko.

“Minahal mo ko?”

“Oo Gago ka! Art.. Minahal kita. I was ready to tell you that nung bigla kang umalis.”

“Shit! Is that true? Pero si Philip?

“Oo, kung yung totoo ang gusto mo marinig, minahal ko si Philip before you. Pero I saw your efforts, ang pagtyatyaga at paginitindi mo sakin. Im lucky enough to have you because of the things you did for me. But I was luckier to know that you love me.”

Nagiiyak si Art at di alam ang sasabihin.

“Alam nyo, kung ako papipiliin, mas pipiliin ko na maging magkakaibigan na lang tayo. Na walang ganto, ng walang nasasaktan.”, pagiiyak ko.

“Jerry.. Hindi ko alam…”

“Oo.. Kasi hindi mo inalam…..”

Nakita ni Jenny na hindi ko na nakakayanan ang mga nangyayari kaya lumapit na sya sakin. Pinaupo nya ko sa kama.

Sinabihan ko si Jenny na sya lang sana ang gusto ko munang makausap. Kaya pinauwi na muna ni Jenny ang mga natirang tao at nagpaiwan muna sya. Umiiyak lang ako habang sya naman ay pinapatahan ako.

“Jen, how did it come to this? And why like this?”

“Jerry, kahit ako nabigla. Pero atleast you got what you wanted. Narinig mo na ang side ng bawat isa at nasabi mo na ang gusto mo.”

“Oo, pero bat di nya pa noon sinabi..”

“Aaminin ko sayo Jerry, I knew about it. I mean, ang nararamdaman para sayo ni Philip. And I guess, alam mo naman din siguro yun. Takot lang kayo aminin sa isat isa.. Sabi ko naman kasi sayo noon pa. Pakatotoo na kayo. Get over stupidity and just do what you have to do. Things would’ve been easier if you guys just admitted it to each other earlier. Pero hindi nga ganun ang nangyari. Pero Jer, I understand them both. They were competing against your love. Buti ka nga ganyan ee. Dalawa dalawa pa naiinlove sayo dba. That alone, dapat thankful ka na.”

“I am indeed thankful for that Jen,pero kung sana noon ko pa inamin sa sarili ko..”

“Jer, huwag. Don’t dwell in the past. Don’t live a life with “what ifs”. Yan na ang sinasabi sayo ng realidad so deal with it. Jer, direchong tanong, sino nga ba ang mahal mo sakanilang dalawa?”

Natahimik ako sa sinabi ni Jenny. Pinilit kong inisip ang lahat. Sinariwa ang lahat. Sinet aside ko muna ang lahat ng sakit na nararamdaman ko.

“Jen, if I would choose. Gusto ko sana bestfriends nlng talaga kami. Sana we were just plain bestfriends. Walang ganto. Pero given the situation. Jen, noon pa lang minahal ko na si Philip. Kahit pa alam kong mahal din ako ni Art. Kaya nga pinipilit kong magkaayos kami. Kaya nga ba pinuntahan ko sya that time sa malate kahit pa pinahiya nya na ko noon. But then, nung wala na kong nakitang pag asa between us. Dun ko na nakita at binuksan ang puso ko para kay Art. Panahon nlng ang hinihintay ko para magkaroon ako ng lakas para sabihin kay Art na mahal ko rin sya. Pero when that moment finally came, wala na sya. You know how much pain I was in when he left.”

“I know Jerry.. I know..”

“Now Jenny, you tell me.. How am I suppose to choose between them?”, mangiyak ngiyak kong sinabi.

“Ahm… Jerry, like nung una kong sinabi ko sayo. Start with yourself. Ngayon alam mo na ang nararamdaman nila para sayo. Its time for you na alamin naman kung ano ang nararamdaman mo. Get over this muna and fix yourself. I advice you not to choose between them. I mean not now.”

Tama si Jenny. Now is not the right time for me to choose between them. Siguro nga I have to estimate myself and evaluate kung sino nga ba ang nararapat. And besides, I can only choose one of them.

Gumaan na rin ang pakiramdam ko kahit papano. Kahit pa hindi ko inaasahan how things turned out. Masaya na rin ako, kasi nalaman ko na ang gusto kong malaman. Sa ngayon okay na ko dun. Nagpasalamat ako kay Jenny for being there for me. Niyakap ko sya bilang pagpapahiwatig how thankful I am.

“Jer, patawarin mo na ang sarili mo. Para mabuksan mo na uli yang puso mo. Tanggapin na natin kung ano mang mga nangyari. Let them start off with a clean slate. At ganun ka din. Alam ko hindi madali, pero yun ang pinakamagandang gawin mo sa ngayon.”

“Alam mo Jen, I always trust your judgements. May katigasan lang talaga ulo ko. Salamat. Siguro nga, patawarin ko na ang sarili ko. Masyado ng maraming galit ang inipon ko. Kailangan ko na isantabi yun dahil hindi rin naman to nakakatulong sakin.”

“Tama yan. Why cry over spilled milk when you can start with a cup of tea?”, nakangiting sabi sakin ni Jenny.

“Tama.. Ayoko na rin pahirapan ang sarili ko. Nakuha ko na rin naman ang mga sagot sa tanong ko.. Tama na siguro ang pagkakalugmok ko sa kalungkutan. Ayoko na rin patagalin to. Papakatotoo na ko….”

“Atleast, you know where to start..”

“Yeah..”

Pagtapos naming magusap ni Jenny ay inatid ko na siya sa labas at sinakay ng taxi. Bagong tuluyang sumakay ay niyakap nya ko ng mahigpit. At sa yakap nay un ay naramdaman ko ang pakikidalamhati sakin ng isang tunay na kaibigan. Ramdam ko sa mga yakap nya na para na rin nyang sinasabi na “Andito lang ako.” Pagtapos nya ko yakapin ay medyo gumaan at lumawag lalo ang dibdib ko. Pagbalik ko sa bahay, kahit pagod ay nilinis ko muna ang mga kalat. Ayaw ko muna din kasi magi sip. Gusto ko pagurin muna ang sarili para pag akyat ko sa kwarto ay makatulog na ako. At tagumpay naman ako, dahil pag tapos ko maglinis ay bagsak ako sa kama.

