Strange Love 06

Author's Note:

Thank you po sa mga nagbasa at nag-iwan ng kwento!!

-Chris Li

Strange Love 06

---Jaime

            Kanina pa ako hindi mapakali at gustong-gusto ko na umuwi sa bahay nila Mikael. Baka nag-aalala na sila ni Tita Jean dahil wala pa rin ako at dis oras na ng gabi. But, I could not resist the person who called my name kanina sa school. When I saw him, all of my worries were all gone. Siya ang sagot sa lahat ng aking iniisip kanina at alam ko he will not let me down.

            I can't help myself but to continuosly fidget inside the car. Kung may feature lang sana ang mga kotse na tumatagos sa kahit anong bagay ay hindi ko na kailangan pang maghintay sa gitna ng kumpulan ng mga kotse. There has been a pile up dahil sa nagbanggaang truck at van at there's no other way para makaalis dahil wala nang ibang ruta. Naaawa man ako sa mga biktima ng aksidente ay hindi ko pa rin mapigilang mainis.

"Apo, I can't help but notice na hindi ka mapakali kanina pa. Ano bang problema?" It was my lolo who broke the silence.

            Lolo Anthony found me while he was about to leave the school pagkatapos ng meeting nila ng board. Malapit na kasi ang anniversary ng school kaya daw nagpunta siya rito para asikasuhin na ang mga activities. He is the reason kung bakit hindi ako napapahamak sa tuwing may ginagawa akong kalokohan. As the owner of the school hindi rin naman niya tino-tolerate ang maling behavior ko pero matigas talaga ang ulo ko. I am a dirt in his name but he never showed me that he detests me, instead hindi siya nagsasawa na payuhan ako.

"Nag-aalala kasi ako Lolo, doon sa pamilyang kumupkop sa akin. Malamang po hinahanap na ko ng kaibigan kong yun", malungkot kong tugon kay Lolo.

"Ah… Kaya ba ayaw mo rin sa akin muna tumuloy habang hindi pa naaayos ang tampuhan niyong mag-anak ay dahil dito sa pamilyang nagpatuloy sayo?"

"Lo, hindi lang naman tampuhan ang meron samin ng magulang ko eh. Tama po kayo na sila ang dahilan kung bakit hindi ko magawang pumayag na tumira sa inyo. Lalong-lalo na hindi nila alam kung nasaan ako ngayon. Malamang galit na yun si Mikael sa akin, Lolo. I should have left a note bago ako umalis pero hindi ko naman kasi inaasahan ito eh.", mahabang paliwanag ko at nagbuntong hininga.

"Mukhang mahalaga sa iyo itong kaibigan mong si Mikael ha. Napansin ko kasi hijo, na palagi mo siyang bukang-bibig kanina pa. ‘’Bagay ito kay Mikael' … ‘’Paborito ito ni Mikael' … ‘’Sana nandito…."

" Si lolo talaga, syempre kaibigan ko yun eh at isa siya sa mga taong nagpabago sa akin. Alam niyo naman po diba na I'm always seeking for affection kasi nakukulangan ako sa binibigay ng parents ko sa akin. My friends showed that to me, especially Mikael."

"Kaibigan lang ba talaga apo? Hahahaha!! Biro lang, ayan sa wakas makakadaan na tayo. Don't worry Jaime, I'll explain everything to your friend."

            Sa hindi malamang dahilan, wala akong naisagot kay Lolo. Namula pa nga ata ako nung nag-simula siyang tumawa. Matapos naming malagpasan ang bottleneck ay tuloy-tuloy na rin ang naging byahe. Puno ng kaba ang aking dibdib dahil na rin sa pag-aalala kung ano bang sasabihin sa akin ni Mikael. Isa pa ay sabik na sabik na rin akong makita siya. Marahil kasi inisip ko na pagkatapos ng klase niya ay marami kaming oras na makakapag-kulitan pero naiba ang sitwasyon.

            It was already past midnight noong nakarating kami ni Lolo sa tapat ng bahay nang aking kaibigan. Pabilis nang pabilis ang pintig ng puso ko mula sa pagbaba ko sa kotse. Kasunod ko sa aking likuran si Lolo dahil tinulungan niya akong bitbitin ang mga pinamili namin.

Tok!Tok!Tok!

            Nagulat ako sa ginawa ni Lolo, dapat ay bubuksan ko na ang pinto gamit ang spare key nila Mikael sa bahay.

"It's proper this way, kesa bigla na lang tayo papasok at manggigising ng tao.", pagpapaliwanag niya sa akin.

"Sino yan??", pagtawag ni Tita Jean sa kabilang pinto.

"Tita… Si Jaime po ito…", mahinang tugon ko sa kanya.

"Naku, ikaw na bata ka! Saan ka ba nagsusuot??", mabilis niyang tanong habang binubuksan ang pinto.

"Magandang umaga ho, pasensya na kayo at nahuli nang uwi itong aking apo. May konting aberya kanina noong pauwi na kami." Si lolo ang unang sumagot sa ina ni Mikael.

            Kitang-kita sa mukha ni Tita Jean ang konting pagka-gulat. Siguro dahil hindi niya expected na may kasama ako.

"Tita Jean, si Lolo Anthony po. Sorry po at hindi ako nakapag-paalam. Dapat po talaga ay sasabayan kong umuwi si Mikael kanina dahil nabagot ako at mag-isa lang po ako. Nakita po ako ni Lolo sa labas kaya naman…"

"Tsaka na natin pag-usapan yan Jaime. Papasukin mo ang Lolo Anthony mo at nang makapag-kape muna. Pagpasensyahan niyo na ho itong bahay namin Ginoo.", pagputol sa akin ni Tita Jean.

