Minahal ni Bestfriend (part 5)

           Tulad po ng naipangako ko sa inyo, ginawa ko na po ang chapter 5 agad.. Pasensya na uli dahil naitutuloy ko lamang ang pagsusulat kapag may extra time ako. Ngunit ipinapangako ko pong tatapusin ko po ito.. At pagsisikapan ko pong mas pagandahin ito para sa inyo.

           COMMENTS AND VIOLENT REACTIONS HIGHLY APPRECIATED.

           Though sana walang violent reactions, hehehehe.. :)

            Beep. Beep.

            “Anu ba yan, ang aga aga, may ngtxt. Storbo!!”, una kong reaksyon dahil ala singko palang at mamaya pang 6:30 ang talagang gising ko.. Pungas pungas ko pang kinuha ang cellphone ko dahil inaantok pa tlga ako. “Pambihira namang buhay to oo. Natutulog yung tao eh!”. Pagkita ko ay may 6 na miscalls at 3ng txt na ko. Agad kong binuksan at nabasang,

            “Tagal mo gumising kanina pa ko!!”, na kinagulat ko naman at bigla kong narinig na may kumakatok pala. Agad akong bumangon at binuksan ang pinto kahit topless pa ko at nakaboxer na blue lang. Madalas kasi nakahubad talaga ako matulog kahit pa naka aircon ang kwarto ko.

            “Good Morning. Tagal mo naman bumaba.” Laking gulat ko ng pagbukas ko ay si Philip pala.

            “Oh bes, napaaga ka. Pasensya na, inaantok pa ko eh.” Humihikab kong sinabi habang pabalik sa kwarto at nahiga. Ngunit makulit tlga si mokong at sinundan ako.

            “Huy, gising na. Nagdala ako ng almusal para satin dalawa. Alam ko kasi wala ka kasabay sa almusal ee.” Pangungulit na sinabi nya.

           

“Philip, inaantok pa ko. Cge, kmain k n jan, mamaya pag gising ko sabayan kita. Humiga ka nlng muna jan.”

            “Ayoko nga. Gumising ka na! umaga na!!”

            “Ano ka ba! Anong oras na kaya ko nakatulog, ginawa ko pa ung project ko noh”

            “Pag di ka gumising, kakagatin kita sa pwet”

            “Bahala ka dyan”

            “I-sa”

            “Da-la-wa”

            “Tat-lo”

            “ABA!!!!”

            Napasigaw nalang ako ng isang malaking “AAARRRGGGGHHHHHHH” ng naramdaman kong may nakabaon na mga ipin sa pwetan ko. Parang lahat ng antok ko ay biglaang nawala. Agad akong napahawak sa parteng kinagatan nya ng makawala ako.

            “Naknampucha naman oh! Ano ba problema mo?! Nangagat ka pa talga!”, inis kong bungad saknya.  Sabi nga nila, biruin mo na ang lasing wag lang ang bagong gising. Kaya ayun, pagkagising ko, badtrip na agad ako. Isang malakas na tawa naman ang kumawala kay Philip. Sa inis ko, pinalo ko tuloy sya sa noo na mas lalo naman nyang kinatawa.

            “Tawa ka pa dyan ha. Ikaw kaya kagatin ko sa pwet!” sabay kamot sa pwet dahil ang kati na nung parteng kinagat nya. Mas lalo naman sya tumawa ng malakas na tuluyan kong kinainis.

            “Kaw naman, tagal mo kasi gumising ee. Sabi ko sau, kakagatin kita ee.” Sabay tawa nanaman ng malakas.

 “Asar, may araw ka rin!”, sa loob loob ko.

            Pero ang tuluyang nakapagpagising ay hindi ang pagkakagat nya sa aking pwetan kundi ang biglang pagkagulat ko ng bigla nya kong hinalikan sa noo. Ung tipong panakaw ha. Hindi ung dahan dahan na pasweet. Ung talagang mabilisan. Sabay tayo at palabas ng kwartong sinabi, “Naka score nanaman ako! Philip – 2, Jerry – Itlog pa rin! Itlog na nga, bugok pa! Bwahahahahaha”

            Nakita ko ang paglabas nya, pero imbis na mainis ay nawala naman ang pagka asar ko at palihim na ngumiti.

            Pagpasok ko sa school ay hinatid pa ko ni Philip sa classroom. Pagpasok ko naman ay tila di ko napansin si Art at ang kanyang masigasig na pagbati ng “Good Morning” sabay ngiti ng pagkasigla sigla. Ang pangungulit nya pagkaupong pagkaupo ko palang, at ang isip na bata nyang ugali. Hmmm, parang may kulang sa umaga ko.. Nasanay kasi ako nay un na halos ang almusal ko. Nakakasigla kasi ng araw pag andyan si Art. Kahit pa halos mangulit at mang asar lang sya maghapon, e okay lang sakin. Sa totoo lang, pinapasaya nya talaga ang araw ko, kaya pag wala sya, parang may parte sakin na di kumpleto.

 Morning break na naming noon at nakabalik na ko ng classroom ng nakatanggap ako ng masamang balita na namatay daw ang ama nito kaya di nakapasok. Nagulat ako sa nalaman. Hindi ako magandaugagang kakaisip kaya dali dali akong lumabas ng room para tawagan sya pero hinarang ako ng kaklase ko. Kanina pa daw sila tawag ng tawag pero di sumasagot. Pero nagbakasali pa rin ako. Lumabas pa rin ako at tnawagan sya. Nakakadalawang ring palang ako saknya ng bigla syang sumagot.

            “Jerry……..  Wala na sya. Tangina. Kailangan kita. Para akong masisiraan, tulungan mo ako..”, umiiyak sya at ramdam ko ang tinding kalungkutan sa boses nya. Alam kong kailangan nya ko kaya sinabi ko na pupunta ako pagtapos ng klase dahil nasa school na ko.

            Hindi ko na rin napigilan di umiyak. Sa sandaling pagkakakilala k okay Tito Lance, napalapit na rin ako dito kaya di ako makapaniwalang wala na ito. Halos manginig  ang tuhod ko sa pagkumpirma ni Art sakin ng naturing balita. Di ko din maiwasan na di malungkot para kay Art.gustong gusto ko na sya agad puntahan para madamayan sya ngunit nasa loob na ko ng school kaya din a ko makalabas pa. Agad ko ding pinuntahan si Philip sa room nya para ipaalam ang nangyari sa ama ni Art.

            “Phil”

            “Oh, bakit?

            “Si Art..”

            “Bakit?! Anong nangyri?”

            “Patay na daw ang daddy ni Art.. Si Tito Lance….”, napaluha kong sinabi kay Philip. Bakas din sakanyang mukha ang pagkalungkot . Gusto ko agad makapunta sa bahay nila Art kaya tinanong ko saknya kng anong oras matatapos ang practice nya ngayon. Pero 9pm pa daw ito matatapos. Kaya sinabi ko sakanya na mauuna nalang ako at sumunod nalang sya doon. Kita ko ang pagkalungkot nya dahil di nanaman kami sumabay umalis pero pilit nyang inintindi para kay Art. Tumango lang ito at bumalik na sa loob ng room.