Nagising ako at gabi na pala. Malamang dahil sa sobrang pagod kaya ako nakatulog ng ganun kahaba. Pagkagising ay tumayo ako at naghilamos at toothbrush. Nang matapos ay agad kong naramdaman ang gutom. Maghapon ba naman ako walang kain.

Pagbukas ko ng kwarto ay nagulat ako ng bukas ang ilaw sa baba at rinig ko din ang tv. Agad agad akong bumaba. Pero pagbaba ko ay nagulat ako sa nakita.

“Philip?”

“Uy, gising ka na pala.”

“Anong ginagawa mo dito?”

Natahimik lang sya.

“Philip?”

“Ha.. Ah ee. Alam ko gutom ka na. Tara na sa kusina.”

Agad akong nagpunta sa kusina. Napansin ko na ang mga naiwan kong di naayos ay naligpit na. Pati ang mga basura ay wala na.

Menudo. Yan ang ulam ko. Sa dami dami ba naman ng pwedeng ulam. Ito pa. At after pa tlga ng nangyari kanina ha. Napaisip tuloy ako sa mga nangyari at sa mga nalaman ko. Finally, ngayon.. Alam ko na na mahal ako ni Philip. Alam ko na rin ang rason ni Art. Pero sapat na ba yun? Sapat ba na alam ko na?

Habang kumakain ako ay tahimik lang kaming dalawa.

“Jerry….”

Hindi ako tumugon. Gusto ko, pero di ko magawa. Ni hindi ko man lang sya matingnan. Bigla nyang kinuha ang kamay ko pero binawi ko agad.

“Jerry, hayaan mo kong bumawi….”

Tiningnan ko sya. Nakita ko ang pagmamakaawa sakanyang mga mata. Gusto ko maawa. Pero deserve nya ba ang awa ko? Deserve ba nya na bigyan ko pa sya ng chance? But then, naalala ko ang sinabi sakin ni Jenny bago sya umalis. Start with a clean slate. Patawarin na ang sarili.

“Jerry, I don’t care if you won’t talk to me. I don’t care kung dedmahin mo ko. Wala akong paki kung isnobin mo ko. Pero Jerry, hayaan mo sana ako na nasa tabi mo. I’ll prove to you na babawi ako.”

Natouch ako sa sinabi nya. Actually kinilig ako. Pero ayoko magreact agad. Hindi sa pakipot ako. Pero after so much pain? Ayaw ko maging easy. Pero kahit pa ang tagal na ng lumipas, kahit binaon na sya ng galit sa puso ko. Everytime na tinititigan nya ko, di pa rin maiwasan ang paglambot at ang pagtunaw ng puso ko para saknya. Napatunayan ko na I know somewhere deep inside me.. Sya pa rin ang tinitibok nito.

Natapos akong kumain at sya ang nagligpit ng aking pinagkainan. Agad akong pumunta sa kwarto at kinuha ang cellphone ko. Bumaba rin ako pagtapos. Naupo kami ni Philip sa sofa habang nanonood ng tv. Magkabilang dulo. Hindi kami naguusap. Tahimik.

Mas lumalim ang gabi at alam kong inaantok na si Philip. Halata din kasi na wala syang tulog at pahinga.

“Pahinga ka na.”, payak kong sinabi.

“Hindi. Hindi.. hindi pa naman ako pagod. Kaya ko pa. Ok lang ako.”, sinabi nyang nakatingin sakin na kinakabahan.

“Philip, kita nlng tayo sa school bukas.”

 “Jerry, please.. Ok lang ako.”, mas nagmamakaawa sya.

Naawa ako sa ichura nya. Halatang halata kasi na wala pa talaga syang tulog at pagod na talaga ito. May pasok pa man din bukas at may training pa sya. Kaya nilapitan ko sya at tiningnan sa mga mata.

“Sige na..”, sinabi ko habang nakatingin sa mga mata nya.

“Jerry ok pa ko. Promise.”, pamimilit nya.

“Magpahinga ka na. (sabay ngiti ng konti) I’ll see you in school tomorrow.”, hanggang sa ngumiti na ko ng tuluyan.

             Pagka kita nya ng ngiti ko ay di na ito nagpumilit. Medyo masaya xa sa nakikita ko dahil yun naman siguro din ang hinihintay nya buong gabi. Ngumiti din ito sakin.

            “Sige, kita tayo bukas, ha.”, inaassure nya sakin. Tumungo lamang ako.

            Pagkahatid ko kay Philip sa gate ay agad akong pumasok sa kwarto. Pagpasok na pagpasok ko ay mejo maginhawa ang pakiramdam ko. Alam ko sa sarili ko na malaking parte ng sakit ay nawala na. Im not saying na wala na, pero siguro it doesn’t really matter anymore. This was what I wanted, maybe not exactly how I wanted it to be. Pero I guess, we really cant have it all..

            Gumising ako kinabukasan at naghanda para sa school. This time, handang handa na ko ayusin ang mga bagay bagay sa buhay ko. Hindi ko mamadaliin, uunti untiin ko. Slowly but surely ika nga.

            Pagpasok ko pa lang ng gate ay nakita ko na si Philip. Sa ichura nya ay halata mo na kanina pa sya naghihintay ng kung sino. Hindi naman kasi nya tambayan ang gate noh..

            “Good Morning….?”, nahihiyang sabi ni Philip na may ngiti sa mukha.

            Hindi ako sumagot. Instead, ngumiti lang ako ng bahagya at tuloy tuloy na paakyat ng room.

            Pagpasok ng room ay nakita ko si Art, pero hindi nya ko pinansin. At hindi ko rin sya pinansin. Siguro nahihiya sya o naghihintay ng timing o.. ewan.. di ko din alam ang rason nya. Pero sa ngayon, wala na muna kong paki. Mamahalin ko muna ang sarili ko.