"Maraming salamat nalang ho, sa susunod na lang tayo mag-kape at kailangan ko na rin umuwi. Kayo na po sana ang bahala dito sa apo ko. Ako na po ang bahala sa lahat ng gastusin niya. Maraming salamat sa pagpapa-tuloy niyo sa aking apo. Ayaw naman kasi niya sa akin na tumira at mukhang mas gusto sa inyo. Kayo na lang din ho muna magpasensya sa kapilyuhan ng batang ito.", buong giliw at ngiting tugon ni Lolo kay Tita Jean.

"Wala ho yun, sa totoo lang natutuwa ako at narito ang anak niyo dahil dadalawa lang kami ng anak ko dito. Parang anak na rin ang turing ko sa mga kaibigan ni Mikael kaya wag po kayo mag-alala.", magalang na pagsisiguro ni Tita Jean sa aking lolo.

"Mabuti naman kung gayon. Sige ho mauuna na ako. Apo, pakabait ka, ok?"

"Sure thing Lo! Ingat po sa pag-mamaneho."

            Hinatid ko nang tingin ang kotseng minamaneho ng lolo ko bago ako pumasok ulit. Ramdam ko pa rin ang hiya kay Tita Jean nung pumasok ako.

"Sorry po talaga…", nakayuko kong sambit.

"Jaime… ok na yun sa akin. Ang mahalaga eh narito ka na. Huwag ka na mag-alala ha? Mag-pahinga ka na…"

"Opo, si Mikael po??", alangang tanong ko sa kanya.

"Nasa kusina, doon na naka-tulog dahil hinihintay ka kanina pa. Matutulog na ko ha. Ikaw na bahalang mag-palipat kay JM sa kwarto niyo.", sabay haplos sa pisngi ko at bahagyang pinisil.

            Sobrang guilt ang nararamdaman ko sa mga oras na iyon, lalong lalo na malaman kong sa kusina na naka-tulog si Mikael. Dahan-dahan akong nag-lakad papunta sa lamesa at tinignan ang aking kaibigan. Marahan ko itong ginising, medyo takot din sa sasabihin nito at kung galit ba ito sa akin.

"Bunso… gising na. Nandito na ako oh, doon na tayo mag-pahinga sa kwarto mo…", malumanay kong isinatinig sa natutulog na si Mikael. Ilang yugyog pa sa balikat nito at nagsimula na itong magising.

            Tinignan niya ako, halo-halong emosyon ang nakita ko sa kanyang mga mata nung tinignan niya ako. Wala akong mahanap na salita para sabihin sa kanya, para akong nawalan ng kakayahang magsalita sa mga tingin niyang iyon. Mga tingin na nagtatanong, na may galit at lungkot, na tumatagos sa kaluluwa ko. Hiyang-hiya ako kay Mikael at alam ko ang pagkakamali ko, gusto kong lamunin na ako ng lupa dahil sa nagawa kong ikina-dismaya niya.

            Siya na ang kumalas sa pagkaka-titig at tumayo.

"Kumain ka na Kuya? Ipinagtabi ka namin ni Inay nang niluto ni Jun kanina.", matabang nitong salita.

"B-busog na ako Bunso… T-tara na sa kwarto para makapag-pahinga ka na.", utal-utal at mahina kong naisagot sa kanya.

"Ikaw bahala. Sige mauna nako sayo."

            Hindi katulad kanina, ni hindi na niya ako tinignan o nilingon man lang. Naiwan ako sa kusina na nakatulala at walang magawa. Ang tagal kong nakatayo kung saan ako iniwan ni Mikael. The blame is on me… kahit pa sabihin kong wala akong cellphone para makapag-text man lang. Sa mga tingin na yun sa akin ni Mikael, naramdaman kong lame lahat ng explanation ko sa nangyari.

            Sa hiya hindi ko na nagawang pang sumunod sa kwarto niya. Itinabi ko sa isang sulok ang mga pinamili namin ni Lolo Anthony at nagbihis. Humiga ako sa sofa nila pero hindi kaagad nakatulog.

" You've messed up, Jaime…", bulong ko sa aking sarili.

            Pilit kong iniisip ang paraan para makabawi kay Mikael. Kung paano ako magpapaliwanag… kung hahayaan niya sana akong gawin iyon. Paulit-ulit na sumisiksik sa isipan ko ang mga tingin niya sa akin. Ang laki ba ng kasalanan ko at ganoon na lang epekto sa kanya?

            Isip nang isip pero wala naman nabuong plano.Sumuko na lang din ako sa paghahanap ng pwedeng gawin at pumikit na lang.

Bahala na lang…

            Lumipas ang ilang linggo ngunit wala pa rin kaming imikan ni Mikael.Kapag nasa bahay bihira itong lumabas ng kwarto at kadalasan kapag pareho kaming walang pasok ay lalabas ito at gabi na babalik. Nagpatuloy ang pagtulog ko sa sofa nila at kahit si Tita Jean ay nagaalala na pero piniling wag na lang makialam. Siguro alam niyang lilipas din ang tampuhang ito pero para sa akin the more na tumatagal mas lalo akong nalulungkot. Hindi ko akalain na ganito siya katindi magtampo.

            Kahit sa school ay walang pinagkaiba. Tanging si Jun lang at ang iba naming mga kaklase ang kinakausap niya. Hindi naman masasabing ini-ignore niya ako dahil wala din naman akong ginagawang way para makapag-usap kami. Minsan nga naiirita na din ako sa nangyayari. Hindi ako marunong manuyo ng tao.

            Isang linggo bago mag-semestral break ay kinausap ako ni Tita Jean. Nagpaalam itong uuwi sa kanilang probinsya. Baka raw abutin siya ng ilang araw doon kaya ibinilin na niya sa akin ang bahay at ang pagtingin sa kanyang anak.