            Habang nagkaklase ay di ko maiwasan di magalala kay Art.  Pasulyap sulyap ako sa aking cellphone at minsan ay palihim na nagttxt kay Art at nakikibalita, ngunit di naman sya nagrereply. Di pa rin ako mapakali sa aking kinauupuan ng biglang mapunta sa pintuan ng classroom namin ang paningin ko. Nakita kong may pasulyap sulyap at tila ay may hinahanap sa loob ng classroom namin. Napansin ko nalang na sakin pala sya nakatingin at nakita ko. Aba! Si Philip pala! Natatawa naman ako dahil kakaway kaway pa sya. Alam kong gusto nya lang siguraduhin kung okay lang ako. Pilit naman ako sumenyas na bumalik na sya sa room nya at baka mahuli pa sya ng prof namin. Pero ang kulit talaga nito. Mas natawa ako nung biglang sumulpot sa gilid nya ang isang teacher at halatang nagulat ito dahil napatalon pa. Pilit na pilit akong di tumawa dahil baka naman ako ang mapagalitan. Pero sa totoo lang, gusto kong tumawa ng malakas. Ayan, kulit mo kasi. Hahahaha!

            Nasa kalagitnaan kami ng lesson ng maisip ko nanaman ang nangyari samin ni Philip. Simula noong niyakap nya ako at sinabing wag ko syang iiwan at sa pagkayakap ko din sakanya at pagbitaw ng katagang, “Oo, di kita iiwan”. Hanggang ngayon ay shock boogie p rin ako at di mawari kung ano nga ba talaga ang nangyari noong gabing yun. Sumasakit na ang ulo ko kakaisip kaya pinagpaliban ko nalang muna at nangibabaw nanaman ang pagaalala ko kay Art.

            Pagkauwian ay di na ko umattend ng rehearsal ko para sa Glee Club, nagpaalam ako sa coach namin at agad agad na kong umuwi at nagbihis. Hindi ko maiwasang di magalala para kay Art. Pagkadating ko sa bahay nila Art ay bumungad sakin ang kaniyang ina, halatang halata dito ang pamamaga ng mata at pangingitim ng eyebag dala ng sobrang iyak at pagod.

            “Condolence tita. Im so sorry”, mapaluha luha kong sinabi kay tita. Naging malapit na rin kasi sakin ang pamilya ni Art kahit sa loob maikling panahon lamang. Lage kasi akong binibida ni Art saknyang mga magulang kaya madalas pag wala akong ginagawa ay andun ako.

            “I know hijo. Hindi na ang iba ang turing namin sau ng tito Lance mo. Buti nakapunta ka”, at agad din ako niyakap ni tita Marissa. Pagtapos ay hinanap ko saknya si Art dahil talagang nagaalala na ko. Napag alaman ko naman na nasa kanyang kwarto ito kaya dali dali akong pumunta doon. Pagpasok ko ng kwarto ay nakahiga si Art at nakatingin sa kisame. Nang mapansin ako ay bigla nalang ito nag iiyak. Agad akong lumapit at niyakap sya. Naramdaman ko ang labis na pagkalungkot saknya. Animo’y isang bata na nawawala sa mall. Sobrang sakit ang nararamdaman nya kaya naman napayakap ito ng sobrang higpit at minsay napapadabog sa likod ko. Napaiyak na rin ako dahil alam kong mahirap ang pinagdadaanan nya. Kung gaano sya ka isip bata pag tumawa at kumilos ay sya rin naman sa pagiyak nito.

            “Je..Jerry.. Si Daddy.. bakit.. ok pa sya e.. bat ang bilis..”, nagmamaktol at nagiiyak nitong sinabi sakin. Wala naman akong magawa upang tumahimik sya. Ang tanging nagawa ko na lamang ay yakapin din sya ng mahigpit at haplusin ang kanyang buhok. Ayaw ko rin ipakita na umiiyak ako dahil gusto ko maging matapang para sakanya. Pero ang totoo, sobrang lungkot na din ako. Mismong ako ay parang namatayan din.

            Maya maya pa ay dumating na ang iba naming kaskwela at mga kaibigan, lahat sila ay nakiramay sa pagkawala ng tatay ni Art. Lahat kami ay tulong tulong sa pagsisilbi sa mga bisita. Maya maya ay dumating na rin si Philip. Agad naman itong pumasok at niyakap si Tita at si Art.

            “Condolence pre..”

            “Bawal daw mag thank you,pero masaya akong nandyan  ka.”

            “Kung may kailangan ka ay nandito kaming mga kaibigan mo para sayo.”

            Dito ay hiniling muna ni Art na mapag isa. Kaya’t nagpunta muna kami ni Philip sa labas. Bakas sa lahat ang pagkalungkot, maya maya pa ay nagsimulang dumating ang iba pang kamag anak upang makiramay.Noong gabing yun ay particular na mas malamig ang hangin, ramdam ng lahat ang lamig at kalungkutan ng pagkawala ni Tito Lance.

            Napakaraming bisita ang dumating at tumulong ako sa kusina sa pagluluto. Kahit ramdam ko na mejo ang pagod ay ininda ko na lamang at nagpatuloy pa rin. Maya maya pa ay lumabas muna ko ng kusina. Nadatnan ko si Tita at si Art na nasa harap ng kabaong ni Tito Lance. Agad naman akong lumapit at niyakap sila upang iparamdam na ako man ay nagluluksa sa pagkamatay ni Tito Lance.

            “Alam mo Jerry, napakabait ng Tito mo. Ramdam naming lahat ang importansya sakanya ng salitang pamilya. Uliran syang ama at asawa. Alam mo ba, hindi na iba ang turing namin sayo ng tito mo dahil simula naging kaibigan ka ni Art ay nakita namin ang pagbabago saknya. Mas naging masiyahin ito at mas nagsipag sa pagaaral.” Sabi ni tita habang umiiyak. Muli, ay nagsalita ito pero humarap sya sakin. “Jerry, ikaw na sana muna ang bahalang umalalay kay Art, alam kong di mo sya papabayaan dahil mabuti kang kaibigan at impluwensya sakanya. Sana pagbigyan mo ako at alam kong yun din ang gugustuhin ng tito Lance mo.”

            Hindi ko na naiwasan na magtuloy tuloy ang luha ko sa narinig kay tita. Hindi ko alam na ganun na pala ako kahalaga sakanila at ang taas pala ng tingin nila sakin. Umusbong naman ang emosyon ko na hindi ko dapat biguin si Tita Marissa at ang huling kahilingan sakin ni Tito Lance. Tumango ako at sinabing hindi ko papabayaan si Art. Bigla na rin yumakap sakin si Art at umiyak. Sobrang emosyonal ang tagpong yun.

Sa pagkakayap ko ay nakita ko si Philip na nakatingin sa amin. Nakangiti ito ngunit bakas din dito ang kalungkutan. Pero di ko na pinansin ito dahil masyado kong overwhelmed with the loss of of Tito Lance.

Nagpasya na rin akong dito na ko kaila Art matutulog at uuwi nalang sa umaga para maligo at maghanda para sa school. Total, isang tricycle lan nmn ang layo ng bahay ko kaila Art. Dalawang linggo lang naman ito kaya napagpasyahan ko ito para na rin sa pag ganti sa kabaitan ng pamilya ni Art sa akin.

Kinabukasan pagkatapos sa school ay agad akong umuwi para maligo at magbihis. Pagkatapos ay agad agad akong dumirecho na uli sa bahay nila Art. Agad akong nagmano kay Tita at niyakap si Art.  Magsisimula na sana akong magpunta sa kusina para magluto ng nagulat nalang ako ng may narinig akong boses mula sa aking likuran..

“So, you must be Mr. Jerry Cruz.. I’ve heard so much about you..”

(Itutuloy)

Minahal ni Bestfriend (part 4)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

             Malamig na ang hangin, presko at amoy na amoy na malapit na ang Pasko. Kahit sa school naming ay may mga christmas decorations na. Mas bumuti ang lagay ko sa school. Mas dumami ang tropa at kahit sa ibang year levels ay may kaibigan na ko. Mas lalo rin akong naging busy kasi sa mga projects, quizzes, exams na pinaghahandaan. Idagdag mo pa na inaayos ko ang school journal para sa dadating na christhmas. At san ka pa, meron pang preparation para sa Glee Club kasi may special number daw. Pambihira naman, pero yun talaga ang gusto ko lalo na pag dadating ang pasko.