            Tumunog na ang bell. Lunch break na. Agad nagbabaan ang lahat at nagtungo sa cafeteria. Kasama ko as usual sila Jenny at sila Ben sa lunch table. Pero ang kinagulat ko ng sumabay samin si Art at si Philip. Halata ang saya sa mukha nila Jenny. Kahit ako, masaya din naman, kasi after a long time, para kaming nag reunion. Its been a long time since nagsama sama ulit kaming buo at sabay sabay kumain sa lunch. Namis ko yun.. :)

            Dumaan ang buong maghapon at natapos ang klase. Pagkatapos ay agad na kaming dumirecho ni Jenny para sa training namin. Nakita ko nanaman si Philip sa dulo ng bleachers na nakaupo, tulad ng mga huling bwan. Hindi ko talaga alam ano bang ginagawa nya dun. Para syang may hinihintay na wala. Kung ako man yun, malabo.. Kasi kung ako talaga, edi sana nilalapitan nya ko after ng training.

            Natapos ang training at sumabay si Pusa samin ni Jenny pauwi. Kaso hinatid na muna naming si Jenny dahil gusto niyaya ako ni Coach Mingming na magdinner sa labas. Pumayag naman ako. Pumasok kami sa isang kainan malapit sa school.

            Pagpasok namin ay pinaupo nya ako at sya ang umorder ng pagkain habang naghihintay lang ako. Maya maya ay dumating na sya at hinain ang pagkain.

            “Wow! Menudo!! Paborito ko to ah!”

            “Talaga? Edi ayos! Hindi ko kasi alam gusto mo ee. Buti na lang tama napili ko.”

            “Oo! Saktong sakto! Ito talaga paborito ko ihh!! Marami nanaman akong makakain panigurado! Salamat ha!”

            Ang sarap talaga ng kain ko.After a hard day, nothing beats a good meal. :) After kumain ay hinatid nya ko sa bahay. Pinapasok ko muna sya sa loob at nagkape muna kami sa sofa habang nagpapatugtog ng music. Napansin ko naman ang biglaang pagbabago ng mood nya. Parang naging malungkot ito.

            “Ui, Mingming! Ok ka lang ba?”

            “Oo… ok lang ako….”

            “Nako Mingming, ako pa ba lolokohin mo? E mukhang sambakol yang mukha mo jan oh!”

            “Jerry..”

            “Hmmmm?”

            “Natatakot ako….”

            “Natatakot? Saan?”

            “Jerry.. I was there nung gabing yun diba?”

            At dun naaalala ko, andun din nga pala si Pusa nung gabing nagkaalaman sa kwarto ko. Nawala na sa isip ko na kamustahin sya dahil nakalimutan kong andun din sya.

            “Yeah….”

            “Jerry.. Natatakot ako na I might lose the chance na mahalin mo din ako..”

            Natahimik lang ako.

            “Jerry, I saw in your eyes nung sinabi sayo ni Philip na mahal ka nya. It tormented me. Alam ko kasi na mahal mo pa din sya after all this time. Sa twing kinekwento mo sya sakin, nakikita ko na lage ka paring umaasa na sana magkaayos na kayo. Aaminin ko, I always prayed na sana di dumating ang araw nay un, alam ko selfish, pero natatakot kasi ako mawalan ng pwesto sa buhay mo.”

            “Mingming, thankful ako anjan ka. Iniintindi mo ang issues and drama ko in life.. Isa ka sa mga taong tumulong sakin para maging ok ulit ako. At kung ano man meron tayo sa ngayon, masaya ako. Though hindi pa kita napagbibigyan sa gusto mo, hindi ibig sabihin na ayaw ko. Gusto ko lang pag tama na ang lahat. Tulad ng sabi mo,  nakikita mong mahal ko pa si Philip, na umaasa pa rin ako araw araw na magkaayos kami. Magsisinungaling ako pag sabihin ko sayong hindi. Kasi ang totoo, alam kong may bahagi pa rin sya sa puso ko. At alam kong hindi mo gugustuhin na pumayag ako sa gusto mo na may lamang iba ang puso ko. At ayoko maging panakip butas ka lang..”

            “I know Jerry.”

            “Ming.. pero that doesn’t mean na sinasarado ko ang puso ko para sa iba. Hindi lang muna sa ngayon. Sana maintindihan mo.”

            “Jerry, kahit ano, iintindihin ko para sayo. Magkaron lang ako ng puwang sa puso mo……..”

            Simula noong gabing yun ay nagbago na ang takbo ng buhay ko.. Si Philip, araw araw nya kong sinusuyo kahit pa di kami naguusap masyado. Bumabawi sya in every way he can. Sabay na rin kami pumasok sa umaga. Sinusundo nya pa ko sa bahay. Kadalasan, dinadalhan nya pa ko ng almusal sa bahay at sabay kami kumain bago pumasok. Napapansin ko pa rin sya tumatambay sa gym tuwing training naming, pero di ko parin lubos maisip ano nga ba ginagawa nya dun. Si Art naman, unti unti na rin ako kinakausap. Masaya ako, kasi I missed both of them ALOT!!! Things are finally falling into place. Si Mingming naman, hindi rin sya tumitigil sa paghihintay sa pagsagot ko sakanya. Matyaga syang nanliligaw sa akin. Sya rin ang naghahatid sakin pauwi ng bahay.

            Isang hapon, sabado, wala kaming klase ay biglang napasugod sa bahay sila Jenny sa bahay.

            “Uy, pasok kayo.”

            “Uy par, musta?”

            “Ok lang. Toh naman, kahapon lan tayo nagkita ah!”

            “Teka Jerry, naglalaba ka? HIMALA!! E lage kang nagpapalaundry ng damit ah!”, pagtatakang tanong ni Jenny.

            “Ahhh.. kasi…..”

            “Hi Jenny”,sabay singit ng isang boses. Napatingin si Jenny at halata ang pagkagulat nito.

            “Ikaw?!!”