            "Jaime, ikaw na bahala dito ha? Nasabihan ko na din naman si JM tungkol sa pag-alis ko. Kailangan ko kasi talagang tulungan yung kapatid ko sa pag-aasikaso ng kanyang kasal."

            "Opo, ingat po kayo Tita", matipid kong sagot.

            "At… ayusin niyo na sana ng anak ko yung tampuhan niyo. Masyadong matagal na yan. Malalaki na kayo, kaya walang dahilan para pairalin niyo pagiging immature ninyo. Kung Pride ang paiiralin niyo malamang matapos na nga ang pagka-kaibigan niyo. Gusto mo ba yun?"

            "Hindi po.Pero kasi Tita…"

            "Wala ng pero-pero,Jaime. Siya aalis na ako, sabihin mo na lang kay JM pagkauwi. Mag-iingat kayo dito. Mga bilin ko ha? Wag kalimutan!", seryosong pagpapa-alaala sa akin.

            Naiwan na nga ako sa bahay na naka-tanga sa pintuan at maghihintay sa taong ni hindi man lang ako kinakausap na para bang napakalaking kasalanang nagawa ko. Alam ko naman may mali ako pero nakakainis na ang nangyayari para nga patagalin pa ng ganito.

            Sa inis at init ng ulo ko ay itinulog ko na lang ang lahat habang hinihintay ko siya. Mamaya na lang ako mag-luluto pagdating niya para malaman ko kung ano gusto niyang kainin. Pumunta ako sa kanyang kwarto at humiga sa kanyang kama. Sa totoo lang kaya naman talaga ako naiinis dahil sa miss na miss ko na siya. Sa ilang linggo na hindi niya ako kinakausap pero sa ibang tao ay malaya siyang nakikipag biruan at tawanan ay talaga namang nakakapagpa-selos sa akin. Naiinggit ako sa kanila kasi nakakakuha sila ng ngiti mula kay Mikael pero sa akin ni sulyap man lang o kahit ano, WALA.

            Noong una ayoko pa aminin sa sarili ko na naiinggit ako at nagseselos lalo na kay Jun. Alam ko walang ginagawang masama si Jun kay Mikael pero since mas close sila ngayon kesa sa akin para bang kinurot ang puso ko na hindi ako kabilang sa nakakapagpasaya kay Mikael. Na akong "Kuya" niya mismo ay hindi makuhang kausapin siya ng malaya tulad dati.

            "Ano ba kasing problema bunso? Ganun ba kalaki yung ginawa ko at ganito na tayo ngayon?", parang tanga lang na kinausap ang unan ni Mikael. Pathetic

            Ipinikit ko na lang ang aking mga mata at niyapos ang unan ni Mikael at pina-anod na lang ang diwa ko kung saan para maka-tulog.

---Mikael

            Ngayon na nga pala ang alis ni Inay, hindi na ko sumama kasi meron pa akong pasok at ang sem break ay sa susunod na linggo pa. This also means that I'd be spending the break with Jaime at home. Wala naman maganda doon dahil para kaming estranghero sa isa't isa ngayon. Naghintay ako na magsalita siya at kausapin ako but it didn't came. Kaya naman hindi rin ako nag aksaya ng panahon at gumawa ng paraan para maayos itong tampuhan na ito.

Alam ko naman na kaibigan lang ako ngunit kargo namin siya kaya ganun na lang ang pag-aalala ko sa kanya.

Malapit nang matapos ang klase ko para sa araw na ito pero ayoko pqng umuwi dahil na din sa kanya. Uuwi ka nga sa bahay na parang ikaw lang ang tao, mas lalo lang ako maiinis. Ngayon nakikita ko na kung gaano siya ka-selfish at hindi ko hahayaan at ibibigay sa kanya ang satisfaction nang pagiging brat.

" Junjun! May lakad ka ngayon? Sama naman ako, wala naman ako gagawin sa bahay eh.", pag-aaya ko kay Jun habang nagliligpit ito ng mga libro nya. Tinignan niya ako ng may pagtataka at akmang may sasabihin pero tumigil ito bago tuluyan nagsabi.

"Wala akong lakad pre pero sige saan ba tayo pupunta?",pagsasalita nito habang nakatingin sa mga gamit niya kanina pa niya pilit inaayos pero hindi niya maipag kasya sa kanyang bag.

Tumayo ako at nilapitan ang kaibigan kong napapakamot na ng ulo sa magulo niyang gamit.

"Ako na nga mag-aayos nyan! Tabi nga! Ang laki ng problema mo eh no?"

"Hehehe! Ang yabang mo ah! Tignan nga natin ang galing mo."

Kinuha ko lahat ng gamit nya sa armchair at saka ito ipinasok sa bag niya. Napatanga si Jun sa ginawa ko at hindi ko na hinintay pang mag-react ito at patakbong lumabas sa room. Ang bagal kasi niya eh. Naiinip na ako at gusto kong mag-enjoy bago umuwi.

"HOY KUMAAAG! Saan ka ba pupunta, langya ka ang mga gamit ko kawawa naman!", pahangos na paghabol sa akin ni Jun.

"Hahahaha!! Doon ko na ito aayusin kapag na kay Buknoy na tayo. Let's have a joyride, Jun!"

"ADIK! Sagot mo ang gas ni Buknoy!"

"Ayaw ko nga. Wala ako pera, aayusin ko na nga gamit mo eh. Mahirap kaya gawin yun!"

Sa puntong ito ay pinagtitinginan na kami ng ibang mga estudyante dahil para kaming bata na nagtatakbuhan sa corridor. Naguunahan pa kaming bumaba ng hagdan na parang mga tanga. May ibang nakikitawa sa kalokohan namin meron din ibang maarte kung tumili pag nabangga namin ni Jun.