            “Merry Christmas!”, bati sakin ni Jenny. “Excited?! Tatlong linggo pa huy! Wag atat! Ligalig ha!”, casual ko naming sagot kay Jenny. “Ito ang aga aga, ang sungit! Are you the Grinch of xmas?! Ok lang yan noh, malapit na rin naman ang xmas party ee! Nako, masaya yun! Party-party!!”, masaya nya pa ring tugon sakin. Di ko na sya pinansin.

            At yun na nga, excited nanaman ang mga tao sa school, maging mga teachers, staff, coaches, pati syempre ang mga estyudyante. Kanya kanyang mga ideas kung ano ang gagawin para sa xmas party. Sino magdadala ng ganto, ganyan, anong motif, anong isusuot, at kung ano ano pa. Maging ako man ay abala dahil ang dami ko pang gagawin, mga project na hahabulin, mga extra curricular, at iba pang activities. Di ko na masyado inintindi ang pagprepare sa xmas party. Twing pinaguusapan ito sa room ay oo lang ako ng oo.

            Nagkasundo ang tropa na pagkatapos ng xmas party naming ay sabay sila tutuloy, wala naman problema sakin dahil mag isa lang ako sa bahay at may mga kwartong available sa mga gustong matulog. Um-oo naman ako agad. Sa isip isip naming ay pangalawang xmas party un at gaganapin naman sa bahay.

            Dumating na nga ang xmas party. Pagkagising ko ay 9 na, at alas dyes naman ang nasabing xmas party. Kumain muna ko sa bahay at hinanda na yung cake na dadalhin ko para sa event. Di naman kailangan magmadali dahil wala naman late ngayon. Maya maya pa’y dumating na ko sa school at umakyat sa room.

            “Jerry! Merry Christmas!!”, masayang bati ng mga kaklase ko at mga nakakasalubong ko. Pero sa lahat ay tugon ko lagi ay ang casual na, “Uy, salamat. Sayo din bro.”

            Nung tuluyan naman akong nakapasok na sa room at nilatag na yung dinala kong cake ay unti unti akong natuwa. Ang dami daming pagkain! May menudo, lechon manok, adobo, maja blanca, puto, kare kare, at mga putaheng akala mo’y wala nang bukas. At syempre, ang natatanging pinagaagawan ng lahat- sandamakmak na KANIN!!!

            Napakasaya ko nung araw na yun! Ramdam na ramdam ko dahil pati ang mga tao sa paligid ko ay nagsasaya. Bago kumain ang lahat ay meron muna kaming mass n gaganapin sa chapel sa likod ng school. Lahat kami ay naupo at nakinig sa service. Ipinaliwanag samin ang meaning nga ng pasko. Alam nyo na siguro sinasabi ko. Pero ang di ko makakalimutang paksa ay ang sinabi ng tagapagsalita na, “Ang pasko ay araw para alalahanin ang kapanganakan ni Hesus, Ito rin ay araw ng pamilya.”

            Nang natapos ang xmas party ay dali dali kaming pumunta ng tropa sa bahay at inumpishan na ang pangalawang party! At mas masaya to dahil inuman na! Kahit sa bahay man ay naghanda ako ng konting pagkain dahil alam kong patay-gutom kami lahat. Siguradong gugutumin mamaya.

            “Masarap magluto yan si Jerry”, agad na pambibida ni Art sa mga kaibigan namin. “Weh, masarap tlga? Patikim nga!”, sarkastikong sagot naman ng mga kaibigan ko. “Taena, oo nga pre! Ano hinalo mo dito? Masarap nga!”, tugon nmn ng mga kaibigan ko. Napangiti naman ako talaga! Syempre noh! Pinaghirapan ko rin yun! At ayan, na appreciate nila! “Pawis at laway”, pabiro ko namang sinabi at nagtawanan ang lahat.

            Nagiinom na ang lahat, mejo lasing na rin ang iba. At ito naming si Art, napakakulit nanaman. Pero napansin ko rin na siksik ng siksik sakin. Kung san man ako pumunta ay susunod. “Ba yan! Parang buntot!”, sabi ko sa sarili. Di ko alam kung napansin ito ng iba, pero ang alam kong nakapansin nito ay si Philip. Dahil isa pa tong akala mo tuko kung makadikit. Totekk naman oh! Di lang kayo bisita ko! Hmp!

            Lumalim na ang gabi at ang iba’y nagpasya ng magsiuwian, ang iba nama’y lasing na at di na nakuha pang lumipat pa sa kwarto, dun na sa sofa natulog. Lahat ng naiwan ay puro lalake. Di ako gaanong lasing dahil alam kong ako nnmn ang taga ligpit. At tulad ng sinabi ko, pag may bisita ako, todo asikaso ako. Maswerte naman ako dahil apat sa mga kaibigan ko ay di pa lubusang lasing kaya tinulangan ako nila Roger, Marvin, Philip at Art na mag ayos. Pagkatapos ay pumunta na kami sa kwarto.

            Ito na, tulugan na. Ang sakit na ng likod ko sa pagod. Katabi kong natulog sila Philip at Art. Sa kanan ko si Philip, at sa kaliwa si Art. Nang patulog na ko ay napatingin ako kay Art. Biglang nag flashback sakin ung eksenang hinalikan nya ko. Di ko alam, pero di ko maiwasang hindi mapangiti. Nakita ko syang tulog na. Kaya napagdesisyunan ko ng matulog na rin.

            Halos ilang segunda nlng tulog na ko ng maramdaman kong kinalabit ako ni Philip. “Jerry, tulog ka na?”, tanong nya. “Mejo, bakit?”, tugon ko saknya. “Merry xmas sayo bes.” Sabay halik sakin sa cheeks at pinisil ang kamay ko.  Syempre shock boogie ako noh! Pero sabagay, sweet naman tlga si Philip lalo sa close nya. Pero di ko maiwasan na di mapangiti.

            Halos buong magdamag akong di makatulog.. Hindi ko alam kung bakit nga ba ganun ang aking nararamdaman. Paulit ulit na bumabalik sa utak ko ang mga nangyari. Alam ko sa sarili ko na may kakaiba akong nararamdaman at alam kong di normal yun. Kahit pa di pa ko sure sa nararamdaman ko, alam ko iba na to..

Kinaumagahan, nagluto na ko ng almusal para sa mga naiwan kong bisita. Pagktapos kumain ay isa isa na silang umuwi. Ngunit bago umuwi sila ay sinabihan ako ni Philip na next week ay bday daw nya at punta daw ako. Isang linggo bago magpasko. Um-oo ako ng walang alinlangan.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

            Sa araw ng kanyang kaarawan ay nagpunta na nga ako kaila Philip, nagmano ako sa parents nya. Di naman ako kasi bago na dun saknila, madalas kasi pag napagabi kami sa paggawa ng project sa school o kaya malakas ang ulan ay dun ako tumutloy kaila Philip kaya kilala na ko ng magulang nya.

            “Pre, happy bday sayo”, sabay abot ng regalo ko sknya.

            “Ui, nagabala ka pa. Sabi ko naman sayo bsta pumunta ka lang, ok nay un.”

            “Ocge, akin na. Ayaw pa eh!”

            “Ay hindi noh! Akin na to! Ito hindi na mabiro”

            “Hehehe, sana magustuhan mo.”

            “Uu naman, kahit ano pa to! Galing kaya sayo toh!”

            “Ewan ko sayo.”, sabay ngiti.