The Right Time Chapter 11

 Happy Weekend po sa ating lahat :D ito napo ang chapter 11 ng The Right Time. Muli, gusto kong pasalamatan sina

Dave17, Dada, Zekie, jay! :), Mcfrancis, J.V, Wastedpup, R3b3l^+ion, R.J, Ram, David Thaddeus, Ernes aka jun, Marclestermanila, Rue, jayfina, Pink 5ive,Nate, Marc, Ron-Ron,fhavhulhuz, kokey, mat_dxb, Blue, Mico, Kristoffshaun at sa mga Anoymous.

sa patuloy nyong pag suporta sa storya ni Rome at Supah Ace. Ingat tayo lagi! … Zildjian

DISCLAIMER: This story is a work of fiction. Any resemblance to any person, place, or written works are purely coincidental. The author retains all rights to the work, and requests that in any use of this material that my rights are respected. Please do not copy or use this story in any manner without my permission.

Chapter 11

Pag pasok ko ng bahay agad ko namang nakita sina Mama at Papa na nanunuod ng tv sa sala.  lumapit ako sa kanila at  humalik sa pisngi.

“Oh bakit ganyan ang mukha mo? Kumusta ang lakad nyo?” Pag pansin ni Mama sa nakasimangot kung mukha.

“Wala naman po na pagod lang siguro.” Pag dedeny ko sa kanila at nag bigay ng pilit na ngiti.

“Sya nga po pala pupunta bukas dito ang barkada kasi mang hihingi kami ng advice about sa business na itatayo namin.” Pag bibigay impormasyon ko sa kanila.

“What kind of business naman yan anak?” Tanong naman ni Papa.

“Naisip kasi naming mag tayo ng Jazz Bar pero tuwing Friday gagawin namin itong Acoustic.” Sagot ko sa kanya.

“Aba maganda yan. But you have to know the risk with upon putting up a business.” Sabi naman ni Mama.

“Risk? What do you mean Mom?” Nag tataka kung tanong sa kanya.

“Pwedi yan maging rason ng pagkakasira nyo ng barkada mo. When you talk about money kasi kahit kapatid mo makakaaway mo.” Si Mama sa seryosong tono.

Alam ko ang ibig sabihin ni Mama pero may tiwala kami ng mga barkada ko sa isat isa at hindi pera ang sisira sa barkadahan namin.

“We aware of that Mom at nakikita ko na hindi kami mag kakaproblema about sa ganyan.” Ang sigurado kung sabi.

Patuloy lang ang discussions namin ni Mama about sa business namin ng may biglang nag door bell. Napakunot nuo ako kung sino ang taong yon at maging si Mama ay nagtaka. Mabigat ang paa kong tinungo ang pintuan para pagbuksan ang hindi inaasahang bisita. Pag kabukas ko ng pintuan ay tumambad sa akin si Red.

“Oh akala ko ba uuwi kana?” ang may pagtataka kong tanong sa kanya.

“Pauwi na sana ako kanina kaso hindi ako na satisfied sa naging rason mo kanina kung bakit nag iba yung mood mo kaya napag pasyahan kong puntahan ka at kausapin.” Seryoso nyang sabi.

“papasukin mo yung bisita mo.” Ang narinig kong sabi ni Mama.

“Lika pasok ka muna.” Ang nasabi ko nalang sa kanya.

Agad naman syang pumasok sa loob at bumati kina Mama at Papa. Kwentohan ang sumunod na nang yari sa kanila bago nilang naisipan na pumasok sa kwarto nila para mag pahinga.

“Ace pwedi naba tayong mag usap?” tanong nito sa akin.

“Sige sa garden nalang tayo magusap.”

Lumabas kami at tinungo ang garden kung saan merong coffee table sa gitna. Pagka upo namin agad akong binanatan ni Red ng tanong.

“Alam ko na nag away kayo ni Rome base sa reaction ng mukha nya kanina. May idea na ako kaso gusto ko sayo ko mismo marinig ang totoo.” At tumingin sya sa mga mata ko, Yung tingin na hindi mo pweding hindian.

Wala na akong nagawa kung hindi ang sabihin sa kanya ang totoo. Tahimik lang sya habang sinasalaysay ko sa kanya ang naging bangayan namin ni Rome. Nang matapos kung ipagtapat sa kanya ang lahat agad syang nag kumento.

“Ace mahal na mahal ka ni Rome. Hindi ko sya masisisi kung bakit pati ako pinag selosan nya. Ang mabuti pa kausapin mo sya para ma resulba nyo agad ang problema. Wag mo nang patagalin pa para hindi na lumaki at para hindi kana din mahirapan.” kita ko sa mga mata ni Red na sincere sya sa sinabi nya.

“Hindi kasi ganun kadali yon Red. Hindi ko kasi ma tanggap na ganun pala ka babaw ang tingin sa akin ni Rome. Sobra akong nasaktan nung binigyan nya ng malisya ang pag angkas ko sayo.”

“Naiintindihan kita Ace. Pero dapat mo rin sanang intindihin na kaya lang nasabi ni Rome yon dahil sa sobrang paninibugho. Kung ako man ang nasa kalagayan nya sigurado ganun din ang gagawin ko.” Pag tatangol ni Red kay Rome.

“Ewan ko lang Red, bahala na bukas. Pero bilib ako sayo kasi dapat nagagalit ka ngayon sa kanya dahil binigyan nya ng malisya ang pag angkas ko at pag sundo mo sa akin kanina pero hito ka pinag tatangol sya.”

“Hindi naman ito para sa kanya eh.” Sagot nito sa akin.

“Anung ibig mong sabihin?” ang naguguluhan kong tanong.

“Alam ko kasi na mahal mo rin sya. Ayaw kitang nakikitang nalungkot o nasasaktan sa tuwing pinipigilan mo ang nararamdaman mo sa kanya.”

Napanganga ako sa sinabi ni Red. Hindi ko alam na ganun pala sya kalalim. Ang buong akala ko kasi si Red ang tipong hindi seseryosohin ang lahat. Pero ngayon ibang Red ang nasa harapan ko.

“Napa nga-nga ka dyan?oh sige aalis na ako basta ayusin nyo yan ha.” Sabay tayo at akmang aalis na.

“Red.” Pag tawag ko sa kanya. Napatigil ito at lumingon sa akin. Lumapit naman ako sa kanya at binigyan ko sya ng isang mahigpit na yakap sabay bulong ng “Thank you for being such a good friend to me.”

Niyakap nya rin ako sabay sabing “Welcome. Basta para sayo lahat gagawin ko.”