Ngayon lang ulit ako nakapag-kulit ng ganito. Hanggang sa school ground ay naghihilahan kami sa gamit nya kaya yung iba niyang papers ay nagsisiliparan na. Syempre ako, nagpaka-pilyo at hinayaan ko sya ang magpulot ng mga nahulog niyang gamit. HAHAHA! evil!

Napatigil na lang ako sa kakatawa at pagtakbo noong matisod ako sa ugat ng isang puno. Buti na lang wala pa si Jun kundi malamang eh ang lakas ng tawa ng mokong na iyon. Tinignan ko ang puno na dahilan ng aking pagka-tisod. Dito pala ako dinala ng pagkakataon habang ako ay tumatakbo.

Sa Tree House.

……Itutuloy

I danced with my Father again.

 http://steffanoperales.wordpress.com/

Author: Steffano Perales

http://steffanoperales.wordpress.com/

DISCLAIMER: This is a work of fiction. Any resemblance to a story, places, name of a person living or dead is purely coincidental.

It’s late night. Where have you been?

I’m tired for your interrogations.

Hindi gawain ng isang matinong studyante ang umuwi ng dis.oras na ng gabi. He exclaimed.

I paused. Deep Sigh.

I went bar hoppin’

Cool. At hindi mo man lang iniisip na may nag.aalala sayo? Anong meron sa sa bar na yan hah?

Nag.alala? I smirked.  Ikaw? Kelan pa? and you wanna know what’s  behind the bars hah? Marami.

Dito ko nahahanap ang pagmamahal ng isang pamilya na wala ako.

He was caught off guard.

I’ll ask yaya to prepare the food for you. Pagkalma niya.

I’m still full.

I cooked your favourite lobster.

Great.

You’re eating?

No.

Ganito kami mag.usap ng Dad ko. Laging nagbabangayan, malamig at walang gana. Nasanay na rin ako. I was 12 years old when mom left . A horrible accident took her from us. It has been 9 years now. We were a happy family back then, very happy. My tears stream down on my face while looking our family picture. What a beautiful portrait, but it pains me so much how sorry we are now.

“Tok..tok..tok”

I said am not hungry!

Pwede ba akong pumasok? si yaya Estela. Bata pa lang ako siya na ang nag.aalaga sakin at siya na ang naging takbuhan ko simula ng mawala ang mommy ko.

I opened the door.

May problema ba anak? Bungad niya.

Wala po. tipid kong sagot.

May gusto ka bang sabihin? makikinig si yaya.

I remained silent.

Alam mo nak, kanina ang aga dumating ng Dad mo. Siya pa mismo ang namalengke para ipaghain ka ng paborito mong….................

Hindi ako interesadong malaman ang kahit na ano tungkol sa kanya. Excuse me ho, matutulog na ako. I cut.

Ganon ba. Ah sige. Basta kung kelangan mo ng kausap nak andito lang ako.

Salamat. I closed the door.

Ganyan si yaya, lagi siyang gumagawa ng paraan para mapalapit uli ako sa ama ko. Pero imposible na atah yun. Pano ba naman ako mapalapit uli sa kanya, kung siya mismo ang nagtulak sakin para lumayo. Oo, we live under the same roof, pero parang napakalayo parin namin sa isat.isa.

————————————————————

Kinabukasan. Kakauwi ko lang mula school.

Good evening nak. Halika upo na kumain kana. masiglang bati ni yaya.

Anong meron? my bafflement. 

Alin nak?

Bakit tatlo ang plato?

Im joining you for dinner. Si dad bigla nalang sumulpot.

You eat dinner here after 9 years. What’s with the sudden change?

I want to make it up to you. I badly miss my baby boy.

Why not just get your ass down here and eat. I’m kicking off my night, don’t ruin it.

__________________________________________________________

Sa araw na toh. I commemorated my mom’s death anniversary. Nawala ang antok ko. Kaya naisipan kung magpahangin muna, mag.respire sa garden ng mom ko. I lit a cigar, puff it and sip my scotch on the rocks.

So you smoke. si Dad mula sa aking likuran.

Maraming kang hindi alam sakin.

Lit another cigar. Puff it, as I stare at moms ornaments.

Patay sindi ka, masama sa katawan yan.

Don’t act as if you care.

I do care.

You don’t even know what does it mean. My sarcasm.

Hindi ko alam na gabi kana pala umuuwi.

Talagang hindi mo malalaman dahil wala kang pakialam sakin.

It’s risky to go home late these days, maraming masasama ang loob na naglipana.

Lalaki ako, wala naman sigurong gagahasa sakin.

He chuckled. Hindi ko alam kung bakit nagkikipagusap ako ngayon sa kanya.

I  just  fear for  your safety.

I’m no longer a kid, I can handle myself. Now if you’ll excuse me, I need a massive rest.

I’m sorry son.

 I was flabbergasted. Hindi dahil sa sorry na narinig ko. Kundi antagal ko nang gustong marinig ang salitang “son” mula sa kanya.

Patawad dahil nakalimutan kung may anak pa pala ako. He said in cracking voice.

Dont be. I understand. Lagi namang ganun. Sayo na  rin nanggaling,  nakalimutan mo na andito pa pala ako, nakalimutan mo na may anak kapa pala na kailangan ng gabay mula sa isang ama. Don’t worry, the feeling is mutual. Dahil once in my goddamn life muntikan ko naring nakalimutang may tatay pala ako.

Anak, pakinggan mo ako kahit ngayon lang. He begged.

I’ve done that. But you chose not to. Hanggang sa mapagod ako. Now if you’ll excuse me, I need to sleep. Sabay talikod.

He turned back and grabs my arm.

S…son.

Don’t touch me!

He loosens up.

I gave him a grieving stare. Yumuko siya. Hindi niya maatim na tingnan ang anak niya mata sa mata.

Hinablot ko ang kamay ko mula sa pagkahawak niya at tumalikod kahit kitang-kita ko ang sakit sa kanyang mga mata.