            Nang makita nya ang laman ng regalo ko, animoy parang batang binigyan ng laruan ang ichura nya. Yung tipong ipagmamayabang niya ito agad sa kanyang mga kalaro. Kung tutuusin ay simpleng bracelet lan nmn ang binigay ko sakanya. Pero sa kanyang reaction ay di ko naman maiwasan na hindi mapangiti. Masayang masaya ako dahil masaya sya. Hindi ko alam pero alam kong special sakin si Philip. Alam kong may mga emosyon akong di ko maintindihan para saknya.

            Pagtapos nya buksan ang regalo ay sinuot ko naman sakanya yung bracelet. Nakangiti sya ng isuot ko ito sakanya. Kitang kita sa mukha nya ang saya habang nakatitig sakin. Hindi ko tuloy maiwasan mamula.. :)

            Patayo na ko at maglalakad sana papasok ng bahay nila upang kumuha ng pagkain ng marinig ko ng mahinang mahina sa likod ko na sabi, “Iba naman talaga ang gusto ko ee..”, di ko sure, pero alam ko narinig ko un.

            Andun din sa bday party ni Philip ang iba pa naming kaibigan. Nagkakasarapan ng inuman ng lapitan ako ni Jenny.

            “Ehem, mukhang ang saya ni Philip ah. I mean, ang saya ng party ni Philip ah”, sabay bigay sakin ng isang sarkastikong ngiti.

            “Malamang bday nya at andito tayo lahat”

            “Nako, ewan ko sayo. Iba ang navivibes ko.”

            “Ano naman yang na vivibes mo?”

            “Hmm.. basta..”, sabay ngiti ulit.

            Pagpasok ko naman ng bahay ay nakita ko si Tita Tess, ang mommy nila Philip at James.

            “Hijo, glad you came. Kanina ka pa nga hinihintay nyan ni Philip. By the way, where are you spending your  xmas?”, tanong sakin ni tita Tess, mom ni Philip. “Most probably at home tita”, sagot ko naman. “Ganun ba, daan ka dito samin kung may time ka before xmas ha.” At ang tanging sagot ko lamang ay tango.

            After ng party, nagpaalam na ko kay Philip ngunit pinigilan niya ako. Nakiusap sya kung pwede ba dun na ko matulog sakanila since gusto nya pa daw ako makasama. Syempre, um oo agad ako.

            Halos lasing ko na rin syang inakyat sa kwarto nya. Naprami talga ang inom nya dahil pinagtripan sya ng mga katropa namin at mga kapatid nya. Bertday boii ba naman kaya pinagkatuwaan naming lahat. Pasuray suray kami umakyat ng hagdan dahil ang bigat nya. Ramdam na ramdam ko ang bigat at tigas ng mga muscle nya dahil sa pagiging athlete nya. Ang init init din ng kaniyang katawan dahil sa pagkakainom. Pero pinagtyagaan ko hanggang sa makarating na kami sa kaniyang kwarto. Pagdating dun ay pinalitan ko na muna sya ng damit at bumaba ako upang kumuha ng pampunas para sakanya.

            Habang pinupunasan ko naman sya ay napatitig ako sa buong katawan nya. Ang ganda talaga ng katawan nya, gawang gawa na ang mga muscles, at napaka kinis ng balat. Halatang alaga ito. Pagkatingin ko naman sakniyang mukha ay ang amo amo nitong natutulog, pansin na pansin ang kanyang makakapal na kilay, matangos na ilong, maninipis at mapulang labi. Nakaka akit talaga kung iyong pagmamasdan. 

            Natapos na akong punasan siya at akmang bibihisan na ng biglang naramdam ko ang pagkabagsak. Bigla kasing may mga kamay na humila galing sa likod ko kaya natumba ako paharap sakanya. Narealize ko nlng na nakapatong ako saknya. At ang mga kamay nya ay nsa likod ko na. Pinilit kong gumalaw pero nung tatayo na ako ay bigla akong nakaramdam ng init sa aking labi. Bigla akong hinalikan ni Philip. Sa gulat ko ay nanlaban ako at nilayo ko ang sarili sakanya. Ngunit di sya nagpatalo. Hinigpitan niya ang pagkakayakap sakin at hinalikan pa ko ng mas mapusok, may pwersa, at akala mo'y uhaw na uhaw sya sa pagkakahalik. Shit! Ang sarap nya humalik! Kahit pa may pwersa yun  ay ramdam na ramdam ko ang sarap. Unti unti akong hindi nanlaban hanggang naramdaman ko rin ang pagbanayad ng halik niya sakin. Sa di malamang dahilan ay gumanti na rin ako ng halik. Sa pag ganti ko ng halik ay mas pinag husayan niya ang paghalik sakin. Gumapang ang mga kamay niya sa aking likuran hanggang ang isang kamay nya ay nasa batok ko. Naging mabilis ang halikan na yun. Maya maya pa'y tumiwalag na rin sya. Nagulat ako ng bigla itong nagsalita, though halatang medyo pagod na ito talaga at lasing pa.

            "Ito naman talaga yung gusto ko ee", sa gulat ko sa sinabi nya ay di ako nakapagsalita. Natameme ako sa aking kinauupuan. Tama pala ang narinig ko na sinabi nya kanina. Though narinig ko na ang karugtong, hindi pa rin nagsisink in sa akin ang lahat. Ilang saglit pa ay binasag ko na rin ang katahimikan.

            "Lintik ka, gising ka pala?! Pinahirapan mo pa ko sa pag akyat sayo!", galit galitan kong sinabi.

            "Sorry na.. Birthday ko naman.. Tabihan mo na ko. Inaantok na ko. Gusto ko talaga tabi tayo para masulit ko ang birthday ko..", 

             Wala na rin akong nagawa. Medyo pagod na rin ako, at pabor din sa akin ang ganoon. Dahil sa loob loob ko, alam ko na tlga, may iba na kong pagtingin para sa bestfriend ko.. Higit pa sa special ang tingin ko sakanya. Kahit di pa man din ako sigurado sa aking nararamdaman, ay minabuti ko nlng na ienjoy ang mga pangyayari. Tumabi na nga ko sakanya at kami ay natulog ng magkayakap at magkasamang nilasap ang sarap ng gabi..

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

           

            Simula palang ng pasukan ay maganda na.  Madami kaming pinaghahandaan dahil kailangan magseryoso dahil next year ay graduating na kami. Mas lalo nmn tumindi ang samahan naming magkakatropa, at syempre sa bestfriends ko. Mas nagkakilanlan kami lahat. Animo’y tanchado na naming ang ugali ng isa’t isa. Mas close na nga, ika ng iba.

            Hindi pa rin nagbago ang routine namin ni Philip, sa umaga’y hinihintay nya ko sa babaan ng jeep at pag uwian nama’y sabay pa rin kami. Minsan pa’y kasama din naming ang kanyang kakambal na si James. Medyo ok na naman sila ni Art, pero tila meron tlgang gap saknilang dalawa na di ko malaman kung ano. Ngunit isang araw ay medyo nagkatampuhan kami ni Philip..

            Beep. Beep.

            “Bes, hntayin m q. mejo malalate kmi ngaun. Libre ko dinner. Mcdo” –Philip

            Beep. Beep.

            “Mcdo nnmn?! Pupurghin mo b ko sa mcdo?! Hahaha!”

            Beep. Beep.

            “Wg n nga. Geh, una k n umwi.”

            Beep. Beep.

            “Toh nmn, biro lng. Geh, w8 kta. Blsn m ha. Pgtpos txt m q agd”

            Beep. Beep.

            “Di na. napahya n q e. Una ka na.”

            Beep. Beep.

            “Joke lng nga po. Sorry na”

            Beep. Beep.

            “Ok lng aq. Wg m n intndhn cnbi q. Una k n”

            Beep. Beep.