Hinatid ko si Red sa labas ng gate kung saan naka park ang kanyang dalang motor.

“So panu kita kits nalang tayo bukas Ace. Good night!” nakangiti nyang pag papaalam.

“Sige Red bukas nalang. Salamat ulit sa pakikinig sa akin, gumaan ang loob ko sobra.” At binigyan sya ng magandang ngiti.

Naka alis na si Red pero nakatayo parin ako sa labas ng gate inisip ang lahat ng mga sinabi nito sa akin. Nakaramdam naman ako ng lamig kaya pumasok na ako sa bahay at dumeretsu sa aking kwarto para mag pahinga. Habang  nakahiga na ako sa kama binabalik balikan ko pa rin ang mga ng yari sa araw na iyon pati na rin ang pag sigaw sa akin ni Rome. Nasa ganun akong pag iisip ng maramdaman kung bumibigat na ang mga talukap ng mata ko at tuluyan nang nakatulog.

Kinabukasan alas 3 na ng hapon ako na gising. (lagi naman ganito basta walang disturbo) Agad akong nag punta ng banyo para maligo naiisip ko pa rin ang mga nang yari kahapon. Siguro nga tama si Red kailangan kong kausapin si Rome para mag kaayos na kami. Pag katapos kung maligo agad akong nag bihis at bumaba.

“Hello Mommy.” Sabay halik sa pisngi nito. “Alis muna ako. Punta lang ako grocery store bibili ng mga lulutuin para mamaya.” Pag papaalam ko sa aking ina.

“Oh sige anu ba balak mong lutuin?” tanong nito sa akin.

“Afritada. bibili na rin ako ng Red Horse kasi gustong makipag inuman nila Tonet after naming pagusapan ang about sa business namin.” Sagot ko naman dito.

“Oh sige mag ingat ka. Anung oras ba sila darating?” tanong nito sa akin.

“Mga 6.30 dito na mga yon. Gawin nating early dinner para makapag inuman agad kami.” at lumabas na ako ng bahay at tinungo ang aking kotche.

Ilang minuto ang nakalipas ay nakapag grocery ako. Pag dating ko sa bahay nag presenta si Mama na tulungan ako sa pagluluto. Since na hilig ko ang lumamon kaya nag paturo talaga ako kay Mama na lutuin ang mga paborito kung pagkain isa na don ang Afritada.

6pm ng isa isang dumating ang barkada. Nauna si Tonet at Carlo na talaga namang hindi na ata mag hihiwalay pa. Sumunod na dumating si Angela na may dalang Cake. Kahit na taklesa si  Angela ay tatabunan naman ito dahil sa sobrang pagka thoughtful nito. Sumunod naman si Mina na talaga namang blooming ngayon at may pangiti ngiti pang nalalaman. Halos mag kasunod lang silang dumating Red pero wala pa ang hinihintay ko na si Rome.

Nakapag Dinner kami. Habang nag didinner ay napag usapan namin ang tungkol sa itatayo naming business. Binigyan naman kami ng mga pointers nina Mama at Papa. Marami kaming natutunan sa kanila katulad nang dapat daw ay hands on kami sa operations ng business. Pangalawa ay dapat isa lang ang boss para maiwasan namin ang mag kagulo.

Natapos ang dinner na walang Rome na dumating. Agad naming tinungo ang terrace kung saan magaganap doon ang drinking session.

Habang nag iinuman.

“Bakit di dumating si Ervin? anu ang nang yari don?” tanong ni Mina sa akin.

Napatingin naman ako kay Red na nakatingin rin pala sa akin.

“Tinext ko na kung darating paba sya.” Sabi naman ni Tonet.

Aminado  ako na naapektuhan ako sa di pag sulpot ni Rome. Nag aalala din ako sa kanya kung bakit di sya pumunta sa usapan ng barkada. Nasa ganun akong pag iisip ng mag salita si Carlo.

“Ayan na pala si pareng Rome.” Sabi ni Carlo ng makita ang kotche nito na parating. Biglang nagliwanag ang mukha ko kasabay ng paglingon ng iba.

“Teka lang guys sasalubungin ko lang.” ang paalam ko sa kanila at agad nang bumaba.

Nakangiti ako ng ubod ng tamis nung sinalubong ko sya. Gusto ko kasi makita nya na hindi na ako galit sa kanya pero iba ang ibinalik na tingin sa akin ni Rome. Nanlilisik ang tingin na ipinukol nya sa akin at halata sa mukha nito ang pamumula.

“Rome nakainum kaba? San ka galing?” ang sunod sunod kung tanong sa kanya ng pag buksan ko sya ng pinto.

Hindi ako nito pinansin at agad dumeretso sa terrace kung saan nan doon ang iba at nag iinuman. Anu nanaman kaya ang problema ng taong ito? Ang natanong ko nalang sa aking isip.

Naguguluhan man kung bakit hindi ako pinansin nito ay hinayaan ko nalang muna. Ayaw kung salubungin ang galit nito at baka mauwi nanaman kami sa away. Sumunod nalang ako sa kanya paakyat sa terrace.

“Finally Ervin! San kaba nang galing?” salobong agad na tanong ni Tonet kay Rome.

“Wala, Dyan lang sa tabi tabi nag palipas ng oras.” Walang gana nitong sagot sabay upo sa tabi ni Carlo.

Kita ko naman ang nagtatakang mukha ng buong barkada.

“Pare nakainum kanaba? Amoy alak ka ah.” pag pupuna ni Carlo kay Rome.

“Konte lang pare. Tara pag patuloy na natin kasiyahan.” Sabay abot nito ng baso ni Carlo na may lamang RH at ininum agad.

“Rome kahapon kapa ganyan anu ba ang problema? Barkada mo kami you can share it with us.” Ang malumanay na sabi ni Mina sabay hawak sa kamay ni Rome.

Ngunit mas pinili nyang manahimik.

“Oo nga naman pre bakit di mo kami subukan?” sabat naman ni Carlo.

“Diba pag barkada walang talo talo?” at nag bigay ito ng masamang tingin kay Red.