I love your mom so much. He opted.

I stopped.

Minahal ko siya higit pa sa buhay ko. Siya ang dahilan kung bakit walang paglagyan ang aking saya tuwing umaga. Siya ang dahilan ng bawat ngiti ko. Buong mundo ko umikot sa mommy mo. Naalala ko noon, we once promised to be a backbone in our waterloos, to remain on each side and cherish every second of our lives together. Walang iwanan. Pero umalis siya, iniwan niya parin ako.

Humahagulhol si Dad. Ang iyak na narinig ko nung gabing nawala si mom.

The night your mom left, nawalan na rin ng direksyon ang buhay ko. Sobrang sakit, hindi ko alam pano magsimula ulit. I was consumed too much by my grief. I took all my remorse. Hindi ako nagkaroon ng lakas na lumaban. Nag.mukmok ako, I kept myself busy sa kompanya to aid my oblivion at the lost of your mom  at dahil dun  nakalimutan ko ang baby boy ko. Patawad anak dahil naging mahina ako. Im so sorry dahil inisip ko lang noon ang sarili ko.

Napako ako sa kinatatayuan ko. Di ko alam pero may namumuong luha sa aking mga mata na matagal ng gustong kumawala.

Your sorry is too late Dad.

I know son. Pero bigyan mo ako ulit ng pagkakataon. Kahit konti lang anak. Kasalanan ko kung bakit ka naging ganyan. Kasalanan ko…he cried.

When I was in grade level,  my most hated day is family day. I responded.

Hindi ko alam kung bat nagkukuwento ako ngayon sa kanya pero siguro oras na rin para ilabas ko sa kanya ang lahat ng sama ng loob ko na  kinimkim sa maraming taon.

Naiinggit ako sa mga kaklase ko dahil kumpleto sila kapag family day sa school. I felt my tears streaming down.

Pero naintindihan ko dahil busy ka sa work mo. Sa murang edad ko pinilit kong inintindi na mas mahalaga ang oras mo sa trabaho kesa sakin na anak mo. Kahit na lungkot na lungkot ako  pag.gising ko tuwing umaga dahil walang Daddy na hahalik sa pisngi ko.

Nung iniwan tayo ni mommy, hindi lang naman ikaw ang nagluksa, ako rin naman. Ilang taon na ba nang nawala si mommy? Mga 9 years na rin. Pero sa 9 years na yon hindi lang ina ang nawala sakin, iniwan mo rin ako, though I live with a luxurious life pero hindi naman yung ang kelangan ko eh.

When I was circumcised you were not even there. Nung unang nanligaw ako, wala ka para mahingan ko ng payo. Wala ka sa mga pagkakataong kelangan ko ng father figure. Ni hindi mo nga alam kumusta ako sa school eh. Lagi akong nagsisikap para makakuha ng awards at medals sa school sa pagbabasakali na darating ka at aakayat ako sa entablado kasama ka. Ang saya saya siguro nun.

Lahat ginawa ko para mapansin mo. Simple lang na naman ang pangarap ko, na sana isang araw ipagmalaki mo ako at maiparamdam mo  sakin na mahalaga rin ako sayo.

Pero pagod na pagod na ako. Lahat ng tampo ko noon ay galit na ngayon sa puso ko.

A-ano ba tong nagawa ko sayo steff?

Nilingon ko lang siya tuloy parin ang agos ng luha niya. Tumuloy na akong pumasok para magpahinga.

————————————————————————————————————

The next morning….I went down stairs.

Ya, kaninong mga gamit tong nasa table?

Kaya daddy mo yan nak. sagot ni yaya Estela.

Aalis na naman siya.

Hindi nak, ako maghahatid niyan mamaya sa hospital.

Natigilan ako sa narinig ko.

Hospital? S-sino?

Hindi ba nasabi kagabi ng Daddy mo sayo?

Ang alin?

Sinabi na kasi ng doctor niya na kelangan na niyang i.admit para sa series ng therapy niya.

Therapy? Anong nangyayari ya?

Diyos ko nak pasensiya na. Naku lagot ako neto bat ko sinabi sayo, ang daldal ko talaga. Akala ko kasi nasabi na ng dad mo sayo nung nag.usap kayo kagabi.

Lalo akong kinabahan.

a..anong nang.y.yari ka Daddy ya? Nauutal kong tanong.

Nakatayo lang si yaya. Hindi alam kung anong sasabihin.

Yaya Estela, anong dapat kong malaman?  Sigaw ko.

Nakita kung tumulo ang luha ni yaya.

Akala ko nak alam mo na. Anak, may leukaemia ang daddy mo.

Nanlumo ako sa narinig ko. Parang akong binuhusan ng malamig na tubig. Diko alam anong magiging reaction ko. Nakatitig lang ako sa sahig. Hanggang sa naramdaman ko ang yakap ni yaya.

Kailan lang to ya? hikbi ko.

Matagal na anak. Ayaw niya lang malaman mo, ayaw niyang mag.alala ka.

Righ then. Wala na akong inaksayang oras. Umakyat na ako sa taas para magbihis, kelangan kong pumunta sa hospital. But as I walk  through along the hallway napansin kong nakabukas ang kwarto ni mommy ko. Naisipan kong pumasok. Daha.dahan. Matagal na rin siyang nawala pero  naaamoy ko parin ang pabango niya. One photo caught my attention, ang cute ng ngiti ko sa picture katabi silang dalawa. May nakasulat sa likod neto.

“Today is our prince’ birthday. Our baby Steffano is turning four. Miguel is so proud of his son. He can’t hide it in his eyes. You know what, he personally arranged this party for his baby boy’s special day. Last night, he slept late for his was busy for the last minute preparations. He was very excited more than I was, he even cooked the food. Happy birthday to our baby boy!”