            “kk. Sbi m ee..”

            Beep. Beep.

            “:( hintyn m n q pls. kwawa nmn aq wlng ksby”

            -no reply-

            “bat di k reply”

            -no reply-

            “Bwisit na to! Arte arte tlga! Ano ka Jowa?! Di na mbiro! Sinusuyo n nga, ayaw pa din! Iwanan n nga kita!”, inis kong sinabi sa sarili at dali dali ako sumakay ng jeep pauwi samin. Pagkauwi ay nagbihis ako at gumawa ng assignments. Pagkatapos ay bumaba ako para manood ng tv.

            Habang nanonood ako ng tv ay biglang tumunog ang cellphone ko. Agad ko tong kinuha at binasa agad ung txt sakin.

            “Psssst. Bc ka boy? Gwa mo?”

            “Hindi. Nood lan tv. Maya gawa project sa Chem.”

            “Aah.. Hmmmm.. Maen ka na?”

            “Di pa.”

            “ket naman?”

            “La q gana. Tntmad din ako magluto.”

            “Ako maglu2to”

            “Lol. Wag na. Kumain din nmn ako bgo uwi nina.”

            “Aah, geh, bsta if need mo q, txt ka lan ha. c”,) ”

            “Abay ka sweet. Tnx”

            “^_^”

            Mula sa pagkainis ay unti unti akong napangiti. Talaga tong si Art, di sumasablay sa pagpapangiti sakin. Naaalala ko tuloy ang mga kakulitan nya kahit pa man din sa school. Halos walang joke na di tumatawa ang lahat lalo na pag galling saknya. Kaya naman maraming nahuhumaling saknya. Nasa gitna ako ng pagmumuni muni ng biglang may kumatok sa pinto. Pagbukas ay nagulat ako sa nakita. Si Philip at galit ang mukha.

            “Ba’t mo ba ko hindi hinintay?! Sabi ko naman hintayin mo na ko diba?!”, galit na sinabi nya sakin. Sa narinig ko ay umakyat lahat ng dugo sa utak at nagpintig tlga ang tenga ko! Hyblad!

            “Aba, ang arte mo kasi! Di ka na mabiro! Ikaw ha! Recently napapansin ko na masyado kang sensitive! Taena, ano bang problema mo?!”, galit ko ding tugon saknya. Nagulat sya ng nasigawan ko sya at dali dali naman napansin ko ang pagbago ng kanyang mukha at tuluyang pumasok sa bahay at umupo sa sofa. Hindi ko sya inimik at ako’y dumirecho sa kwarto para mahiga. Alam kong papasok sya kaya dumapa ako at nagtulog tulugan. Maya maya pa nga’y pumasok na sya.

            “Bes? Kain na tayo, dinalan kita mcdo oh. Peace offering.”, halos mag crack ang boses nya habang nagsasalita palapit sa kama ko. Di ko pa rin sya inimik dahil sa bwisit nga ako. Nagulat at napasigaw nalang ako sa sakit ng biglang may dumagan sa likod ko. “AARGGGGGH!! TAENA NAMAN!”, sabi ko nlng. Pero parang di sya natinag, at aba, tlgang kiniliti pa ko at pinaharap sakanya. Halos mamatay ako sa kakatawa dahil sa magkahalong sakit at kiliti na ginawa nya. Maya maya ay tumigil din sya ngunit ang posisyon naming ngayon ay nakapatong sya sakin habang nakahiga ako.

            “Sorry na..”, sabi nya habang nakanguso pa ng lungkot lungkutan. Di ko naman naiwasang di matawa dahil ang cute ng ichura nya. Ngiti lang naman ang ginanti ko sabay kunot ng mukha.

            “Wag mo na kong iiwan ulit ha….”, kitang kita ng dalawang mata ko ng sambitin nya to sakin na halos maluha luha sya. At akala mo’y napakalaking kasalanan ang ginawa nya at ang tagal namin di nagka ayos. Kita at ramdam sa mga mata nya ang lungkot na sya namang nagkaron ng kurot sa puso ko. Oo, syempre, shock din ako sa mga nangyayari. Pero mas nashock boogie ako ng bigla nya kong niyakap sabay sabi.. “Sorry ha.. Wag mo na ko iiwan ha.. Please”.

            Sa di ko malamang dahilan ay bigla rin akong yumakap saknya. Ramdam na ramdam ko ang buong init ng katawan nya sa pagkakapatong sakin. Ramdam ko din ang hikbi nya sa pag iyak. May kung anong kumurot sa puso ko. Hindi ko alam kung ano, pero alam ko di normal ito. Sa pagyakap ko sa kanya, binitawan ko ang mga katagang..

            “Oo, di kita iiwan..”

            (Itutuloy..)

Minahal ni Bestfriend (part 3)

Dumaan ang ilang bwan pa at naging maayos naman ang lahat sa school. Maganda ang grades ko at masaya ako sa mga kaibigan. Magkakatabi na kaming magbebestfriend sa classroom, Si Art, ako, si Leah, si Ben, at si Jenny. Yan ang palaging seating arrangement namin. Kahit sa maikling pagsasama naming ay tila inseperable kami at di kami mabubuwag dahil sa pangakong walang bibitaw samin. Ito ang kakornihan ng high school na “Friends Forever” Hahahaha! Oo, nakakatawa pero aminin, dumaan din kayo sa ganyan. Ewan ko ba! Ang drama! Hahahahaha! Ang buong akala ko ay ganto nga ang eksena. Ngunit mali pla ako..

            Sa pagdaan ng mga araw, linggo, napapansin ko na habang nagiging close kami ni Philip na taga varsity section na ngayon ay tinuturing ko na ring bestfriend. Ay tila lumalayo naman sakin si Art. At sadyang nagiba ang aura nito. Dati rati kasi lagi itong masayahin at maligalig. Di ko alam kung bakit ngunit tlgang di ako mapakali. Though alam kong ayaw nya kay Philip, pero bat kailangan maramdaman ko na unti unti nya ko iniiwasan. Di naman ako mapakali kaya kinausap ko sya one time nung weekend.

            Beep. Beep.

            “Art! Pare! San ka?”

            Beep. Beep.

            “Bahay pre”

            Beep. Beep.

            “Ah, bc ka?”

            Beep. Beep.

            “Ndi nmn tol, bkt”

            Beep. Beep.

            “Punta ka haus mya”

            Beep. Beep.

            “Cge, pnta q mya! C u! c”,) “

            Beep. Beep.

            “May smiley pa tlga ha. Hahaha. geh, mga 3 ha”

            Beep. Beep.

            “Yes boss”

            Mga bandang alas dos plang e dumating na sa bahay si Art. Nung narinig ko ang pagkatok nya ay agad naman akong bumaba ng bahay at pinagbuksan sya. Pagpasok nya ay agad kaming pumasok sa kwarto at nadatnan nyang nanonood ako ng dvd, Saw II. Tinanong naman nya ko agad bat ko sya pinapunta. Pero sabi ko, “Bored ako dito pre eh. Lam mo naman magisa lan ako dito sa bahay.”,sambit ko. Pero syempre ang balak ko ay talagang kausapin sya at tanungin sa mga strange na kinikilos nya.

            Nakaupo kami parehas sa kama ko habang nakasandal sa pader at nakaharap sa tv. After nung Saw II, ay White Chicks naman ang pinanood namin. Kahit na napanood ko nay un ay tawa pa rin ako ng tawa. Ngunit sa panonood namin, napansin kong tulala lan sya pero mukhang calm nmn ang ichura. Nacurious na tlga ako kaya tinanong ko sya, “Art, pansin ko lumalayo ka sa tropa ha. May problema ba?” Ngunit di nya ko pinansin. “Huy ART!! Pare! Tulala ka nanaman! Umiwas ka nga sa tambucho ng jeep!”, pagulat na sinbi ko sknya. Bigla naman syang parang natauhan at sinabi. “Huh?! Ah.. hm.. Inuman tayo tol!”