“Teka pare anu bang ibig mong sabihin?” ang naguguluhang tanong ni Red kay Rome.

“Ang hirap kasi sa isa dyan sumasawsaw pa sa relasyon namin ni Ace.” May galit na sabi ni Rome na hindi parin inaalis ang tingin kay Red.

“Anu bang pinag sasasabi mo?” Hindi maiwasang maitanong ni Red.

“Bakit guilty ka rin?” may panunuya sa tinig nito.

“Wala akong ginagawang masama!” sagot ni Red.

“Anung wala? Nag dedeny kapa samantalang nakita kung niyakap mo si Ace kagabi!”

“Teka teka! Relax lang tayo pagusapan natin to. Nakakahiya kina tito at tita kung dito kayo mag aaway. Rome anu ba ang problema? Ayusin natin to.” Pag awat ni Tonet sa dalawa.

“Hindi ako ang may problema rito!” ang may diing sabi ni Rome.

“Eh ang kitid naman pala talaga ang utak mo eh!” at napa tayo na si Red sa kanyang inuupuan.

Agad na pumagitna si Carlo sa dalawa para hindi ito magsingabot. Si Mina naman ay hinawakan si Rome. Dahil sa nang yayaring gulo ay hindi ko maiwasang huling mabuhay ang galit ko kay Rome. Talaga namang ang babaw ng tingin nya sa akin di na ako nakapag pigil pa.

“Ang babaw pala talaga ng tingin mo sa akin. Alam mo bang pinuntahan ako ni Red kagabi para damayan dahil sa lintik na selos mong yan. As a matter of fact ipinagtangol kappa nya at sabihing intindihin ka pero ganyan pa ang isusukli mo? Kung tutuusin dapat pa nga syang magalit sayo!”

Natigilan si Rome.

“Alam mo Rome okey na sana eh. Kakausapin na sana kita para mag kaayus na tayo pero you just proved to me na hindi ka deserving sa panahon ko. Nag iba na ang ugali mo. Hindi na ikaw ang dating Rome na kilala ko four years ago!” Pilit kung pinigilan ang mapa luha.

Lalapit na sana sa akin si Rome pero pinigilan ko sya.

“No Rome. Ayusin mo muna yang sarili mo. Mag usap nalang tayo ulit kung wala na yang lintik na insecurities mo!” At tumalikod ako para pumunta sa kwarto ko.

“Ace san ka pupunta?” Nag aalalang tanong ni Tonet.

Humarap naman ako sa kanya.

“Ituloy nyo nalang ang inuman. Kuha nalang din kayo ng inumin at pulutan sa baba. Iwan nyo nalang dyan ang mga kalat kung tapos na kayo.” At tumalikod na ako sa kanila.

Pagkapasok ko ng kwarto, isa isang tumulo ang mga luhang pilit kung pinigilan kanina. Hindi ako makapaniwala na hahantong kami ni Rome sa ganito. Ito yung ayaw kung mangyari kaya ayaw ko muna syang sagutin pero nang yari pa rin. Sa sobrang hinanakit ko ay nag iiyak ako sa loob ng kwarto, impit na iyak para hindi nila marinig sa labas. Ibayong bigat ang nararamdaman ko dahil kay Rome. Nakatulog ako sa kakaiyak ng hindi ko namamalayan. Hindi ko alam kung anu ang sumunod na nangyari sa labas.

 Maaga akong nagising dahil masakit ang aking ulo. Ganito ako pag nabibitin sa inum. Agad kong tinungo ang CR para maghilamos at mag toothbrush. Kita ko ang mukha ko sa salamin, haggard na haggard at namamaga ang mga mata. Agad akong lumabas at pinuntahan ang terrace para sana ligpitin ang mga kalat na iniwan ng barkada ko pero nagulat ako ng makitang malinis na ito.

Bumaba ako para puntahan si Manang leth para mag pasalamat sa pag lilinis nya ng kalat sa taas pero iba ang nakita ko. Mahimbing na natutulog sa sofa si Red. Bakit sya dito natulog? Ang naitanong ko sa aking sarili.

“Oh anak good morning!” bati sa akin ni Mama

“Good morning din po.”

“Coffe nak?” tanong ni Papa sa akin.

“Sige lang po. Asan Pala ang iba?” Sabay nguso ko kay Red para ipaalam sa kanila ang ibig kung sabihin.

“Si Red nalang ang inabutan ko kanina na nag lilinis ng pinag inuman nyo ng lumabas ako para uminum ng tubig.” Sagot naman ni Papa.

“Sya ang nag linis? Akala ko si Manang Leth.” At napatingin ako kay Red na mahimbing na natutulog.

“Maagang umuwi si Manag Leth nag day off sasamahan daw nya ang apo nya na mag enroll.” Si Mommy.

“Kawawa naman pala itong si loko. Anung oras kaya sila na tapos Papa?”

“Mga 3am na ata yon.” sagot ulit ni Papa.

“Gisingin mo kaya si Red at don nalang sya mahiga sa kwarto mo. kawawa naman hindi sya kumportable dyan sa sofa.” Suhestyon ni Mama.

Agad ko namang ginising si Red para don nya pag patuloy ang pag tulog nya sa kwarto ko. Natawa pa ako dahil na gulat ito ng gisingin ko sya dahilan para mahulog sya sa sofa na una ang ulo nya.

“Oi Ace ikaw pala yan akala ko kung sino na.” sabi ni Red habang hinahapo ang ulong nasaktan sa pagkahulog.

“Bakit kapa nan dito? Bakit di ka nalang sumabay sa kanilang umuwi para nakapag pahinga ka ng mabuti.” At inilahad ko ang kamay ko para tulungan syang tumayo.

“Sinadya ko talagang mag paiwan kasi gusto kung masiguro na okey ka.” Sabay ngiti ng ubod ng tamis.

“Asus kung anu anu ang sinasabi mo dyan! Hala Tara akyat na tayo sa kwarto ko doon muna i patuloy ang pagtulog mo para mas kumportable ka.”

“Diba nakakahiya?” tanong nito sa akin.

“Ang alin? Ang pag kahulog mo sa sofa o ang pag tulog mo sa kwarto ko?” Naka ngisi kung sagot sa kanya.