Bumuhos lahat ng emosyon ko pagkatapos mabasa ang nakasulat sa picture. Bumalik lahat ng masasayang alaala, ang mga masasayang mukha ng pamilya ko, na pumawi ng lahat ng galit meron ngayon sa puso ko.

————————————————————————————————

I am now standing  infront of the glass door. Mula dito nakikita ko sa loob ang ama ko, nakalatay sa kama habang nakakabit ang mga apparatus sa katawan niya. Hihintayin ko nalang siyang magising sabi ng doctor. Pumasok ako. Nanginginig ang mga tuhod ko habang papalapit sa higaan niya, natatakot ako sa kondisyon ng Daddy ko.  

I held his hand.

Hey big boy! Sambit niya. Napangiti ako.

Shhh…the doctor said you should take a rest. Don’t talk.

Son.

Ang kulit mo, matulog na sabi eh.

He chuckled.

Anak pataw…..

You’re forgiven. I cut him short. 

and I’m so sorry too Dad. Wala na ang galit sa puso ko.

I am very sorry. Gusto ko gumaling ka kaagad, dapat bumangon kana agad jan, magsisimula tayo ulit.

He cried. Pero iba ngayon, kasi alam ko masaya siya.

Ang pangit mo pala kapag umiiyak ka Daddy. biro ko.

Haha ang sarap naman pakinggan nun.

Alin ang pangit?

Hindi yung Daddy.

Haha sabay kaming nagtawanan.       

I love you dad.

I love you son.

Life is temporal. We should not lay a room for hatred. We should cherish every second of it. We must forgive and forget, start moving forward. Don’t waste life. We should appreciate little things in life. Every day, we should make our family feel how lucky we are to have them. Either whole or a broken family, it doesn’t matter. What counts most is how you live it. At the end of the day, we will all face the creator, perhaps he’ll ask you this….

Did you enjoy my gift?

Yes. I lived my life to the fullest.

THE END.

4 Minahal ni Bestfriend : Desperado part 3

             Kamusta po sa inyong lahat? ^_^

             I know, tumatagal ang posting ko. Pagpasensyahan nyo na lang po.. Hehehehe..

             Pangalawa, ay gusto ko humingi ng pabor. Hahaha! Pa follow naman po ng blog.. Heheheh. Sige na :P Hahaha!! And nga pala guys, you can add me up on fb pa din. We have a growing community sa fb and I hope ay i-add nyo ko ng mai-add ko din kayo sa ating group. We will be having events soon so sana sumali po kayo. :) Ito po ang link ng aking fb acct. :)  http://www.facebook.com/kenji.bem.oya PAKIUSAP lang po na magpakilala lang kayo upon adding para ma add ko na kayo agad sa group :) Thanks!! So.. ito na!!

              Pangatlo, ay gusto ko pasalamatan ang aking Bembem ko na laging andyan para sa akin all the way! Kay MIMI RAGE na syang gumawa ng cover, Kay Jojie,  at kay Erwin F. Syempre po kay --makki--,demure, ivan d., MaRIOnE, jemryo,mc ern james, Tommy,J, iamronald, cuirous19,youcancallmeJM, Roan,anton, kyle from clark, ANDY, robertmendoza94@yahoo.com, _rayne, Riley, Jeh (Thanks uli!), Rovi Yuno, j20green, Heaven, j.v, erion, price arl, Mark Jayson Pionela, Judaskyle13, JD Javra,Jasper, ZROM60, kapitanismo, Eiji_monster, =dereck=, Riley, Chris, Lei, arvie04,John Gino Basinang, Red of Singapore, Josue Altoveros, Nico, kean tongol, ryan lee, Anthon Gonzales, Edward, Christian, arljhay, hula_boy, 21, totix, erickvladd, calvin, PIP, J, -London-, Down D. Line, ,Mel Gibson, jrvr, vinz_uan, mon, Queckenstedt, kean tongol, Atsea, Bonzai, ryan lee, -rob-, IAN, JM MJ, Jay-Ar, robert, Ryvis Tan, vincent28, Jhumer Andres, shane, Nico, Bonzai, dhyames, wexersz_15, Ras, EUS, Iamrex, LordPauldemort, itsmethirdy, ryan lee, shane, Jhumer Andres, Hiya!, Jay-ar, renxz, pangz, jaymefrompalawan, Ryvis Tan, jamespott, Rez of Bacolod, Silent_al, ariel loniga, jheyjhey javier, maybe, g, patryckjr, Enrique, iRead,wil, jae.jae, RGEEE, Jim of Pangasinan, xheanne, eric sioson, Cloyd, LEI, Moon Sung-Min, meloh, _june_, JD Javra, d^,^b camotes \m/hunk, nam, itsmethirdy, =jess=, Marcanthony, knight_in_shining_armor(hehehe), nam, Danielle, alejojohn, _unspoken_words_, akosijames, Nicholadia, Enrique, lloydie, LemLem, Jayar, Nico, Unknown, Aldrin, , _alelojohn, Dada Marcelo, cris bautista, Malachimark, -erickboi-, Yoshi, Karl rickson, online via ginno, Nikko Ramos, toffer lopez, Prince Pao, ALex, ja, kris, ramzter, Jm_virgin2009, Marlone, edrich of cebu, Archivald, russ, Mars, foxriver, Burj of Abu Dhabi, maybe, pd, mykel22, ampugeh, mark5337, ALDRIN, Al, brenthotz18, toffer lopez, Prince Pao, MarcAnthony, - marcus -, Nikko Ramos, Rands of QC, harry, alex, .paisano, jay.19.bi, Pancookie, cris bautista, Bri, Alexis Gacayan, Paolo Escaba, tj, nikk, eric sioson, -rom-, shingha, Mr.handsome, Mac, nivz, MP of Pasig, ilyrars, erik, .lordsun pogie, Enzo12, Tnito Schrugs, aeigh27 of binan laguna, cris bautista, JC SHIN, marlboro, monty, cazlhers@yahoo.com, fixboy, jay Tagaro, kris, Keanu Reeves, Marky, -rom-, foxriver, diumar, P.Y.S.H, edrich of cebu, bon-bon, Gerald, dhenxo (UTOL!!), kira, Uri_KiDo, Arnold Lachica, iamfree, chadie, IgnorantengFrog, ericka, em_bie24, , arvin of Taiwan, nikk, A L P O, rain, shingha, pein_kyoya, Gian, Enzo12, MIMI RAGE, Brent Angelo, Lawfer, Levin, Ramm, razhly, luilao, kajiki_anton, Jerwin Caraang, slushe.love, Jamespott, pein_kyoya, monja, paul ni joseph ponce, iamdarkdreamer, trutsofme, 12334, Paopi Lopez, dyasper dyokson, Rj, Bequillo, jhexter vhon, Redrockerz, Jamespott, cheryllee, Kimpoy Feliciano, Yrec, Karl Ricson, kierlynez, jon888, archerangel, Cholo Sevilla, ramzter, cy, ian of k.s.a, krisluv, dro, allen mark, manuel, franklin alviola, sora cesar aloner, justine of QATAR, cap, vash18, ramy from qatar, hot_andrew_21, derek ramsey, Jm Fab, ARSTEVE, edward_cavite, g, jhayc, jaycee mejica, kiero143, MorLuck, Tagadxb, Charo Santos, Choy Sevilla, Chris Evans, PauuulFabian, Pao, Ayen, Lee, Toffer(charmedboy09), anita baker, -kiss-, lm_rix, jhay ar tabz, Saykz, hajji alivio, ryval winston, jaycee mejica, Leowenstein, nashdane, Manuel, Louis, Dylan of Jeddah, carlo lovendino, ireneomercado, LeonardCruzL@yahoo.com, johnjamesjohn, eelkahr, hormy, manila_sex_actor,DyEyD, carlo lovendino, Yhno, alphongx, zapfyre_01, -Dylan-, jumpin rooftops, Coffee Prince, KYLE DEXTER RIVERA, Dante Espinosa, Mon Tee, Lexin, PIP, akosichristian, rc, Vice Ganda, dylan of jeddah, Kierl Ynez, ireneomercado, MICO,  cef, Jordan Rey, -john el-, juanes, rascal, Acnologia, YUME, yahiko, =KierBurry=, Izteepen, -mans-, alfredo eufemio, twilightminds, gian, London, Francis Louigie Aviso, jii, LeonardCruzL@yahoo.com, Vintoy122092, A D A N, giantantrum, popoy, at kay Kuya Mike. At syempre sa mga anonymous at silent readers po. :) At syempre po sa mga friends natin sa fb.