            Nagtataka ko, pero sabi ko, cge pero kmain muna kami ng dinner. Agad akong bumaba at nagluto habang nsa kwarto sya at nanood pa rin. Ayaw ko kasing pinapakialaman ako sa kusina pag ako nagluluto. Hehehe.

            Nung kumakain na kami, ay binati nya ang luto ko. “Taena mo tol! Multi-talented ka pala! Singer na, cook pa! Totekk, sarap ng luto mo ee!”, sinagot ko lan ng simpleng “Di naman, gutom ka lang”

            Nang makakain ay bumili kami ng matador. OO! Taena tong tropa ko ee. Para tipid daw, hard agad. Wag na daw pa beer beer pa. Pagkatapos ay bumili kami ng ihaw ihaw, candy at mani para pampulutan. Di kasi ako sanay uminom na walang candy. Pagkauwi ay sinimulan naming agad ang pagiinom habang nanonood pa rin ng dvd.

            Nakaka dalawang long neck na kami at humihirit na ang pangatlo. Ramdam ko na ang tama ng alak at ganun din sya. Napansin ko rin na parang malungkot ang mukha ni Art. Di pa naman ako sanay kasi sya ang pinakamasayahin saming tropa. Inulit ko na tuloy ang tinanong ko kanina. “Pre, bakit ka nga ba lumalayo? Namimis ka na namin ee.”, tanong ko.

            “Ako? Mamimis nyo? Ikaw mamimis mo ko?”, tugon nya sakin. “Oo naman syempre. Bestfriend ka namin diba? Bestfriend kita diba?” Subalit nung sinabi ko ung bestfriend ko sya, dun na nagiba ang reaction nya at nagulat ako sa kinikilos nya. At bigla nyang sinabi.

            “Wag mo nga ko pinagloloko! Eh ang bespren mo is yung Philip na yun! E lintik nga kung magsama kayo, e mas nauna mo ko naging kaibigan kesa sakanya! Pero kung umasta sya sayo!” Pagtatampo naman nyan sinabi. “Ayuuuuuun! Kaya pala! Di nga pla nya gustong lumalapit ako kay Philip dahil mainit ang dugo nya dito”, agad agad na sinabi ng utak ko.

            “Ikaw talaga. Kung ano-ano iniisip mo dyan! Alam mo naman kaibigan tayo diba? Pagbigyan mo naman kasi yung taong maging kaibigan mo. Mabait naman yun. Tsaka alam mo naman di kita kayang tiisin tol na ganyan ka. Bestfriend nga diba? Sa dami ba naman ng naitulong mo sakin simula nung una ko palang sa school, hanggang sa nangyari samin ni Grace. Pero pre, pakiusap, balato mo na to oh.”, sabi ko sakanya.

            Nanahimik sya at nagisip. Maya maya pa’y tumingin sya sakin.

            “Ocge, pero sa isang kundisyon” taimtim na tingin nya sa akin. Takte, oo lasing ako nun at may tama pero naaalala ko ung tingin nyang yun. Di ko malaman kung anong tawag dun pero talagang kakaiba at para bang nabighani at na hypnotize ako sa mga mata nya na light brown dahil sa lahing kano nya. Para akong na hypnotize sa tingin na yun. Dun ko mas napagmasdan ang mukha ni Art. Ang gwapo nga talaga nya. Pero sa loob ko din, “teka, ano ba tong pinagsasabi ko, bat iba ang nararamdan ko sa pagtitig nyang un.” Tatanungin ko na sana sya sa kung anong kundisyon ng biglang……….

            “Taena.” Napako ako sa kinauupuan at hindi makagalaw. Ramdam na ramdam ko ang pagkakabagsak ko sa kama. Mejo nagulat ako sa pagkakatulak sakin ni Art na nakapagpahiga sakin. Pero ang mas kinagulat ko ay ang naramdamn kong nakahawak sya sa kamay ko at ramdam na ramdam ng mga labi ko ang paglapat ng mga labi nya sakin. Sa totoo lang di ko mapaliwanag yung nararamdaman ko nung panahon na un. May tila kung anong init at kuryente na parang gumagapang sa buong katawan ko at nagsisiksikan sila sa dibdib ko at gustong kumawala sa lakas ng kalabog nito. Bawat hininga nya ay ramdam na ramdam ko. Pati na rin ang init ng katawan nya dahil sa pagkakainom. Ang higpit ngunit banayad na paghawak nya sa kamay ko. Shit, bat ganun. Ano ba to?

Nang naalimpungatan ako ay nakita kong sobra tlgang lapit ng mukha ni Art sakin at dahan dahan nya nilayo ang mukha nya at humiga sa tabi ko. Nung mejo nahimasmasan at parang nag warp in na ko uli pabalik sa relaidad, napatingin ako kay Art. Ayun, tulog. Badtrip! Taena naman neto! Ang daming galaw! Bat ba ko hinalikan nito? Ngunit pinabayaan ko na sya. Sabay biglang nainis!!!! Ako nalang pala magliligpit ng pinag kainan at inuman namin. Pambihirang buhay toh oo! May araw ka din Art!!! Pagtapos mag ayos ay natulog n rin ako katabi si Art.

            Kinabukasan, tanghali na kami nagising at nakita kong tulog pa rin si Art. Napatingin ako sa mukha nya at nawari na para syang inosenteng bata sa pagkakatulog. Nang bigla kong maalala ung ngyri kagabi. “Ano nga ba nangyari kagabi?”, isang malaking tanong na sinigaw ng utak ko.” Ano ibig sabihin nun? Di kaya….. “ Pero sa isip ko ay lumalaban pa rin ang paksang, “lasing lang sya..”

            Agad akong bumaba upang mag toothbrush, hilamos, sabay luto ng tanghalian. Ganyan kasi ako pag may bisita. Todo asikaso ako. Nang malapit na ko matapos ay narinig kong bumaba na sa kwarto si Art at dumirecho sa kusina sabay sabing, “Taena, sakit ng ulo ko, naparami ata tau. Ang bilis kasi ng inuman natin. Hmmmmm, bango nyan ah, ano yang niluluto mo”, agad nyang bati sakin. Ang masayahin at isip batang ugaling pagbati nya.

Hala, ano to, bat parang walang nangyari kagabi at casual lan sya nakikipagusap sakin na para bang walang nangyari! Gusto ko sana sya tanungin pero naisip ko nalang tlga, lasing lang sya, yun lan yun, pilit na sinisiksik ko sa utak ko..

            Lunes, balik skwela nanaman. Pagpasok ko palang ng room ay napansin ko agad na muling pagbalik ng sigla ni Art, ang maharot at maligalig na isip batang si Art. Ang walang humpay sa kakulitan at pangaasar sa mga kaibigan nmin, na sya namang ikinatuwa ko. Pagka kitang pagkakita nya sakin, agad syang lumapit sakin at bumati ng isang maligaya at maliksing, “Good Morning Pre!”

            “Taena, ligalig mo ha! Adik sa umaga ang mokong ha!”, pambati ko naman. Agad syang umupo sa tabi ko nung binaba ko na ang bag ko. Sabay sabi, “Pre, pasensya na di kita natulungan magligpit nung naginom tayo nung sabado. Oo nga pala, pinagisipan ko na yung kondisyon ko, at payag na ko kaibiganin si Philip para sayo.” Taena, ano to?! Adik ba to?! Akala ko yung halik na yun ang kondisyon ha. Taena, tama ako, lasing lang sya. Iba pala malasing to! Nanghahalik! Nampucha!