Napakamot nalang ng ulo si kolokoy. Nag good morning muna sya kina Papa at Mama bago dumiretsu sa kwarto ko. Pag kapasok namin sa kwarto nan laki ang mga mata nito ng makita sa unang pagkakataon ang kwarto k.

“Mamaya kana mamangha dyan. Matulog kana muna sabi ni Daddy alas 3 na daw kayo natapos eh kaya alam kung inaantok kapa. Gigisingin nalang kita pag ready na ang lunch. Anu trip mong lamunin?” ang nakangisi kung tanong dito.

“Kaw na bahala pero pag usapan muna natin ang nang yari kagabi matapos mong mag walkout.” Sabi nito sa akin.

“Saka na yan. Mag pahinga kana muna.” Muli kung naalala ang nang yari kagabi. Agad namang napansin ni Red ang biglang pag lungkot ng mukha ko.

“Wag kang mag alala maayus din yan Ace.” Sabi nito sa akin.

“Oh sige pahinga kana muna dyan Red. Baba muna ako mag kakape lang.” at binigyan ko sya ng pilit na ngiti bago lumabas ng kwarto.

Napag desisyunan kung mag luto ng sinigang para may sabaw pang taggal sa hangover ni Red. Sina Mama at Papa naman ay umalis para puntahan ang kompanya dahil may meeting daw sila ngayon. Naiwan kaming dalawa ni Red sa bahay. Saktong alas dose ng maluto ang niluluto kung sinigang. Agad kong hinanda ang mesa para sa aming dalawa.

Umakyat ako ng kwarto para gisingin si Red at sabihin dito na handa na ang lunch.

“Red gising muna kakain na tayo.”

Agad naman syang nag mulat ng mata at tumayo.

“Sarap palang matulog sa mabangong kama noh?”

Natawa ako sa sinabi nya. “Bakit amoy basura ba ang kwarto mo?” sabi ko sa kanya.

“Hindi naman masyado. Once a month kasi ako mag palit ng bedsheet kaya amoy pawis ang kwarto ko.” Nahihiya nyang pag amin sa akin sabay kamot ng ulo.

“Kadiri naman yon. Gawin mo namang weekly may katulong naman kayo ah.” biro ko sa kanya.

“Kung makapang diri ka naman! Amoy pawis ko yon pero mabango pa rin noh!” ang depensa nya.

Tinawanan ko nalang sya at sinabihang bumaba na sya dahil handa na ang lamesa.

“Wow ang sarap naman nito! Sino nag luto?” tanong nito sa akin ng maamoy ang niluto kong sinigang.

“Sino paba eh di ako!” ang may pag mamayabang kong sagot sa kanya.

“Naks! Marunong ka palang mag luto pwedi na!”

“Anung pwedi na?” sabay taas ng kilay ko.

“Pwedi kanang mag asawa!” at tumawa ito ng malakas.

“UTO!! Kumain kanangalang dyan! Dami mong satsat!”

Kakaiba talaga si Red nakakadala ang pagiging masayahin nito. Dahil sa presensya nya nakakalimutan ko ang naging away namin ni Rome. Matakaw si loko halos ubusin nya ang kanin na niluto ko. Nakaka isang plato palang ako pero sya, naka limang plato na ata. Natatawa nalang ako sa katakawan nito. Pag nagkakatinginan naman kami binibigyan nya ako nang ma giliw na ngiti.

Si Red ang nag hugas ng pinag kainan namin. Pag katapos nyang mag hugas  agad kaming nag punta sa labas para mag yosi at para mag pahangin. Habang nasa labas kami napag usapan namin kung anu ang nang yari kagabi. Pilit nya akong kinukumbinsi na kausapin ko si Rome at intindihin ito. Ang sabi ko lang sa kanya ay hindi ko pa kayang harapin si Rome gusto ko munang bigyan ng time ang sarili na makapag isip. Na intindihan naman nya ako.

Umuwi si Red bandang alas tres ng hapon para maligo naiwan akong mag isa. Iniisip ko lahat ng mga sinabi sa akin ni Red tungkol sa nang yari pagkatapos kong mag walkout kagabi at hindi ko maiwasang malungkot.

_______

Lumipas ang isang lingo na walang Rome na nangulit sa akin. Hindi rin sya nag paparamdam sa barkada kahit panay ang text nila sa kanya. Sa isang lingong hindi pag papakita ni Rome dama ko ang sobrang lungkot at pag aalala kung kumusta na sya, kung okey lang ba sya. Siguro ganun talaga pag nagmamahal ka. Kahit may galit ka sa taong yon di mo pa rin mapigilan ang iyong sarili na mag alala sa kanya lalo na ang  ma miss sya. Si Red ang umalalay sa akin. Lagi nya akong dinadalaw sa bahay para makipag kwentohan at makipag asaran.

Maraming lakad ng barkada na walang Rome na dumating. Naging busy kami sa pamimili ng gamit para sa bar. Wala ni isa sa kanila ang nag tatanong o binabangit ang pangalan ni Rome. Maski si Angela na master sa pagiging tsismosa ay piniling manahimik.

Nasa bar kami at katatapos lang ideliver ang mga upuan at lamesa na binili namin. Napag desisyunan ni Tonet na mag pa deliver nalang kami doon ng pag kain. Pumayag naman ang iba dahil di pa kami nakapag lunch sa sobrang dami ng pinuntahan namin ng umagang yon.

Siguro na awa na sa akin si Tonet kaya naman nag salita na ito.

“Ace I know wala ako sa lugar to say this pero I guess its about time na puntahan mo na si Rome.” May himig nang pag aalala sa boses nito.

Napatingin ako sa kanya.

“Para anu pa?” walang emosyon kong sagot.

“To settle things. Ibaba mo na ang pride mo Ace ikaw lang din naman ang nasasaktan eh.” Si Tonet ulit.

Hindi ako nakasagot kasi totoo. Habang tumatagal mas lalo akong nasasaktan. Mas lalo ko syang na mimiss.

“Hindi naman kasi ibig sabihin na kapag ikaw ang sumuko ay inaamin mong ikaw na ang may kasalanan.” Sabat ni Mina.