             COMMENTS AND VIOLENT REACTIONS HIGHLY APPRECIATED.

The Wedding

by: Justyn Shawn

blog: http://justynstories.blogspot.com/

fb: https://www.facebook.com/jojimar.abarido

"Bakit ka dyan umiiyak? Diba magsasaya tayo ngayon? Diba susulitin natin ang weekends?" biglang sulpot sa harapan ni Ronnel si Josephine matapos niyang iaangat ang kanyang ulo mula sa pagkakaub-ob nito sa pag-iyak. Nakita niya ang kanyang nobyang nakangiti sa kanya. Ngayon, napakaaliwalas ng mukha nito. Ang ganda nito ay tila nagniningning sa kanya. Nakakahalina. 

Niyakap niya ng mahigpit ang kanyang nobya. Ngumiti ng pilit. Hindi niya pinakitang masakit ang kalooban niya sa pagkawala nito; na wala na ito at isa na ngayong kaluluwa ang sa kanya ay kamakausap. 

"Oo, susulitin natin ang buong weekends." saad ni Ronnel sa dalaga at masuyo niya itong hinalikan. 

Matapos nilang kumain ng agahan ay tila walang kakaibang nangyari sa kanila. Kahit masakit ang kalooban ngayon ni Ronnel, hindi niya ito pinakita sa kanyang nobya. Kahit na sising sisi siya sa sarili dahil kung hindi niya pinaghintay ang kanyang nobya ay hindi sana hahantong ang lahat sa ganito. Pilit na ngiti lamang ang pinapakita ng binata sa dalaga. Iyon na lang ang tanging paraan upang masulit kahit papaano ang kanilang weekends. Ang magsuot siya ng maskarang panakip sa pagsisisi at kalungkutan na ngayon ay bumabalot sa kanyang katauhan. 

Namasyal sila. Naglaro. Nanood ng sine. At madami pa silang ginawang masasabi mo talagang "sulit" ang weekends nila. Habang kasama ang kanyang nobya ay di maalis ang pagsisising nararamdaman niya ngunit mas nangibabaw ang kasiyahan doon, na kasama niya ang taong mahal na mahal niya; na binigyan pa siya ng chance na makasama siyang muli. 

Kung sana ganito lang sila noon..kung sana matagal na niyang ginawa ang mga bagay na ganito, hindi na sana hahantong pa ang lahat sa kawalan. Ngunit wala na siyang magawa kundi tanggapin ang katotohanan at magpakasaya na lang sa pagkakataong binigay sa kanina. 

Lumuhod ito sa harapan ni Josephine. May ngiti sa labi ngunit puno ng kalungkutan ang kanyang mga mata. "Will you marry me?" saad ng binata sa dalaga. 

"Kung alam mo lang kung gano ako katagal naghintay na sabihin mo ang mga katagang yan sa akin. Oo!!! OO.. I will marry you!!!"Tuwang tuwang sagot naman ni Josephine kay Ronnel. Bakas ang kaligayahan ng dalaga sa sinabi ng binata habang nakaluhod itong hawak ang kanyang mga kamay. Sa pagtanggap ni Josephine ay tila nawalang lahat ng kalungkutang bumabalot kay Ronnel. Niyakap niya ang kanyang nobya ng mahigpit. Punong puno ng kaligayahan. 

Isinoot ni Ronnel ang singsing sa kamay ng dalaga matapos niya itong halikan. Napakagandang tingnan itong suot sa kamay niya. Bagay na bagay. Niyakap ng mahigpit ni Josephine si Ronnel. "Ngayon pa lang sulit na ang weekends ko."tuwang tuwang sambit ng dalaga. 

Tumungo sila sa may simbahan. Duon, kahit walang pari, kahit walang saksi, kahit walang katibayang papel kinasal nila ang kanilang sarili. Ipinakita nila ang kanilang wagas na pag-iibigan. Gusto nilang pagtibayin iyon sa mga oras na iyon. 

Hinawakan ni Ronnel ang dalawang kamay ni Josephine. Ipinatong ito sa kanyang dibdib. "Josephine Lalusin, tinatanggap mo ba ako bilang iyong kabiyak na iyong pakamamahalin at paglilingkuran sa hirap at ginhawa, sa dusa at ligaya, sa habambuhay?" damang dama ni Josephine ang bilis ng tibok ng puso ni Ronnel habang nakapatong ang kanyang mga kamay sa dibdib nito. 

Matapos sabihin ang mga katagang iyon habang nakatitig sa mga mata ng dalaga ay napansin niyang tumulo ang luha nito. Huha ng kaligayahan. 

"Oo! Oo!..."nagmamadaling sagot ni Josephine sabay punas ng mga luha niya sa galak na nararamdaman. Ito ang matagal na niyang hinihintay na mangyari sa kanila ni Ronnel. At ngayon nga ay nangyayari na. Wala mang papel, saksi, o pari, ang pag-ibig nila ang naging batayan upang pag isahin nila ang kanilang dibdib. 

Kinuha ni Josephine ang mga kamay ni Ronnel at ipinatong din ito sa kanyang dibdib gaya ng ginawa ng kanyang kapareha."Ikaw Ronnel Bactong, tinatanggap mo ba ako bilang iyong kabiyak na iyong pakamamahalin at paglilingkuran sa hirap at ginhawa, sa dusa at ligaya, sa habambuhay?" 

“Oo.”nakangiting wika naman ni Ronnel kay Josephine. Matapos noon ay naghalikan silang dalawa. Isa iyong mainit at puno ng pagmamahal na halik. Napakasaya nila ng mga sandaling iyon. Iyon na yata ang pinakamasayang sandali sa kanilang buhay. 

Matapos nilang ikasal ang kanilang sarili ay nagpunta sila sa kanilang tagpuan kung saan madalas maghintay si Josephine kay Ronnel. Dito, sa lugar ding ito, may naghihintay na sorpresa para kay Ronnel. Masaya silang parehong tumungo dito dahil isa na ngayon silang ganap na mag-asawa. 

Kinuha ni Josephine ang isiniksik niyang sorpresa para kay Ronnel. Isang sulat. Binasa ito ng kanyang asawa. 

Labs, 

Mahal na mahal na mahal kita. Kung ang paghihintay lang ang kaya kong gawin upang mapasaya ka. Gagawin ko ito. Dahil mahal na mahal kita. Kahit pa man hanggang sa kabilang buhay..hihintayin kita. Ganun kita kamahal. I love you. 

Josephine 

Pagkabasa niyang iyon ay tila nagbalik sa kanyang katauhan ang pagsisisi. Kung hindi lang sana niya nagawang paghintayin ang kanyang nobya, buhay pa sana silang nagsasama ngayon. Tumulo ang luha sa mga mata ni Ronnel. Niyakap naman ito ni Josephine noong makita niya ang kanyang asawang umiiyak. 

“Asawa ko…”mapaglambing na wika ni Josephine habang yakap niya ang kanyang asawa at hinahaplos ang kanyang likod. “’bat ka umiiyak? Hindi ka ba masayang mag-asawa na tayo? Hindi ka ba masayang magkaisang dibdib na tayo? Hindi ka ba masayang magkasama na tayo?” 

“M-masaya..p-pero…k-kung di lang s-sana…..”humihikbing salaysay naman ni Ronnel. Hindi niya iyon maituloy dahil sumingit agad at nagsalita si Josephine. 

“Yun naman pala e. Masaya ka naman pala. Halika. May ipapakita pa ako sayo”yaya nito at naglakad sila patungo sa di kalayuan. 

Isa pang sorpresa ang nakita ni Ronnel. 

Hindi siya makapaniwala. Tiningnan niyang muli si Josephine ngunit duguan na itong nasa kanyang harapan. Nakita din niya ang sariling naliligo sa dugo. 

Naalala niyang bigla ang lahat ng mga nangyari. Pauwi na siya noon galing sa inuman. Lasing na lasing ito. Wala sa katinuan. Sinubukan pa niyang pumunta sa tagpuan nila at nagbakasakaling maabutan pa niya dito ang minamahal na nobya. Ngunit wala na ito at nakauwi na. Nagpasya na siyang umuwi. Lasing na lasing niyang inikot ang sasakyang kanyang minamaneho tungo na sa kanilang tinutuluyan. Hindi pa man siya nakakalayo, hindi niya napansin ang isang taxing humaharurot na papasalubong sa kanya. Hanggang sa ilaw na lang ang kanyang nakita. 

Hindi makapaniwala si Ronnel sa nasaksihan nito. Sa isang bangin, hindi malayo sa tagpuan nila, nakita niya ang kanyang katawan. Walang buhay.

Wakas