            “Tol, kala mo nakalimutan ko ha, lasing ako pero natatandaan ko lahat. Sasabihin ko na sana ang kundisyon ko ngunit nakatulog ako bigla. Lasing na kasi ako. Ang kundisyon ko lang naman ay dapat mas close ka sakin ah, at wag kang maglilihim sakin.”, pangungulit nyang sinabi na parang bata. Natawa naman ako at naisip na mukha ngang lasing lang sya nun, dala lang ng alak ang pagkakahalik nya sakin dahil sabi nya natatandaan daw nya ee.

            “Taena, ang dami mong drama! Yun lang pala gusto mo! Di mo agad sinabi! OO na! Basta wag na magiinarte ha! Bwoyset!”, mabilis ko namang tugon. Isang malaking ngiti lang ang sinagot nya sakin, na sya namang ginantihan ko ng isang ngiti din. Sa wakas, ok na ang lahat!!

            Pero ang tanong.. magiging ok nga ba?

            (Itutuloy)

Minahal ni Bestfriend (part 2)

            Minahal ni Bestfriend (part 2)

by: dark_ken

            Normal nanaman ang buhay para sakin sa buhay high school ko.. Mas dumami na rin ang kaibigan ko at naging napakalaki ng aming samahan. Mahigit kami sa kinse na naging magkakatropa. Isa na dun sila Art at Ben. Kasalukuyan n rin may girlfriend si Ben, si Leah Santillan. Maganda rin sya at simpleng babae. Naka brace ito at talagang magaling makisama kahit pa karamihan samin ay mga lalake.  Higit sa 10 ang  lalake at 5 naman ang babae, kabilang na sila Emily, at Leah. Dahil dito ay nakalimutan ko na ng tuluyan si Grace at ika nga, naka move on na. Halos magkakalahating taon na pala akong nasa highschool. At naging Masaya tlga ako. Di ko alam na totoo palang masaya dito.

            Uwian na ng isang hapon habang naglalakad ako palabas ng school ay nakita ko nanaman ang lalaking dungaw ng dungaw sa classroom namin. Napansin ko na parang iba ata ang ichura nya ngaun. Di ko alam kung humaba ba buhok nya, o bat parang iba. Basta iba. “Wirdo nmn nito”, nsabi ko nlng.

Nang malapit na ko sa sakayan ng jeep pauwi samin ay nakita ko nanaman ang lalakeng pamilyar sa aking mukha at talagang nagtaka dahil nakita ko pa sya sa loob ng school. At hala, yun nanaman ung ichura nya uli! Sobrang laki talaga ng aking pagtataka. “Totekk, ano to! Wirdong tao tlga!” Nang mapansin nya ako ay lumapit sya sakin.

            “Pre, ako nga pala si Philip Sanchez. Pwede ka ba makausap sandali?”, sinabi nya ng may halong pagmamakaawa. Bigla ko naalala yung natext sakin na number lang at naalala kong Philip din pala ung nagtxt sakin. Sya na nga kaya yun? Total, wala nmn akong gagawin at hindi rin naman ako nagmamadali ay pumayag ako. Pumunta kami sa may Mcdo na malapit sa school at bumili ng pagkain. At dun narin kami nagusap.

            “Tol, ako nga pla si Jerry. Kumakain na tayo, ni di pa nga ko nagpapakilala sayo.”, natatawa kong sinabi habang inabot ko ang aking kamay. Agad nyang inabot at kinamayan ako sabay sabing, “Oo, kilala kita pre. Kaibigan mo si Emily diba?” Bigla kong naalala na nakita ko sya sa loob ng school tapos ay nakita ko sya sa malapit sa sakayan ng jeep. Di na talaga ako makapagpigil at atat kong tinanong at sinabi sakanya ang nakita ko.”Pre, nagtataka lan ako kasi kanina nakita kita sa loob ng school tapos nung naglakad na ko sa sakyan ng jeep, nakita nanaman kita. Stalker ka ba? Ahahahahaha!!” , atat na pagtatanong ko.

Nagulat ako ng bigla syang halos mabilaukan at tumatawa ng sinabi nya saking, “Hahahahahaha, patawa ka tol. Hindi ako yun. Kambal ko yun. Si James. Identical twins kami at ang pagkakaiba lang naming halos ay sa mata.” Bigla akong natawa at sinabing, “Ayun!! Kaya pala! Laki tlga ng pagtataka ko kanina ee! Kaya pala napansin kong may iba sa ichura! Kambal naman pala! Hahahahahaha!” Sabay kaming natawa ng bigla syang magiing seryoso.

“Jerry, may papakiusapan kasi sana ako sayo. Ako ung ex bf ni Emily. Nagkahiwalay na kasi kami. Tulungan mo naman akong magka ayos kami ulit. Alam kong close kayo kaya sayo ako humingi ng tulong. Tinext kita noon dahil hiningi ko ang number mo sa mga kaklase mo.” Habang nagsasalita sya ay doon ko lang talaga napagmasdan ang kabuuan ng mukha nya. Ang gwapo pala nya! Deep set ang mga mata at sobrang nakakabighani, napakatangos ng ilong, makinis ang mukha, ang ganda pa ng labi!! At! Ang ganda ng ipin nya! Ang puti! Nawala nlng ang pagtitig ko sakanya ng sinabi nyang, “Huy, pre. Matutulungan mo ba ko?” para akong bglang natauhan. “Hah? Ah, oo.. cge”, tanging tugon ko na lamang.

            Simula ng nagkausap kami ni Phil ay unti unti kami naging close. Doon ko nalaman na varsity pala siya at ang dami dami dami plang nagkakagusto sakanyang mga babae. Nalaman ko ito dahil ang dami nagpapansin sakanya na mga babae at naririnig ko sa mga kaklase kong babae. Magaling din sya sa arts at sa pagdrawing. Agad naman kaming nagkapalagayan ng loob at tuluyang naging magkaibigan. Ngunit sa mga kaibigan ko ay isa lamang ang hindi nya gaano makasundo…. Si Art! Si art na varsity din ng aming skwelahan. Dahil sa pagiging half American nya ay maputi sya, matangkad at brown eyes. Napakatangos din ng ilong at masasabi mong marami ding nabibighaning mga babae. Ewan ko ba pero ang init ng dugo ni Art kay Philip. Pero di ko na gaano pinansin. Sadya talagang may mga taong di magkasundo. You cant please everybody nga naman! So, pinabayaan ko silang dalawa ngunit sinigurong di nagtatagpo ang landas nila.

            Agad-agad ko nmn sinakatuparan ang misyon ko kay Philip. Ang pag ayusin sila ni Emily. Nakita ko naman kasing maganda ang impluwensya ni Philip kay Emily dahil gumaganda at tumataas ang grades nito.Ngunit kay Emily ko mismo nalaman na ayaw niya na talaga. Dahil iba na ang gusto nya. Si Mark Lacsamana. Ang isa sa mga gwapong si mark. Isa siyang taekwondo player ng school at lageng gold medallist sa mga paligsahan na kanyang sinasalihan. Maganda ang postura at lalaking lalaki ang ichura. Kamukha nito si Gabby Concepcion na mejo Mark Herras.  Ito na daw ang lalaking nagugustuhan ni Emily. Maigi kong kinausap si Emily tungkol dito dahil napansin ko simula ng magkahiwalay sila ni Philip ay unti unti rin ang pagbaba ng grades nya. Hindi na rin sya nakakapag pasa ng projects on time. Sinabihan ko nalang sya na sana wag nya pabayaan ang kanyang pag-aaral kahit na may boyfriend sya. Sabi ko rin sakanya na pagkailangan naman nya ng tulong ko e itxt lang nya ko. Agad din syang nagpasalamat sa pag intindi saknya.

                        “Pre, salamat sa tulong mo ha. Alam ko naman sinubukan mo, kaso mukhang di na tlga ako mahal ni Emily.”, bigla nyang sinabi habang kasama ko sya naglalakad papuntang school.

“Sus! Ala yun tropa! Pasensya ka na rin, wala tlga magawa ee! Dibale, makakalimutan mo din yan, ganyan din ako kay Grace nun. At tska ikaw pa pare?! Tado ka ba, ang dami ngang chiks na may gusto sayo dito!”, agad ko namanag tugon sakanya. “Tado, sayo din naman ah!”, natatawa nyang sagot.

“Oh, pano ba yan pre, hanggang dito nalang?”, sabi ko sakanya. “Anong ibig mo sabihin?”, na tila sinabi nya ng may pagtataka. “Eh wala e, di kita natulungan wala na rin ako natulong sayo.” Sabi ko. “Tadew! Kaibigan pa rin tayo! Pasalamat nga ko sayo. Mabilis akong nakalimot at mas madali kong nakalimutan ang nangyari.” Nakangiti nyang tugon.

At iyon na nga, hindi ko sila napagayos na dalawa. Sa una, akala ko ay di na kami magiging magkaibigan ni Philip dahil na rin sa wala na rin nmn saysay dahil tapos na ang misyon ko sakanya. Hindi rin naman ako ganun ka affected kung nagkataon dahil pag nagkakasama kami ay puro nalang ang ex nya ang topic. Pero hindi yun ang nangyari, nagpasalamat pa rin sya sakin sa ginawa kong pagtulong. At nanatili kaming magkaibigan. Mas naging close pa! San ka pa!

Papasok na kami ng nakita ko si Art sa gate ng school. Nang makita ko sya ay tila parang may hinihintay sya, nung nagkita naman kami, magbabatian na sana kami ng makita nyang nakasunod pala sakin si Philip. Kapansin-pansin naman ang biglang pagbago ng mukha nya. Para bang biglang nairita. Ewan ko dun! Wirdo!

“Hoy! Umagang-umaga nakasambakol yang mukha mo! Malas yan boy!”, pangaasar na sinabi ko sakanya. Bigla naman nya binawi ang mukha sabay ngiti. “Tagal mo tol! Tara na akyat na tayo!”, tugon naman nya. At binilisan na naming ang pag-akyat.

Pag pasok ng room, agad naman sya nagsalita. “Pre, bat ba dikit ng dikit sayo yung  Philip na yun!”, halatang may inis ang pagtatanong nya. “Sus! Alam mo namang patay na patay yun kay Emily! Hahahaha! Nagpatulong lan sakin na magkbalikan sila, kaso wala, may iba ng gusto si Emily. May problema ba?”, sya namang naging tugon ko. Ngunit di na sya sumagot.

Lalo kong pinagigihan ang pagaaral ko. Masaya ko sa setup ko sa school dahil ang dami kong kaibigan, at paborito ko naman tlga ang mag-aral. Mas lalo naman akong naging close sa mga kaibigan ko at tinuring bestfriend na sila Art, Ben, kasintahan ni Ben na si Leah, si Jenny, at syempre ang nagiging close friend ko na si Philip.

            “Foundation week na! Yahoooo! Wala nanaman tayong lessons! Pahinga muna at katuwaan muna sa school!”, agad kong bati sa mga kaibigan ko pagkatapos bumili at naupo Excited din ako dahil first time ko yun bilang isang hyskul. Sabay sabay naman kami nagtinginan at tila nangusap ang mga mata at sabay sabay sinabing. “Inuman na to mamaya! Nyahahahah!”

            Isang hapon nsa iskwela kami, sa kasadsadan ng pagprepare naming sa booth naming para sa okasyon ng biglang pumunta si Philip at tinawag ako sa aking classroom. Ipapakilala nya daw ako sa mga kaibigan nya sa first section. Kaya nilabas ko sya at pinuntahan namin ang mga kaibigan nya. Isa isa nya kong pinakilala sa mga kaibigan nya, sabay pakilala saking, “Si Jerry nga pala, bestfriend ko. Sobrang bait yan!” Nagulat tlga ako sa sinabi nya! “WOW! BESTFRIEND! Astig ka tol! Taena nakakagulat ah! Ano to!”, sigaw ko sa isip ko. Pero agad naman tumaba ang aking puso dahil yun ang tingin nya sa akin. Nakipag kamay naman ako at tila nagpa cute pa sa mga babae dun. (Pacute pacute pa, di ko alam, isa rin pala akong dalaga! HAHAHA! Oo nalang ha!)

            “Oo, kilala ko sya, sya yung member ng English Club, School Journal at Glee Club diba? Ang ganda ganda nga ng boses nya eh.”, Biglang sabi ni Eliza. Kilala ko sya dahil kasama ko din sya sa Glee Club. Hehehe, mejo may natatagong talent din kasi ako sa pagkanta kasi nga hilig ko to bata palang ako diba? lalo na sa love songs, malamig daw kasi ang boses ko.

            Nagulat naman si Philip at sinabi sakin kung pwede ba daw ako kumanta dahil di nya alam na marunong pala akong kumanta. “Taena mo! Andito tayo sa hallway! Ano to?! Concert! Wag ganon! Hahaha!”, bigla ko namang tugon. Pero tila ay narinig ng lahat at pinalibutan ako at nagrequest na sila na kumanta ako. “Totekk naming buhay to oh! Nanahimik ako sa classroom na gumagawa ng booth, ngaun pagcoconcertin nyo ko! Ganda naman ng timing talaga oo!”, sabi ko sa sarili ko. Pinabigyan ko na rin sila at kinanta ang awit nung panahon na iyon ay sikat na sikat pa.

“The Day You said Goodnight”

Halos biglang niligawan ko naman ang lahat dahil nagsilabasan ang mga kaklase ko at iba pang ka level ko upang makinig. Habang kumakanta pa ko ay kunwari e parang sumasali ako sa contest at may pakumpas kumpas pa ko ng kamay at tinititigan sila. Biglang napako ang mukha ko kay Philip at ngumiti sakanya sabay kindat. Tila nagpapahiwatig sakanya, “Matuwa ka na ngayon, patay kang bata ka sakin mamaya!” Isang maloko sabay seryosong ngiti naman ang ginanti nya sakin.

Idinaos nga naming ang Foundation week na yuon. At mas lalo pa ko naging close sa lahat dahil sa ipinamalas kong kanta. Maging kami ni Philip ay mas naging close sapagkat lage kaming sumabay umuwi. At dun naging magbestfriend na rin talaga kami. Nakakatuwa sya dahil hinihintay nya talaga akong matapos sa practice ko sa Glee Club at mga extra curricular activities na kasabay din naman natatapos ng kanyang training. Kung ako naman ang nauuna ay gusto nya tlagang hintayin ko sya at ililibre nya daw ko ng walang katapusang Mcdo kapalit ng paghihintay ko.

Naging ganun ang setup namin. Sa umaga ay hinihintay nya ko sa binababaan ko ng jeep at sa hapon ay sabay kami umuwi. Daig pa ang magsyota noh?! Hahahahahaha

Ngunit sa pagiging close namin ni Philip, unti unti namang umiiwas sakin si Art. Ewan ko ba, di nya tlga gusting kasama ko si Philip. Pambihira naman! E parehas nga sila ng sports sa pagiging varsity. Bat nga ba sila di magkasundo?! Parang mga bata! Totekk tlga oo.. Bwoyset!

Ngunit isang araw.. may isang kaganapan na di ko malilimutan..

(Itutuloy)