“Yan kasi ang hirap sa inyong mga lalaki pag pride na ang umiral mahirap nang ibaba.” Si Angela na sa pangatlong pag kakataon nag salita ng may sense.

“Pinapahirapan nyo lang ang sarili nyo Ace. Rome already had enough nung tinadtad sya ni Tonet nung gabing mag walkout ka. Mybe that’s the reason why di nya kayang mag pakita sa atin baka nahihiya sya.” Dadag pa ni Carlo.

“Tama sila Ace. Diba nasabi ko na yan sayo? Ikaw na ang gumawa ng first move alam ko naman na gusto mo na rin syang makita eh.” Si Red.

Lahat ng mga sinabi ng kaibigan ko ay pinag isipan ko ng mabuti nung makuwi ako ng bahay nung gabing iyon. Na realize ko nalang na tama sila. Kung makikipag matigasan pa talaga ako mas lalong lalala ang away namin ni Rome. Worse is baka di na kami mag kabati pa kung patagalin ko pa ito.

Agad akong lumabas at sumakay sa kotche ko. Pupuntahan ko si Rome kakausapin ko sya kung kailangan ako ang mag sorry sa kanya gagawin ko yon mag kaayus lang kami. Napangiti ako sa aking naisip.

Narating ko ang bahay nila Rome pasado alas Nuebe na ng gabi. Nakita ko naman na naka park ang kotche ni Rome sa labas kaya napa ngiti ako. Agad akong bumaba ng kotche at sakto naman na lumabas ang Mommy ni Rome para siguro I lock ang gate.

“Good Evening Tita si Rome po?” bati ko Mommy ni Rome.

“Ace iho ikaw ba yan? Ang tagal mo namang hindi na dalaw.” Sabay bukas nya ng gate “Halika pasok ka. Siguro nasa kwarto na yon.”

“Ah ganun po ba? Wag nalang po baka ma disturbo ko pa sya.”

“Kadarating lang nun. Malamang lasing nanaman. Araw-araw nalang syang ganyan, himala nga kasi umuwi ng maaga. May problema ba kayo?” ang may lungkot na tanong nito sa akin.

“Actually meron po tita. Kaya nga po ako nandito para makipag ayus.” Nakaramdam ako ng guilt nung malaman ko na araw-araw nalang syang nag lalasing.

“Mabuti naman kung ganun. Halika pasok ka dumeretsu kanalang sa kwarto nya.”

Pumasok nga ako sa loob ng bahay nila Rome. Tinuro sa akin ni Tita kung saan ang kwarto nito at agad ko naman itong tinungo. Dahan dahan kong pinihit ang seradura. Nabigla ako sa aking nakita at agad na dumaloy ang masaganang luha sa aking mga mata.

Itutuloy:

g d� �$g A �ϭ ��� langan ko pang bantayan. Do what you think is good for you basta if you need us dito lang kami ng daddy mo.” At yumakap sya sa akin.

“Ang drama natin.” Ang natatawa kung pag putol sa aming dramahan.

“Tulungan mo ako sa isusuot ko Mommy.”

Tinulungan nga ako ni Mama kung anu ang dapat kung isuot para maging presentable ako sa Mommy ni Rome. Pag kababa ko nakita ko rin na masinsinang nag uusap si Rome at ang Daddy ko.

“Rome im ready.” At bigla syang tumingin sa akin at ngumiti.

“Ang tagal mo namang mag bihis para kang babae.”

Tingnan ko muna si Daddy kung anu ang naging reaction nito sa sinabi ni Rome. Ngumiti ito sa akin at nag salita

“Ang gwapo naman ng only daughter ko.”

Natawa ako sa sinabi ni Papa. “Dad naman! Ok na sana ang gwapo dinagdagan mo pa.” Nag tawanan lang silang tatlo.

“Tara na?  tumawag na si Mommy handa na raw ang Dinner natin at may surpresa din daw sya sa akin.” Si Rome.

At Umalis na nga kami ni Rome papunta sa bahay nila. Di ko pa rin matanggal ang kaba ko sa magiging reaction ng Mommy ni Rome pag nakita nito na hindi pala babae ang special someone ng anak nya. Pinag papawisan ako ng malamig kahit naka on ang Air con ng kotche ni Rome. Mga ilang minuto pa at pumarada kami sa isang bahay na may naka park na itim na kotche sa labas.

“May bisita ata si Mommy” ang sabi ni Rome sabay patay ng makina ng kotche nya.

Mas lalo namang lumakas ang kabog ng aking dibdib dahil ito na pala ang bahay nila Rome. Mukang wala nang urungan to. Bahala na! ang sabi ko nalang sa aking sarili.

Agad na nag door bell Si Rome sa gate nila at di nag tagal ay lumabas ang isang babaeng nasa early 50’s ata ang edad. Maganda ito sa suot na floral dress nito. Maputi at sexy rin ito. Halatang inaalagaan ang figure.

“Iho! Buti at nan dito kana.” Ang nakangiti nitong pag bati kay Rome.

“Mommy this is Ace yung sinasabi ko sayong special someone ko.” ang walang pag aalilangang pag papakilala ni Rome sa akin.

Nawala ang ngiti sa mga labi nito nang marinig nya ang sinabi ni Rome. Agad ako nitong tiningnan mula ulo hanggang paa tapos hinila papalayo si Rome at nag usap sila ng masinsinan kita ko ang galit sa Mommy ni Rome habang nag uusap sila. Nakita ko naman ang disappointment sa mukha ni Rome habang pabalik na sya sa kinatatayuan ko. Bumilis ang tibok ng puso ko sa kabang nararamdaman parang gusto ko nalang mag laho sa lugar na iyon.

Pag kalapit sa akin ni Rome. Agad akong nag salita sa kanya ng pabulong “Rome I guess this is not the right time para mag kakilala kami ng Mommy mo uuwi  na ako.” at tatalikod na sana ako para umalis pero biglang hinawakan ni Rome ang aking braso at sinabing. “No. tuloy ang dinner natin. Tara na sa loob.”

Itutuloy: